Dat was de Soos

Van die dingen (3)

Van die dingen (2)

Bevrijdingspop

Taiyou (3)

Deur

Zaterdag ging ik naar de officiële opening van een winkel. De opening was om twee uur ’s middags. Ik was er om kwart over twee. Meestal is de opening later dan gepland.

Nu niet.

Het was er zo druk dat ik buiten moest staan. Met een gevoelstemperatuur van min 14 is dat geen pretje. Ik besloot in beweging te blijven en liep een rondje door de buurt, later zou het vast rustiger zijn. Zodoende kwam ik langs een sigarettenwinkel. Ik ging naar binnen en kocht sigaretten.

Hoeveel aanwijzingen heb je nodig om te concluderen dat je een buitenstaander bent?

Mijn eerste sigaret rookte ik ook bij min 14. Het legeronderdeel waarbij ik mijn dienstplicht vervulde was op oefening in Duitsland, midden in de winter. Daar ontstond de associatie tussen koude en sigaretten.

Blijkbaar heb ik het al tweeëntwintig jaar koud - min één jaar dan.

Toen ik terugkwam bij de winkel kon de deur open, er waren wat mensen weggegaan. Deur is een ander woord voor winkelopening.

Ik hoor niet bij de doelgroep van de winkel maar wel van de eigenaar. Je moet weten wat je rol is. Isolement is leuk als iedereen achter je aan zit. Maar er zit al jaren niemand achter me aan, daarom moet ik wel naar buiten - en nu naar binnen.

In de winkel waren veel kinderen, sommigen met ouders en anderen zonder. De kinderen die zonder ouders waren gekomen hebben ouders die ooit hier zijn gekomen omdat wij zelf te lui zijn om schoon te maken.

Het middel is erger dan de kwaal. Want wie ruimt de rotzooi in casu hun nageslacht op?

Ik wilde direct weer weggaan - je mag geen kinderen slaan - maar ik zag een opening. En daar deed ik het tenslotte voor.

Even later voerde ik een gesprek. De aanleiding voor het gesprek berustte op een misverstand. Veel levenswendingen berusten op misverstanden. De mens is echter te trots om dat toe te geven.

Nog later deed ik samen met een paar knee-high boots de afwas. Huiselijk is mijn rol. Zo moet het zijn. En zó moeten ze zijn.

Knee-high boots had thuis een vaatwasser. Bij de afwas leer je elkaar kennen.

Uiteindelijk ging ik als laatste weg. Zonder opening, maar met een bosje bloemen. Lekker huiselijk. Later dan gepland, maar toch.

Van die dingen

Taiyou (2)

Bedrijfsrisico

Het zijn de verlichtende dagen voor kerst. De afdeling organiseert een kerstborrel - the Dutch way. De grote bedrijfsfeesten van bodemloze consumptie zijn voorbij. Als je iets wil doen dan regel je het zelf. Feesten op kosten van de baas is niet meer van deze tijd. Ik neem twee mandarijnen mee. Het mandarijnenseizoen is ook voorbij.

Er staan flessen wijn, pakken jus d'orange, blikjes bier. Er liggen zakken chips, doosjes kant en klare partysnacks. De teamleider met de hardloopbenen zit op een bureau. Haar omhooggekomen broek biedt zicht op de door het vele wassen verkleurde sokken in haar enkellaarsjes. Ik vind het vertederend. Ze draagt nooit laarsjes. Met kerst gedragen mensen zich anders.

's Morgens was ik bij Floor. Floor is van de interne gezondheidsgestapo. Gezonde medewerkers in een gezond bedrijf - ongezonde mensen zijn een bedrijfsrisico. Floor deed metingen, ik deed gehoorzaam en een conditietest. Daarna moest ik vragen beantwoorden. Over eetgewoontes en andere fysieke ongemakken. Vragen beantwoorden is niet moeilijk. Ik heb geen fysieke ongemakken - als we ouderdom buiten beschouwing laten. Vragen stellen vind ik moeilijker.

"Heb je thuis ook een hartslagmeter?"
"Is cupmaat een aanleiding voor depressies?"
"Hoe vaak geef je planten water?"
"Wil je mijn kerstboom zien?"
Nee.

De donkerbruine ogen van Floor bekeken de uitslagen. Toen zei ze dat ik kerngezond ben. Alleen de conditie kan beter. Ik hoef niet per se te sporten, een uur door het bos wandelen is ook goed. Als ik maar naar buiten ga.

De standaard conversaties worden gevoerd.
"Wat doe je met de kerstdagen?"
"Mijn ouders komen. En tweede kerstdag gaan we naar zijn ouders."
"Ga je met oud en nieuw nog iets leuks doen?"
"We blijven thuis, met ons tweetjes. Met zo'n buik wordt er voorlopig niet gefeest."
Een hand beweegt voorzichtig over onvolgroeid nieuw leven.

Ik verdiep me in de mandarijnen. Gisteren had ik er twee die vol met pitten zaten. Die kan je niet gedachteloos opeten. Eerst zachtjes bijten, dan met je tong de pitten zoeken en als je ze vindt dan voorzichtig naar je lippen duwen. Niet te hard want dan valt het hele mandarijnenpartje eruit.

Een vinger verdwijnt in mijn neus. Een zenuwtrekje. Ik heb beet en voel dat er een ongemakkelijke situatie aankomt. Ik kijk rond. Niemand kijkt. Ik trek mijn vinger terug en stop hem in de schil van een van de mandarijnen.

Ik kan het niet - small talk. Ongeïnteresseerde beleefdheidsgesprekken over niets. Ik wil ongegeneerd dronken worden. Ik wil dat iedereen loskomt, zich losmaakt van het zaaddodend gewenst gedrag. En als alle drank op is gaan we naar de stad. Naar kroegen met muziek die ervoor zorgt dat het niet uitmaakt wat je zegt. En als alle kroegen dicht zijn eindigen we in een shoarmatent. Zodat we allemaal hetzelfde ruiken. En we de volgende dag niet hoeven te werken.

"Nog geneukt?" wil ik vragen.
Maar dat antwoord weet ik al.

Na tien minuten heb ik allebei de mandarijnen opgegeten. Ik doe mijn sjaal om en trek mijn jas aan. Het zijn geen onaardige mensen - dat is het niet. Ik weet gewoon niets te zeggen. Ik ga naar buiten.

"Hij gaat al," zegt de hindoe.

Flower in the desert

Als de buren vragen of je voor de planten wilt zorgen tijdens hun vakantie, dan geven ze je gewoonlijk de voordeursleutel.

Mijn buren niet.

Zij geven de planten.

Schade

Nieuwe medewerkers krijgen een bloemetje. Zo breek je het ijs, zorg je ervoor dat nieuwe werknemers zich welkom voelen en maak je het gezellig op de afdeling want bloemen staan gezellig.

Het was een gezellige eerste werkdag.

Werknemers die weg gaan krijgen iets - als ze iets teruggeven. Een normaal mens trakteert op zijn laatste werkdag en krijgt daarvoor een ansichtkaart met verwensingen en een verplicht cadeau terug. Ik trakteerde niet op mijn laatste werkdag.

De laatste twee maanden werkte ik op een leegstaande vleugel in het gebouw. De laatste dag deed ik dat niet anders. Ik gun mijn oude team een ziekte tussen hun benen maar die kan ik ze niet geven.

Gelukkig kreeg ik daardoor ook niets terug.

Zo lang geslachtszieken bij elkaar blijven is de rest van de wereld veilig.

Hello/Goodbye (2)

Geduld is training in beschaving. Ik heb een nieuwe baan.

Zomertour (5) - I told you so

Voordat de telefoon het begaf

Een telefoon is niet bedoeld om foto’s mee te maken. Een telefoon is bedoeld om mee te bellen, of om gebeld te worden.

Maar je kunt er foto’s mee maken. En omdat het kan doe je dat.

In dit geval was het de laatste stuiptrekking.

Het begon met het geluid. Dat deed het niet. Niet handig als je gebeld wordt want dan neem je niet op. Waarom zou je? Er is tenslotte niet gebeld.

Daarna bleek zelf bellen ook niet meer mogelijk. Niet handig want wat is een telefoon waarmee je niet kunt bellen?

Einde oefening derhalve. Hij heeft vijf jaar geleefd.

Gelukkig heb ik nog een oude Nokia, van twaalf jaar oud.

Een oude Nokia begeeft het nooit. Je kunt er alleen geen foto’s mee maken. Je kunt ermee bellen en sms-en. Misschien daarom.

Op een mooie Pinksterdag (2)

Gelukkig zijn er twee Pinksterdagen.

Het smaakt naar meer dus een dag later zijn we er weer.

Naast me zit een man samen met een jong meisje. Ik schat haar een jaar of zeven. Uit hun gedragingen maak ik op dat het vader met dochter is.

De eerste gedachte die bij me opkomt: Waar is de moeder?

Stom eigenlijk.

Als ik een moeder met haar kind zie denk ik toch ook niet als eerste: Waar is de vader?

In een verhalenbundel van Murakami vond ik de blauwdruk van Norwegian Wood.

Minpuntje.

Op een mooie Pinksterdag

Vrijdagavond vroeg iemand of ik altijd binnen zit. Blijkbaarlijk zag ik wat bleek. Dat is namelijk een gevolg als je altijd binnen zit.

Ik gaf toe weinig zon te hebben gezien, dit jaar. En vorig jaar.

Terug naar het Amsterdamse Bos. Dat laat ik me niet afpakken. Belastingrecht en Murakami gingen mee. Dat werd dus Murakami.

Ze glimlachte zwijgend, haalde een verkreukelde sigaret tevoorschijn en stak hem op. Ze verkreukelde altijd haar sigaretten. Soms zo erg dat ze ze niet meer aan kon krijgen. Maar dit keer brandde hij prima.

Trut.


quote uit Een armetanteverhaal van Haruki Murakami

Semtex begrijpt de zoomfunctie

In plaats van te klagen, kun je beter je tijd en energie gebruiken om je skills te verbeteren. Bij sommige mensen gaat dat vanzelf. Bij mij niet. Ik moet dat tegen mezelf zeggen.

Feit blijft dat het gebrek aan sigaretten in mijn maagstreek blijft knagen. De sigaret was een vriend, hij was er altijd. Als steun, als troost. Als warmte, als afleiding.

De sigaret vormde ook een kader. Voordat je ergens aan begon, rookte je een sigaret. En als je ermee klaar was, rookte je weer een sigaret. Zo werd elke klus ingebed tussen twee sigaretten.

Uiteindelijk bestond de dag uit niet meer dan een verzameling door sigaretten ingekaderde te verrichten handelingen.

Klusje klaar? Roken maar.

"Zelfkastijding," zei ze.
Niemand heeft het over gezondheid, wat voor ze pleit.

Die zelfkastijding, daar kan ik me wel aan vasthouden. Zelfkastijding verhoogt het incasseringsvermogen. Of dat zo gezond is, is een ander verhaal.

Assepoester

Toen ze binnenkwam vroeg ze direct: "Waar is jouw slaapkamer?"
Ik wees naar een openstaande deur.
Ze liep de kamer in, dook op het bed en vroeg: "Mag ik blijven slapen?"

Kerstmis is een familiefeest.

"Vroeger had ik ook zulk lang haar," zei ik toen we aan tafel zaten.
Ze keek naar de blonde sprieten op mijn hoofd. Het was moeilijk voor te stellen.
"Je bent lelijk," zei ze.

De waarheid mag gezegd worden, maar het hoeft niet.

They're coming to take me away

Radioactief materiaal (2)