Modelwoning

De wekker gaat om zeven uur ’s morgens. Ik heb vakantie, ik hoef niet te werken, ik hoef helemaal niets, toch sta ik vroeg op. Om negen uur heb ik een afspraak met een meisje dat de woningbouwvereniging vertegenwoordigt. Ze heeft mijn handtekening nodig en als 70% van de bewoners zijn handtekening heeft gezet dan gaat de woningbouwvereniging allemaal dingen in de woningen veranderen.

Vreemd dat ze daar een handtekeningenactie voor nodig hebben. Zij zijn de eigenaar, ze bepalen wat er gebeurt. 
- U krijgt een nieuwe wc-pot. 
- Maar ik wil helemaal geen nieuwe wc-pot. 
Ik lig nooit dwars bij veranderingen vanuit de woningbouwvereniging, alleen bij de jaarlijkse huurverhoging, dan wil ik nog weleens in de pen kruipen.

Om half negen gaat de telefoon. Ik sta me te scheren, immers ik heb een afspraak met een meisje, al is het niet zo’n type afspraak, ik wil niet als onverzorgd geregistreerd worden. De telefoon gaat zeven keer over, dan is het stil. Na het scheren bekijk ik het scherm van de telefoon, een onbekend nummer. Niets gemist.

Om negen uur ben ik op de afgesproken tijd op de afgesproken plaats. Ik kom nooit te laat op afspraken. Het meisje is er niet, of nog niet. Ik ben het gewend, meisjes komen altijd later als ik met ze afspreek. Ik wacht buiten, het is niet koud. In september is het nooit koud, september is een goede maand qua temperatuur. Om tien over negen vind ik het mooi geweest en ik ga terug naar huis. Ik zoek het telefoonnummer van het meisje op en bel haar. Volgens mij hadden wij om negen uur een afspraak.

'Ja klopt, ik ben wat later. Ik stond in de file. Mijn collega heeft geprobeerd je vanochtend te bellen.'

Twee minuten later ben ik in de modelwoning, het meisje is het model, de woning is aangepast volgens alle beoogde veranderingen. Het meisje laat me een voor een alle aanpassingen zien en geeft een mondelinge toelichting die ze hoogstwaarschijnlijk al tientallen keren heeft gegeven. Tien keer of meer per dag dezelfde riedel afsteken, ik benijd haar niet. Ik vind het allemaal prima, zoals gezegd ga ik niet dwarsliggen. Een half uur later zet ik mijn handtekening.

'We hebben nog niet genoeg handtekeningen.'
Mensen komen niet opdagen op de afspraak, kunnen de correspondentie van de woningbouwvereniging niet lezen, spreken geen Nederlands. Ze vertelt dat in een andere flat iedereen heeft getekend, dat daar de populatie anders is. Joh.
 
De bejaarden in mijn flat die tijdens en na corona zijn afgevoerd zijn vervangen door niet-Nederlands sprekende noodgevallen, standaard voorzien van krijsend nageslacht en een mediterraan kleurtje. Dat is geen vooroordeel, ik zie en registreer, zoals ik ook het toegenomen afval en de etensresten in de trappenhuizen registreer en de fatbikes, het speelgoed, de schoenen en de vuilniszakken op de galerij. Maar daar kan de woningbouwvereniging niets aan veranderen. Pas als er ratten zijn, dan komt de gemeentereiniging.

Ik laat het logisch vervolg onuitgesproken en dank het meisje voor de rondleiding en wens haar verder een fijne dag. Kleine moeite, groot plezier. Twee minuten later ben ik weer thuis. Wat te doen? Ik heb vakantie, ik hoef niet te werken, ik hoef helemaal niets. Misschien even een bezem over de galerij heen halen.

Trendbreuk

Kaylee heeft dezelfde oogopslag als Iris. Daarbinnen schittert iets. Er zijn meer overeenkomsten. Zo zijn ze allebei vrouw, ze hebben allebei lang haar en ze hebben allebei twee armen en benen. Als ik met Kaylee praat dwalen mijn ogen niet af naar haar borsten, wat een normale man zou overkomen, mijn ogen gaan naar haar tanden. Ze draagt een spannend truitje, een stoere nauwsluitende broek en hakken. De buitenkant is goed verzorgd, het contrast als ze haar mond open doet is groot. Het contrast trekt mijn aandacht en als de aandacht beet heeft laat hij niet meer los. Het is confronterend. Zo uitnodigend als haar houding is, kom kus mij, zo afstotend is de rij grauw gekleurde tanden. Onmiddellijk denk ik aan de binnenkant van haar vagina. Blijft de uitnodiging staan of is het daar ook zo verlept? Misschien is de strakke broek een hint, om de bedorven lucht geen kans te geven te ontsnappen. Iris is naar de kapper geweest, haar lange haren zijn weg.

Kiem

Je gulp staat open, iedereen lacht je toe en niemand zegt iets.

Ik vind het maar een stelletje idioten. Misschien vinden ze mij ook wel een idioot. Zo kijken ze naar me. Wie heeft die idioot hier binnengelaten, met zijn gulp die openstaat?

Ze beschikken over informatie waarover ik zelf geen beschikking heb. Zó kijken ze, met díe blik. Je veter is los, ze zien dat, maar ze zeggen niets. Ze wachten totdat je erover struikelt. Dan is er weer iets om te lachen.

"Zelfs hij snapt dat."
Hij wordt aangewezen. Die hij ben ik. Ik ben derde persoon enkelvoud.

Op een speciale webshop kan het personeel tegen gunstige condities een smartphone aanschaffen. Gunstige condities. Doekoe, denk je dan.

De getoonde prijzen op de speciale webshop zijn exclusief bijkomende kosten. Tel je die kosten erbij op dan zijn de condities minder gunstig dan de lingerie van Doetsen Kroes in het bijgeleverd filmpje doet vermoeden.

Ze denken zeker dat ik gek ben.

Toen ik nog dronk weet ik mijn paranoia aan de drank. Ik heb in tijden niet gedronken. De drank versterkt de paranoia misschien, maar om iets te kunnen versterken moet het substantieel aanwezig zijn.

Chi Boem

Het pak yoghurt gaat terug naar waar ze vandaan kwam. Op haar oude afdeling 'was toevallig een vacature'.

"Ze heeft meer ballen dan jij," zegt de trainee, "zij gaat gewoon terug."
Daar heeft ze een punt.

De trainee heeft ook ballen. Grote ballen. De trainee is de enige die oprecht geïnteresseerd vraagt naar mijn doen en verlaten.

We lunchen samen. De rest van de collega’s heeft het te druk met belangrijk om tijd te besteden aan zoiets banaals als eten. Ik heb ook belangrijk maar ik wacht op te laat. De jaarlijkse beoordeling komt eraan. Je moet ze munitie geven, anders gaan ze uit zichzelf schieten.

Verderop zit Janine. Terwijl de trainee praat kijk ik naar Janine. Ik hou niet van grote ballen.

Kamerplant was uitgenodigd op de bruiloft van Janine. Ze liet een foto van de tweede mooiste dag van het leven van Janine zien.
"Sorry dat ik het zeg maar het is écht een leuke vent," zei ze daarover.

Geen wereldschokkend logmateriaal maar zo is de cirkel rond en kan ik mijn aandacht op andere zaken richten. Werk schept voorwaardelijke verbanden. Verslavingen zijn onvoorwaardelijk.

Don't try so hard to explain the way you feel

Bij Dirk zag ik Karel staan. Ze stond met haar fiets aan de hand. De fiets had voor- én achterop een kinderzitje.

"Twee Kareltjes?" vroeg ik aan het achterhoofd.
Karel draaide zich om.
"Hééé!" deed Karel.

Altijd hoor ik hééé als ik een oude bekende tegenkom. Ik zeg nooit hééé. Ik noem iemand bij zijn of haar naam. Omdat ik zijn of haar naam weet. Blijkbaar weten ze mijn naam niet meer. Dat is niet erg. Het is pas erg als je je eigen naam niet meer weet.

"Hallo Karel," zei ik.
Ik wilde Karel zoenen maar dat had ik tien jaar geleden moeten doen.

Karel was stoer en vrouw en zocht toenadering. De ex van Karel was een vaste klant van mij. Dan blijf je ervan af. Niet lang daarna ging Karel met een andere barkeeper. Te laat kom ik erachter wat loyaliteit is en wat niet.

"Je ziet er goed uit," zei ik daarom maar.
Ze zag er echt goed uit. Nog steeds stoer en - bewezen - vrouw. En nog steeds dezelfde eyeliner rond haar ogen.
"Dank je," zei Karel, en ze keek naar de grond.

Daarmee was alles wel gezegd.

Zero

Na negen maanden, I kid you not, kom ik erachter dat er een borreldislist is. Dat is niet het probleem. Integendeel. Er blijkt dus weldegelijk een groepje collega’s te zijn dat regelmatig gaat borrelen. Er wordt een mail verstuurd en er wordt geborreld. Zo simpel kan het zijn (en zo simpel is het ook).

Sinds mijn komst hier beklaag ik mezelf over het gebrek aan gezamenlijke bierconsumptie. Ik zie het niet of ik wil het niet zien - ongeveer net zoiets als met de werkzaamheden die mij zijn toebedeeld.

Ik vraag aan de officier van dienst of ik op de dislist mag. 'Tuurlijk mag dat,' zegt de officier. Dat is ook niet het probleem. Ik krijg de dislist onder ogen. Dan zie ik het probleem. 

Iedereen staat erop. Iedereen die hier ooit een bureau heeft aangeraakt staat erop. Trainees, ex-collega’s, teamleiders, managers, zelfs de nieuwe geraffineerde overbetaalde kutsnol staat erop. Iedereen die ook maar iets te maken heeft of heeft gehad met de verdieping waar wij ons salaris bij elkaar schrapen staat erop. Iedereen. Behalve ik.

Dat is het probleem.

De conclusie is duidelijk: Er wordt mij niets verteld. Niets over de werkzaamheden, niets over de systemen, niets over verbanden tussen de input en output en niets over borrels. Niets, nul komma nul, njiente, noppes, nada, nothing, nichts.

Zoek het zelf maar uit.

Is het omdat ik stink? Of is het omdat ze bang voor me zijn? Zijn ze bang voor mij vanwege hun eigen stank? De strategische positionering van organisatieadviesbureaus. Of, in normaal Nederlands: Practise what you preach.

Fatalima

Erger dan het aangekondigd huwelijk van Janine is de trouwfoto van Fatima die ik onder ogen kreeg. Onder ogen krijgen is zacht uitgedrukt. ‘In your face, baby’ zou Sab zeggen.

De wetenschap dát - maar nog meer het beeld zelf.

Fatima kijkt rechtstreeks in de lens. De hooggesloten bruidsjurk maakt haar ongenaakbaar. Het camerastandpunt is op driekwart van het lichaam, wat het neerbuigende in haar onontkoombare blik versterkt.

Ze houdt het bruidsboeket triomfantelijk omhoog, alsof ze zojuist een ontstekingsmechanisme heeft geactiveerd. 'Steenhard, en toch zacht.'

De witte kleur, het kant, het vertedert. Ze blijft een vrouw. Een vrouw met een hoofddoek weliswaar, maar onmiskenbaar een vrouw.

Uit het oog, uit de problemen. Bijna spottend kijkt ze me aan.

Het poppetje met de vers geföhnde krullen dat zich druk maakte over welke crème de beste bescherming voor de handen biedt, is veranderd in een loeistrakke moslima waaraan alleen de gordel met explosieven ontbreekt. Semtex, zou ik zeggen.

Moriaantje

Het bloeit niet, het broeit niet en het boeit niet.

Er lopen geen hakken voorbij, er lopen geen leren jasjes voorbij. Er loopt niets voorbij.

Verderop, om de hoek, zit een uitzendkracht. Een prachtig zwart meisje met elke dag een andere kleurige band in het haar.

De combinatie van kleurige band en stralend gezicht intimideert de misantropie. Er zijn belangrijkere zaken in het leven.

Waar blijft de lente bijvoorbeeld? Waar blijft de zon?

De zon zit verderop, om de hoek.

I guess I'm allergic

Ctrl N is een nieuw document. Uit het raam kijken is dromen.

Het hoofd moet rusten en het lichaam moet bewegen. Ik denk dat de therapeut dát bedoelde. Kwaaltjes openbaren zich niet voor niets. Ze verkondigen een boodschap waarnaar je je maar hebt te schikken. Alles heeft een reden en als je van de trap af valt dan ben je snel beneden.

Op de televisie kun je belangrijke beelden zien. Beelden die de hele wereld over gaan - en uiteindelijk overgaan. Een vrouw in een blauwe jurk, mannen in kapiteinspak met zwaard. Carnaval is vroeg dit jaar.

Het is Koninginnedag 2013 en ik ga naar de vrijmarkt op de perifere oevers van mijn bestaan. Als een feestdag er is om te feesten dan is de vrijmarkt er om te vrijen.

Half Nederland zit voor de televisie en kijkt naar het carnaval. Ander half Nederland zit niet voor de televisie. Dat zit buiten achter een tafel met aftandse spullen van zolder, of loopt langs iemand die buiten achter een tafel met aftandse spullen van zolder zit.

Hemoglobine geeft kleur aan het leven - voor zover er sprake is van leven.

Het is een zonnige dag. Niet zonnig in de zin van rokje en haltertop, maar zonnig in de zin van droog, oranje kledingstukken en plukjes oranje haar. Meedoen verbroedert en verbindt - verliefd en verblind.

Misschien gaan mijn ogen achteruit, en is dat de oorzaak van de hoofdpijn.

Ik neem kleine stappen, mijn knieën kunnen niet meer aan. Het gaat iets beter. Niet veel, maar het gaat beter. Geduld, rust en bewegen. En stap voor stap. Met kleine stapjes overbrug je geen kloof, dat moet met een sprong. Je kunt de kloof ook laten voor wat hij is en blijven staan. Van blijven staan is nog niemand doodgegaan. Van over een kloof springen daarentegen ...

Koninginnedag kan verraderlijk zijn, de vrijmarkt is een bacteriënfestijn. Wie zijn billen brandt moet op de blaren zitten en wie niet horen wil moet voelen. Voor de zekerheid draag ik een sjaal.

"Kijk je wel een beetje uit," zei Kim nog.

There will be blood

De Duitse gaat terug naar Duitsland. Niet dat ik me illusies maakte, maar je kunt niemand verbieden te dromen.

Dromen moeten worden gevoed. 

Bij vraag 3, waar ik alle andere keren 'nee' had gezegd, zei ik 'ja'. Ik kreeg het warm. De Duitse warmde mee maar herpakte zich. Ze is professioneel. Ze vroeg hoeveel.

"Ik heb vrienden die het ook doen," zei de Duitse.
"Ik heb geen vrienden."
Voor oprechte interesse ben ik aangewezen op het ziekenhuiswezen.

Er stonden vijf buisjes klaar. Ze prikte de naald in mijn arm, mijn hand rustte op een handdoek op haar schoot. Samen keken we hoe de buisjes rood kleurden.

Taiyou (4)

Winnie zegt: “Ik heb veel vrijgezelle vriendinnen.”
Ze eet friet. Op vrijdag is er friet. Op andere dagen niet.
“Maar ze zijn niet echt … .”
Ze wacht, zoekt het juiste woord.
“… aantrekkelijk.”
Twee uitgeknepen zakjes mayonaise liggen naast het bord.
“Geen Winnies,” concludeer ik.
Ze pakt een zakje mayonaise, ziet dat het leeg is, legt het terug, pakt het andere zakje mayonaise en legt ook dat onverrichter zake terug.
“Uiterlijk is toch belangrijk,” zegt ze.
“De eerste keer wel.”
Daarom houd ik niet van daten. Het ligt er te dik bovenop. Geen spontaniteit maar een sollicitatie.
“Eigenlijk zou je elkaar gewoon moeten ontmoeten, op een verjaardag of zo.”
Ze kijkt naar mijn gemillimeterde haar.
Aantrekkelijker word ik er niet op. 

Deur

Zaterdag ging ik naar de officiële opening van een winkel. De opening was om twee uur ’s middags. Ik was er om kwart over twee. Meestal is de opening later dan gepland.

Nu niet.

Het was er zo druk dat ik buiten moest staan. Met een gevoelstemperatuur van min 14 is dat geen pretje. Ik besloot in beweging te blijven en liep een rondje door de buurt, later zou het vast rustiger zijn. Zodoende kwam ik langs een sigarettenwinkel. Ik ging naar binnen en kocht sigaretten.

Hoeveel aanwijzingen heb je nodig om te concluderen dat je een buitenstaander bent?

Mijn eerste sigaret rookte ik ook bij min 14. Het legeronderdeel waarbij ik mijn dienstplicht vervulde was op oefening in Duitsland, midden in de winter. Daar ontstond de associatie tussen koude en sigaretten.

Blijkbaar heb ik het al tweeëntwintig jaar koud - min één jaar dan.

Toen ik terugkwam bij de winkel kon de deur open, er waren wat mensen weggegaan. Deur is een ander woord voor winkelopening.

Ik hoor niet bij de doelgroep van de winkel maar wel van de eigenaar. Je moet weten wat je rol is. Isolement is leuk als iedereen achter je aan zit. Maar er zit al jaren niemand achter me aan, daarom moet ik wel naar buiten - en nu naar binnen.

In de winkel waren veel kinderen, sommigen met ouders en anderen zonder. De kinderen die zonder ouders waren gekomen hebben ouders die ooit hier zijn gekomen omdat wij zelf te lui zijn om schoon te maken.

Het middel is erger dan de kwaal. Want wie ruimt de rotzooi in casu hun nageslacht op?

Ik wilde direct weer weggaan - je mag geen kinderen slaan - maar ik zag een opening. En daar deed ik het tenslotte voor.

Even later voerde ik een gesprek. De aanleiding voor het gesprek berustte op een misverstand. Veel levenswendingen berusten op misverstanden. De mens is echter te trots om dat toe te geven.

Nog later deed ik samen met een paar knee-high boots de afwas. Huiselijk is mijn rol. Zo moet het zijn. En zó moeten ze zijn.

Knee-high boots had thuis een vaatwasser. Bij de afwas leer je elkaar kennen.

Uiteindelijk ging ik als laatste weg. Zonder opening, maar met een bosje bloemen. Lekker huiselijk. Later dan gepland, maar toch.

Honey

De laatste bestelling uit Japan laat op zich wachten. Zo zullen er altijd zaken zijn die men verwacht maar die niet komen.

Toen bestelde ik maar wat in Frankrijk. Na twee dagen binnen.

Misschien moet ik het dichter bij huis zoeken.

Bye bye 2012. Je kan doodvallen.

Bedrijfsrisico

Het zijn de verlichtende dagen voor kerst. De afdeling organiseert een kerstborrel - the Dutch way. De grote bedrijfsfeesten van bodemloze consumptie zijn voorbij. Als je iets wil doen dan regel je het zelf. Feesten op kosten van de baas is niet meer van deze tijd. Ik neem twee mandarijnen mee. Het mandarijnenseizoen is ook voorbij.

Er staan flessen wijn, pakken jus d'orange, blikjes bier. Er liggen zakken chips, doosjes kant en klare partysnacks. De teamleider met de hardloopbenen zit op een bureau. Haar omhooggekomen broek biedt zicht op de door het vele wassen verkleurde sokken in haar enkellaarsjes. Ik vind het vertederend. Ze draagt nooit laarsjes. Met kerst gedragen mensen zich anders.

's Morgens was ik bij Floor. Floor is van de interne gezondheidsgestapo. Gezonde medewerkers in een gezond bedrijf - ongezonde mensen zijn een bedrijfsrisico. Floor deed metingen, ik deed gehoorzaam en een conditietest. Daarna moest ik vragen beantwoorden. Over eetgewoontes en andere fysieke ongemakken. Vragen beantwoorden is niet moeilijk. Ik heb geen fysieke ongemakken - als we ouderdom buiten beschouwing laten. Vragen stellen vind ik moeilijker.

"Heb je thuis ook een hartslagmeter?"
"Is cupmaat een aanleiding voor depressies?"
"Hoe vaak geef je planten water?"
"Wil je mijn kerstboom zien?"
Nee.

De donkerbruine ogen van Floor bekeken de uitslagen. Toen zei ze dat ik kerngezond ben. Alleen de conditie kan beter. Ik hoef niet per se te sporten, een uur door het bos wandelen is ook goed. Als ik maar naar buiten ga.

De standaard conversaties worden gevoerd.
"Wat doe je met de kerstdagen?"
"Mijn ouders komen. En tweede kerstdag gaan we naar zijn ouders."
"Ga je met oud en nieuw nog iets leuks doen?"
"We blijven thuis, met ons tweetjes. Met zo'n buik wordt er voorlopig niet gefeest."
Een hand beweegt voorzichtig over onvolgroeid nieuw leven.

Ik verdiep me in de mandarijnen. Gisteren had ik er twee die vol met pitten zaten. Die kan je niet gedachteloos opeten. Eerst zachtjes bijten, dan met je tong de pitten zoeken en als je ze vindt dan voorzichtig naar je lippen duwen. Niet te hard want dan valt het hele mandarijnenpartje eruit.

Een vinger verdwijnt in mijn neus. Een zenuwtrekje. Ik heb beet en voel dat er een ongemakkelijke situatie aankomt. Ik kijk rond. Niemand kijkt. Ik trek mijn vinger terug en stop hem in de schil van een van de mandarijnen.

Ik kan het niet - small talk. Ongeïnteresseerde beleefdheidsgesprekken over niets. Ik wil ongegeneerd dronken worden. Ik wil dat iedereen loskomt, zich losmaakt van het zaaddodend gewenst gedrag. En als alle drank op is gaan we naar de stad. Naar kroegen met muziek die ervoor zorgt dat het niet uitmaakt wat je zegt. En als alle kroegen dicht zijn eindigen we in een shoarmatent. Zodat we allemaal hetzelfde ruiken. En we de volgende dag niet hoeven te werken.

"Nog geneukt?" wil ik vragen.
Maar dat antwoord weet ik al.

Na tien minuten heb ik allebei de mandarijnen opgegeten. Ik doe mijn sjaal om en trek mijn jas aan. Het zijn geen onaardige mensen - dat is het niet. Ik weet gewoon niets te zeggen. Ik ga naar buiten.

"Hij gaat al," zegt de hindoe.

Flower in the desert

Als de buren vragen of je voor de planten wilt zorgen tijdens hun vakantie, dan geven ze je gewoonlijk de voordeursleutel.

Mijn buren niet.

Zij geven de planten.

Weerwaarschuwing

De hoofdpersoon in de nachtfilm op het tweede televisiekanaal leek op Janine. Janine haar fiets stond vanochtend niet in de fietsenkelder. Toen ik had ingelogd op het bedrijfsnetwerk zag ik dat ze wel online was. Net zoals Spijkerrokje, Fatima, Krissie en Nattelie. De moderne interne chatbox als stalkerroom. Ik belde de hindoe terug.
"Ik ga je slaan," zei ze.
Ik liet een stilte vallen.
"Nou oké, dan kom ik wel."

Het duurde zeker een uur voordat de hindoe er zou zijn. In de tussentijd dacht ik na over de afgelopen weken, schreef een log, haalde koffie voor iedereen die zich niet had laten afschrikken door de aangekondigde sneeuwstorm, ging naar de wc terwijl ik niet moest, at een appel, las wat stukken op internet en verwijderde tot slot het log. Het schrijven ervan volstaat. Publiekelijk bekentenissen etaleren is aandachtshoertje spelen en dat moet je lekker thuis doen.

In een column in de Groene las ik dat meisjes hun mobiel associëren met het 'in contact staan met anderen', waarbij oxytocine zou vrijkomen, een belangrijk hormoon en neurotransmitter, dat positieve gevoelens van vertrouwen en geborgenheid teweegbrengt. Dus als een meisje tijdens een afspraakje steeds op haar mobiel kijkt, dan weet je waaraan het jou ontbreekt. Sociale media is niet sociaal maar digitaal. Digitaal vertrouwd, sociaal onaangepast. Vroeger noemden ze dat psycho's.

Toen de hindoe was gearriveerd en zich had geïnstalleerd - ze had haar laarzen uitgetrokken - ging ik naast haar zitten en we gingen verder waar we gisterenavond waren gebleven.
"Mijn sokken zijn nat geworden."
Ik hield mijn goedkope grappen voor me.

Op twitter maakte singlemoeder de wereld deelgenoot van de geboorte van haar tweede kind. Ze vertelde erbij dat het leven nog nooit zo mooi is geweest. Haar logs over de schijnbaar eindeloze stroom ziekenhuisbezoeken om maar zwanger te geraken staan niet meer online - over publieke bekentenissen gesproken. In onze studententijd hebben we een paar keer samen geslapen. Toen bestonden er nog geen mobiele telefoons, je pikte geborgenheid op in de kroeg.

De afgelopen weken zijn we 's avonds en in het weekend aan het werk. Ik werk er een maand en er wordt een forse fout uit het verleden blootgelegd - er is geen causaal verband maar desondanks is het wel uitermate grappig.
"Ik doe dit wel, ga jij maar schrijven," zei de hindoe even later.
Het schoot duidelijk niet op. Ik ging achter mijn eigen bureau zitten en begon aan de notitie voor de directie.

“Kom je bij me zitten?” vroeg Spijkerrokje tijdens lunchtijd in het restaurant.
Spijkerrokje was vandaag zwart leren rokje. Hoezo weerwaarschuwing? Leer is opwindend. Andere mensen vinden Sinterklaas, Lady Gaga, een grensrechter of kinderen van drie jaar oud opwindend. Over smaak valt niet te twisten, net zomin als over de correlatie met intelligentie.
"Hoe is het op je nieuwe afdeling?" vroeg Spijkerrokje.

Positief aan de nieuwe afdeling is dat het onderdeel van de fabriek wordt bemand door een totaal ander slag mensen dan het onderdeel dat ik achter me heb gelaten. Het is verbazingwekkend hoe binnen één bedrijf zulke verschillende culturen kunnen bestaan. En ik ken verschillende soorten mensen maar een type als de hindoe heb ik nooit eerder ontmoet. De laatste tijd heb ik last van erotische dromen en dat is duidelijk haar schuld. Soms kijk ik naar haar nagels, soms naar haar borstjes. Ze draagt felgekleurde nagellak, passend bij haar topjes. Dat is erom vragen. Om niet in de valkuil van een premature lofzang te vallen laat ik het daar voorlopig bij. Want ooit zullen we elkaar mijden - uiteindelijk brouilleer ik met iedereen - en zal ook zij niet meer zijn dan de melding 'online' in de chatbox.

"Wil je mijn sinterklaasfoto's zien?"
Voordat ik had kunnen antwoorden duwde Spijkerrokje haar Blackberry al onder mijn neus.

De film was afgelopen. Het was een mooie film, met een vertrouwd open einde. Niet alles hoeft verklaard te worden. Aan Janine denkend kroop ik in bed. Eén sneeuwbuitje en ze laten de fiets staan en vluchten in het openbaar vervoer. Eenzijdige liefde kan verstikkend zijn, evenzo geldt dat voor de liefdeloosheid van de andere partij. De sigaret is een neurotransmitter. Een geconcentreerd fenomeen, gebaseerd op vage motivatie.

Human Nature

Afgelopen lente was ik in een art gallery.

De ingelijste foto's gingen voor een paar maandsalarissen over de toonbank. Flabbergasted vergat ik toen het boek van Araki te kopen.

Als hij ooit weer eens komt koop ik een ingelijste foto. Staat vast heel mooi op de witte muur.

Akai Hana

Het afstruinen van het web, op zoek naar mooie plaatjes, is voorbij. Het afstruinen van het web is überhaupt voorbij.

Verstrooiing is versplintering. Er is teveel en er is teveel rotzooi.

Ik eindig steeds waar ik ooit ben begonnen. Dan ben je het waard om in de boekenkast te staan.

Daar komt bij dat ik natuurlijk wel een cadeau heb verdiend. En afscheidscadeaus koop je beter zelf.

Schade

Nieuwe medewerkers krijgen een bloemetje. Zo breek je het ijs, zorg je ervoor dat nieuwe werknemers zich welkom voelen en maak je het gezellig op de afdeling want bloemen staan gezellig.

Het was een gezellige eerste werkdag.

Werknemers die weg gaan krijgen iets - als ze iets teruggeven. Een normaal mens trakteert op zijn laatste werkdag en krijgt daarvoor een ansichtkaart met verwensingen en een verplicht cadeau terug. Ik trakteerde niet op mijn laatste werkdag.

De laatste twee maanden werkte ik op een leegstaande vleugel in het gebouw. De laatste dag deed ik dat niet anders. Ik gun mijn oude team een ziekte tussen hun benen maar die kan ik ze niet geven.

Gelukkig kreeg ik daardoor ook niets terug.

Zo lang geslachtszieken bij elkaar blijven is de rest van de wereld veilig.

Tussendoortje

Voor een lome zondag. Dan lees je het in één keer uit. Staccato. Maar daar hou ik wel van. Leest snel. Makkelijk.

En goed. Dat zeg ik erbij.

Hanna Bervoets schrijft. Auteur, columnist, journalist. Hanna woont in Noord.

Soms denk ik: in Noord gebeurt het.

Op de achterkant van het boek staat een foto. Van Hanna. Hanna is mooi. Stel dat ik jonger zou zijn? Maar ik ben niet jonger. Ik woon ook niet in Noord.

Ik kan wel in Noord gaan wonen. Maar ik kan niet jonger worden.

Gelukkig zit Hanna op twitter. Op twitter kun je iemand volgen. Ik volg Hanna. Maar ze twittert niet veel.

Ze is vast druk met schrijven.