Extern toezicht op cumulatieve regressie van ontbindingsfactoren

Personen kunnen op je zenuwen werken. Kunnen zenuwen op je darmen werken? Of is een gevoelige anus slechts het gevolg van een bacteriële infectie en moet ik het aanrecht beter schoonmaken?

Ze draagt een zwart-wit geruit rokje. Daarboven een zwart shirtje, eronder zwarte panty’s en zwarte pumps.
"Ik heb geen bankpasje bij me," zegt ze.
Dat betekent dat ik de koffie betaal.

Uiterlijke kenmerken leiden af en - helaas - tot vooroordelen. Ik denk bijvoorbeeld niet dat ze kan schaken. Als je het rokje uitspreidt op het aanrecht dan heb je een schaakbord.

Stress leidt tot maagzweer. Tegenwoordig moet je blij zijn dat je een baan hebt. Of een baan al dan niet leuk is, is niet van belang. Van de maag is het twaalf meter darm tot aan de uitgang.

De wereld is ziek, het bedrijf waar ik werk is ziek en zelf ben ik ook niet goed bij mijn hoofd. Maar wat is de diagnose? De juiste diagnose? Symptomen zijn geen ziekten - maar slechts kenmerken daarvan. Van te weinig koffie krijg je hoofdpijn, van te veel alcohol krijg je hoofdpijn en als je tegen een muur aanloopt krijg je hoofdpijn.

Ze heeft een vacature geplaatst, daarom drink ik koffie met haar. Of ze leuk is, is niet van belang.

Wat is oorzaak en wat is gevolg? Wat is aangeleerd, wat is aangepraat en wat heb ik er zelf bij verzonnen?
"Misschien is het de midlife crisis," zegt ze.

Misschien zie ik te weinig rokjes. Ik heb maandenlang op de computer geschaakt - totdat ik hoofdpijn kreeg.

There will be blood (4)

Jacqueline trekt het truitje strak. Er zijn geen sporen van babyresten. Ze schuift iets opzij want ik sta te dichtbij.
"Hé," zegt Jacqueline.

Strakke riemen, gebruikt om de veroordeelde te fixeren, kunnen de circulatie belemmeren en hiermee voorkomen dat het narcosemiddel de hersenen bereikt.

Het is een mooie winterse dag. De zon schijnt volop, er staat hoegenaamd geen wind. Alleen de temperatuur indiceert dat je in Nederland bent. Mijn ballen liggen op tafel.
"Goed zo," zegt de trainee.

"Dat was in 2008," zegt Jacqueline.

De stem van Jacqueline is niet meer hees. Misschien is ze gestopt met roken - vanwege het kindje. Misschien is ze gestopt met volleybal - vanwege het kindje. Geen volleybal, geen biertjes drinken.
"Misschien wil ik later wel naar Amsterdam," zegt Jacqueline.

In 2008 lachten de mensen en lachte het leven. Er was tijd. Er waren kroegen. Er was rook en er was drank. Er waren roze wolken zonder confrontaties met obligaat dagelijks leven. En er was werk. Bevalt het je niet? Voor jou tien andere werkgevers.

Jacqueline rookte Marlboro light. Later bietste ze mijn Camels. Bijna alle meisjes rookten Marlboro light. Logisch, de Volkswagen Golf is de meest gestolen auto want het is de meest verkochte auto. Stoppen met kopen is niet gelijk aan stoppen met roken.

Op het pakje sigaretten staat: ‘Rokers sterven jonger’. Jonger dan wie? Jonger dan Noord-Koreanen? Jonger dan vluchtelingen uit Syrië? Jonger dan voedselbankiers? Waarom is alle informatie halfbakken? Hoe moeilijk is het om duidelijk te zijn?

Jacqueline ging naar de Caribbean. Er was tenslotte werk genoeg. Ze kwam terug. Een dikke buik is duidelijk. Bevallen doe je beter in Nederland.

Bij executie door ophanging breekt de nek. Tevens wordt het ruggenmerg onderbroken waardoor onmiddellijk een verlamming van het gehele lichaam - inclusief de ademhalingsspieren - optreedt.

Jacqueline lachte ook. Dat weet ik omdat ik het heb opgeschreven.

"En?" vraagt de trainee.
Ik berg mijn ballen weer op. Ik mag een kop koffie komen drinken - een empathische manier om nee te zeggen. Resultaten uit het verleden bieden geen garanties voor het heden. De afgewezen eenling wordt een verongelijkte kluizenaar.

Een nieuwe winter, hetzelfde geluid. Hoe moeilijk is het om mijn naam te zeggen?

Hij die, getuige van het ogenblikkelijk levensgevaar waarin een ander verkeert, nalaat deze die hulp te verlenen of te verschaffen die hij hem, zonder gevaar voor zichzelf of anderen redelijkerwijs te kunnen duchten, verlenen of verschaffen kan, wordt, indien de dood van de hulpbehoevende volgt, gestraft.

Iedereen moet dood.

Gelukkig gaat iedereen dood.

Kiem

Je gulp staat open, iedereen lacht je toe en niemand zegt iets.

Ik vind het maar een stelletje idioten. Misschien vinden ze mij ook wel een idioot. Zo kijken ze naar me. Wie heeft die idioot hier binnengelaten, met zijn gulp die openstaat?

Ze beschikken over informatie waarover ik zelf geen beschikking heb. Zó kijken ze, met díe blik. Je veter is los, ze zien dat, maar ze zeggen niets. Ze wachten totdat je erover struikelt. Dan is er weer iets om te lachen.

"Zelfs hij snapt dat."
Hij wordt aangewezen. Die hij ben ik. Ik ben derde persoon enkelvoud.

Op een speciale webshop kan het personeel tegen gunstige condities een smartphone aanschaffen. Gunstige condities. Doekoe, denk je dan.

De getoonde prijzen op de speciale webshop zijn exclusief bijkomende kosten. Tel je die kosten erbij op dan zijn de condities minder gunstig dan de lingerie van Doetsen Kroes in het bijgeleverd filmpje doet vermoeden.

Ze denken zeker dat ik gek ben.

Toen ik nog dronk weet ik mijn paranoia aan de drank. Ik heb in tijden niet gedronken. De drank versterkt de paranoia misschien, maar om iets te kunnen versterken moet het substantieel aanwezig zijn.

Chi Boem

Het pak yoghurt gaat terug naar waar ze vandaan kwam. Op haar oude afdeling 'was toevallig een vacature'.

"Ze heeft meer ballen dan jij," zegt de trainee, "zij gaat gewoon terug."
Daar heeft ze een punt.

De trainee heeft ook ballen. Grote ballen. De trainee is de enige die oprecht geïnteresseerd vraagt naar mijn doen en verlaten.

We lunchen samen. De rest van de collega’s heeft het te druk met belangrijk om tijd te besteden aan zoiets banaals als eten. Ik heb ook belangrijk maar ik wacht op te laat. De jaarlijkse beoordeling komt eraan. Je moet ze munitie geven, anders gaan ze uit zichzelf schieten.

Verderop zit Janine. Terwijl de trainee praat kijk ik naar Janine. Ik hou niet van grote ballen.

Kamerplant was uitgenodigd op de bruiloft van Janine. Ze liet een foto van de tweede mooiste dag van het leven van Janine zien.
"Sorry dat ik het zeg maar het is écht een leuke vent," zei ze daarover.

Geen wereldschokkend logmateriaal maar zo is de cirkel rond en kan ik mijn aandacht op andere zaken richten. Werk schept voorwaardelijke verbanden. Verslavingen zijn onvoorwaardelijk.

Palliatieve sedatie

Er waait wind en het KMNI adviseert binnen te blijven als je niet echt naar buiten hoeft. Het is een advies uit de categorie draai de gaskraan dicht als je met vakantie gaat. Je moet áltijd binnen blijven als je niet echt naar buiten hoeft. En plak de kieren bij ramen en deuren af als je de gaskraan opendraait.

Een deel van het personeel gaat tijdens de lunch naar buiten en wandelt een rondje om het bedrijfsgebouw. Het andere deel van het personeel sluit achteraan in de rij voor het moderne want van uitbestede catering voorziene bedrijfsrestaurant. Je kunt het te dure voedsel van het van uitbestede catering voorziene bedrijfsrestaurant mijden door thuis klaargemaakte boterhammen mee te nemen en op te eten of je eet niet en gaat tijdens de lunch buiten een stukje wandelen.

Omdat het KNMI zegt dat er wind waait sluit het deel van het personeel dat tijdens de lunch naar buiten gaat om een rondje om het bedrijfsgebouw te wandelen achteraan in de rij voor het van uitbestede catering voorziene bedrijfsrestaurant. Waar dien je een klacht in over de klachtenprocedure?

Op de Herengracht waait een boom om en valt bovenop een voorbijganger. Na tevergeefs reanimatiewerk overlijdt de voorbijganger, een Duitse toerist. Een duidelijk geval van dood door schuld. De boom krijgt de doodstraf, het vonnis wijst executoir de brandstapel aan. Geen grappen over Duitsers en gas. Nederlanders wijzen graag een schuldige aan. Naming and shaming - wijzen, duiden en hangen - raakt ingeburgerd. Dat zouden meer mensen moeten doen - raken en inburgeren.

Het pak yoghurt gaat niet flaneren rond het bedrijfsgebouw. Het waait en het aura dat haar werkzaamheden camoufleert zou kunnen wegwaaien. Ze doet de oordopjes uit die haar intelligentie vrijwaren van verbale indrukken van minderwaardig kaliber en vraagt of ze mag aansluiten. Dat mag. Niemand wil worden buitengesloten en al helemaal niet met deze wind.

Op de Ceintuurbaan waait een boom om en valt op een auto. In de auto zit een man. Eerst is de man dood. Later blijkt de man toch niet dood. Dat levert een verrassing op voor zijn vrouw als hij thuiskomt. De kans dat je als mens onder een boom terechtkomt bij een storm is verwaarloosbaar klein. De kans dat een boom bij een storm op een auto valt is vele malen groter. De mens is intelligenter dan een auto, ondanks alle elektronica die erin zit verwerkt. Als een boom bij een storm op een auto valt waarin op dat moment iemand aanwezig is dan slaat de boom twee vliegen in één klap. Dat is efficiënt gebruik van de beschikbare middelen, zoals je bijvoorbeeld door samen te douchen gas bespaart.

Het pak yoghurt gaat tegenover me zitten. Van op afstand gezien lijkt het nog wat maar slechts gescheiden door de breedte van de moderne bedrijfskantinetafel - in combinazi met de bijpassende bank en stoelen zodanig ontwikkelt dat de kantoormedewerker niet te lang blijft zitten - valt op dat ze met name bij het uitdelen van de borsten en de schouders niet vooraan heeft gestaan. Gelukkig zijn haar heupen tijdens deze culinaire samenkomst niet zichtbaar. Dat is een pré, om ook maar eens iets positiefs te zeggen want verder zegt ze niet veel. Ze heeft er zichtbaar moeite mee.

Met uitzondering van wat materiële schade is er verder weinig aan de hand. Een storm in Azië of in Amerika veegt minstens een volledig dorp of stad van de kaart. Wij moeten genoegen nemen met een stilleven van het openbaar vervoer en de website van AT5 die plat ligt, om in het jargon te blijven. Eigenlijk is het gewoon zielig. Smeer een kwak schoensmeer op je gezicht en je bent een racist. Een zielig land met kleinzielige mensen. Politiek correcte draaikonten zijn gevaarlijker dan mensen die een traditioneel kinderfeestje willen vieren.

Ze moet een rot jeugd hebben gehad. Zonder borstgroei de middelbare schooltijd doorlopen is bemesten van seksloze puberteit. Maar echt beter wordt het natuurlijk niet als je op latere leeftijd balancerend op knieënverneukende pumps en zwaaiend met mobiele telefoons de coole madam uithangt terwijl de frigiditeit tussen je benen vandaan druipt. Hoeveel passiviteit moet een mens tentoonspreiden om dood te worden verklaard? Jammer dat er zoveel bomen zijn omgewaaid, ik had je graag geholpen met het touw. Blijf binnen als je niet naar buiten hoeft. Je moet doen waar je goed in bent, niet waarin je goed hoopt te worden.

Zalig zijn de onwetenden

Een strakke spijkerbroek met een leren jasje maakt nog geen rock ’n roll. Zeker niet als een sjaal volleerd gestyleerd rond de nek is gedrapeerd en de haren erboven reclametechnisch verantwoord een plekje op de schouders hebben gekregen.

De spijkerbroek is nieuw en ook het jasje is nieuw. Dat zie je aan alle kanten. We krijgen dan ook alle kanten te zien - nieuwe kleding moet je laten zien. Ze bekijkt zichzelf in de spiegeling van het raam - haar heupen en rondingen, de overdaad en het gebrek daaraan. Twintig graden Celsius is normaal in de herfst.

Als laatste binnenkomen en als eerste weggaan is ook normaal. De lunch is extern en duurt van twaalf tot twee en dat is ook normaal. Ze komt niet om te werken, ze gaat naar haar werkgever om te flaneren, om de mobiele telefoons op te laden, om de Starbucks coffee te drinken die ze op het station heeft gekocht en om de yoghurt op te eten die ze thuis in een plastic bak met vers fruit heeft vermengd. Ik vul de jaarlijkse enquête in die medewerkerstevredenheid peilt. Ik ben iets minder positief gestemd dan vorig jaar. Vorig jaar was een dieptepunt. 

Ze stopt oordopjes die zijn verbonden met één van de mobiele telefoons in haar oren. Ze bekijkt haar gezicht in de spiegeling van de mobiele telefoon. Ze doet haar kin een stukje naar beneden, waardoor ze de puntjes op haar voorhoofd ziet. Ze houdt de kin omhoog, zodat ze de inhoud van haar neusgaten ziet. Het hoofd helt over naar links en het hoofd helt over naar rechts. En dit alles zonder dat beide ogen het spiegelend scherm verlaten. Ongegeneerd. En als ze jou betrapt terwijl je ernaar kijkt krijg je een blik toegeworpen die zegt dat jij degene bent die zich moet schamen. Shame is the shadow of love, zegt PJ.

Ik begrijp het wel. De mens is ijdel. Dat wordt er van kinds af in geramd. Wat ben je al groot, wat ben je mooi. En wat heb je mooi haar. Draai eens een rondje, laat je nieuwe jurkje maar zien. Buiten bereik van het ouderlijk oog wordt de pirouette voor de spiegel herhaalt. IJdelheid wordt onzekerheid als bevestiging ontbreekt, waarna het accent op uiterlijk vertoon vergroot en een negatieve spiraal ontwaakt waaraan de spiegel en anorexia hun bestaansrecht ontlenen. Een vinger in je keel stoppen is als masturberen. Je speelt met jezelf.

Nieuwe kleding is opwindend, natuurlijk laat je je nieuwe kleding zien. Om te laten zien dat je originaliteit mist. Om te laten zien dat je persoonlijkheid mist. Om te laten zien dat je geen smaak hebt. Je bent nog altijd het meisje dat graag met poppen speelt. Door het afsluiten van je gehoor sluit je je af van de wereld. Natuurlijk sluit je je af van de wereld. Ouder en niets wijzer ben je zelf die pop geworden - nooit geleerd om met iemand anders te spelen.

Iemand moet lachen. Ik weet niet waarom, er is niets om te lachen. Het is lachen naar het woord, het is iemand die hardop haha zegt. Een driekwart legging is praktisch als je driekwart benen hebt. Bij het Lichtjesfeest vieren Hindoes de overwinning van de gelukzaligheid over de onwetendheid. Je kunt een breinaald in het ene oor naar binnen en via het andere oor naar buiten steken zónder de hersens te raken. In een aantal gevallen maakt dat geen verschil.

Don't try so hard to explain the way you feel

Bij Dirk zag ik Karel staan. Ze stond met haar fiets aan de hand. De fiets had voor- én achterop een kinderzitje.

"Twee Kareltjes?" vroeg ik aan het achterhoofd.
Karel draaide zich om.
"Hééé!" deed Karel.

Altijd hoor ik hééé als ik een oude bekende tegenkom. Ik zeg nooit hééé. Ik noem iemand bij zijn of haar naam. Omdat ik zijn of haar naam weet. Blijkbaar weten ze mijn naam niet meer. Dat is niet erg. Het is pas erg als je je eigen naam niet meer weet.

"Hallo Karel," zei ik.
Ik wilde Karel zoenen maar dat had ik tien jaar geleden moeten doen.

Karel was stoer en vrouw en zocht toenadering. De ex van Karel was een vaste klant van mij. Dan blijf je ervan af. Niet lang daarna ging Karel met een andere barkeeper. Te laat kom ik erachter wat loyaliteit is en wat niet.

"Je ziet er goed uit," zei ik daarom maar.
Ze zag er echt goed uit. Nog steeds stoer en - bewezen - vrouw. En nog steeds dezelfde eyeliner rond haar ogen.
"Dank je," zei Karel, en ze keek naar de grond.

Daarmee was alles wel gezegd.

Every fucking day

Als ik om me heen kijk - en niet alleen zakelijk maar ook op de fiets, in de supermarkt, in het zwembad en in de massagesalon - kan ik over iedereen een tekortkoming melden. Wat ze mankeren, ontberen, missen en wat in overdaad aanwezig is: hun aanwezigheid. Tekortkomingen die aan mijn zenuwstelsel knagen zoals nagels over een schoolbord krassen. Tekortkomingen die desondanks zorgen voor een misplaatste positionering van de houder ervan, inclusief handcrème, houding, salaris en gedrag. Die arrogantie, of gebrek aan zelfkennis, is stuitend. Is de nieuwe wereld waarin ik ben beland slechter dan de oude?

Afhankelijk van de vraagstelling worden de methodes bepaald. Soms is het niet nodig om intensief onderzoek te doen en is snel antwoord nodig op een gerichte vraag. Door middel van interviews wordt dan een quickscan uitgevoerd. De opdrachtgever ontvangt na de vraagstelling een globaal advies. Meestal weet de opdrachtgever dan genoeg en kan zelf verder. Soms is nog nader detailonderzoek nodig en wordt de focus gelegd op enkele aspecten.

Ze is binnen. De nagellak heeft dezelfde kleur als de bumper case van de iPhone. First world problems, first world solutions. Verder blijft het een schijnheil met sproeten. Nu doet zich de tweede situatie voor. Hieronder zal ik mij beperken tot deze variant, omdat de procedures voor beide typen verschillend zijn. Ik vind meisjes met sproeten aantrekkelijk.

In samenwerking staat het optimaliseren maar ook het verbeteren van processen centraal.

Een normaal mens ontbijt thuis. Misschien als je twee uur in de trein zit dan eet je het ontbijt op in de trein of als je ’s morgens meer bezig bent met het voeren van je kroost dan met het voeren van jezelf kan ik me voorstellen dat het ontbijt erbij inschiet. Maar als je opzichtig seksloos single bent en tien minuten fietsen bij je werk vandaan woont (dat weet ik omdat ik het stuk zelf heb gefietst om het te controleren) dus duidelijk niet. Je wordt wakker, je eet je bakje yoghurt, je poetst je tanden en je stapt op de fiets. Hoe moeilijk is dat?

Vooral door verantwoordelijkheden laag in de organisatie te leggen regelen de medewerkers veel zaken zelf door een sturingsmechanisme dat gebaseerd is op vertrouwen. Intervisie is een handvat bij een performance onder benchmark, een zuchtje wind oogst een storm aan winstgevendheid mits factorisering is geijkt aan de meest recente data en casuïstiek dagelijks wordt besproken.

De mobiele telefoons (meervoud) gaan aan de oplader, de jas gaat aan de kapstok en het ritueel gaat beginnen. Het is anderhalve minuut over half tien en de bak yoghurt komt tevoorschijn. Ze woont tien minuten fietsen bij haar werk vandaan en ze ontbijt achter het bureau in de fabriek. De rest van het personeel mag meegenieten. We kunnen het zien en we kunnen het horen. Horen is irritanter dan zien. Voor beeld kun je je afsluiten, je kijkt de andere kant op, maar voor geluid kun je je niet afsluiten. En wanneer geluid eenmaal irriteert kruipt het in je gehoorgang als een speld onder je nagel. Zelfs als je hem verwijdert galmt hij na als een kerkklok om tien uur ’s morgens op zondagochtend.

In mindere tijden moet je een andere koers varen. Low profile, weinig short en meer  long. Rendementsverbetering in optimaliseringszin maar ook ten aanzien van de andere karakteristieke kenmerkende eigenschappen zoals capaciteitsbeschikbaarheid, kwantiteitshoeveelheden, proeftesten, streefdoelstellingen en voortgangscontinuïteit.

De bak yoghurt zit in een plastic zak. Het geritsel van het plastic stroomt over de afdeling zoals urine klettert in een pisbak. De rest van het personeel weet: de tas gaat open en de bak komt tevoorschijn. Je wil je ervoor afsluiten maar het lukt niet - je hoort het en je ruikt het. Hoe meer je je ergens voor probeert af te sluiten, hoe sterker de kracht van hetgeen waarvoor je je probeert af te sluiten wordt. Na het geritsel komt de bak tevoorschijn, een  plastic tupperware bak. Geen kant en klaar pak yoghurt van de supermarkt maar een huisgemaakte combi van yoghurt met stukjes fruit. Yoghurt uit de supermarkt zit al in een pak. Thuis zijn de yoghurt en de stukjes fruit in de plastic tupperware bak gedaan. Daarna is de plastic bak in een plastic tas gestopt en is de reis naar de fabriek aangevangen.

Waarom? Waarom als je het ’s morgens in de plastic tupperware bak kunt stoppen, stop je het niet direct in je kutmond?

We zijn nog niet klaar. Yoghurt eet je met een lepel. De noodzakelijke lepel komt tevoorschijn en wordt niet neergelegd zoals een normaal mens een tafel indekt. De lepel wordt niet neergelegd naast de bak yoghurt op het bureau. Wanneer de lepel tevoorschijn is gehaald en zich één centimeter boven het bureau bevindt wordt hij losgelaten. De lepel landt met bijpassend gerinkel op het bureau naast de bak yoghurt, rolt al rinkelend een paar keer om en komt als een nadruppelende kraan in een gootsteen tot stilstand.

En wij mogen genieten van dit ritueel. Elke ochtend. Every fucking day.

Traditionele meetmanieren zijn aan significante verbetering toe. Een opdrachtevaluatie vereist concrete feedback, full backward approach, en een hands on mentaliteit. Na trendanalyses en interne audits volgen aanbevelingen en managementcalls waaruit beoogde resultaten kunnen faciliteren en stimuleren maar ook verbloemen en verdoezelen en verder reiken dan not in my backyard.

Anderen storen zich er niet aan, ook in deze sta ik alleen. Hun maskers zijn niet minder in aantal en soort. Ze vinden haar mooi - en leuk. Vroeger altijd gepest op school en nooit een meisje van dichtbij gezien. Ze zien het niet, wat ook voor hen reden is voor een enkele reis Siberië. Snollen willen leuk gevonden worden. Daar kleden ze zich op, ze behagen en gedragen zich ernaar. Het raffinement en het gemak waarmee ze de omgeving om haar vingers windt maakt me gek. Misschien is de grootste ergernis nog wel het feit dat iedereen zich láát manipuleren. Ik ben de enige die het ziet - waarschijnlijk ben ik ook de enige die de yoghurt ziet. Daarmee ben ik niet de enige die faalt als mens - al is dat niet de gemeenschapszin waarnaar ik zoek.

Door voortdurende investeringen in de versterking van de organisatie is het onderscheidend vermogen van de diverse proposities in de afgelopen jaren verder toegenomen. Tevens zijn de posities in de verschillende afzetgebieden versterkt. Dit zorgt er voor dat de toekomst met vertrouwen tegemoet wordt gezien en een gezonde groei wordt verwacht. De voorspelbaarheid van opbrengsten en resultaat op korte en middellange termijn wordt niet ondermijnd door de volatiele economische omstandigheden in een aantal relevante regio’s en sectoren. Daar openbaren zich mogelijkheden voor verdere expansie door penetratie in de vraag naar massaconsumptie.

Mijn moordneigingen zijn terug. Maar nu is het geen homofiele matennaaier, Chinese brildrager, overgewaardeerde afgestudeerde of misleidinggevende. Het is een kut. Twee uitgerekte lippen met een gat ertussenin. Een schijnheilige, geraffineerde, overbetaalde consultancykut met sproeten trekt mijn zenuwen over de grens van elasticiteit.

Een tweede aanleiding vormen de grenzen waartegen huidige expertise aanloopt. Deels loopt deskundigheid tegen nieuwe, moeilijker op te lossen kwesties aan doordat het beleid inmiddels meester is van de eenvoudige problemen: het laaghangend fruit is al geplukt. Daarnaast bestaat over nieuwe technologieën hoogstens laboratoriumervaring over de risico’s en onzekerheden waarmee zij gepaard gaan.

Raad eens waarin die plastic tupperware bak verdwijnt? Rustig meisje, rustig maar. Stil blijven liggen. Anders mors ik als ik met de lepel de yoghurt met stukjes vers fruit eruit probeer te scheppen. Lig je comfortabel? Wel blijven ademen, anders is de lol er snel af. Wil je ook een hapje? Of wil je een hapje van het reeds afgescheiden, half-verteerde deel uit het andere gat? Patrick Bateman, eat your heart out.

Op basis van de voorgestelde resultaten worden, in het verlengde van separate parallelle uitkomsten, een aantal acties opgestart. Zo zal onder meer de huidige missie- en visiebepaling worden herzien en een nieuw beleid  worden uitgeschreven. Hiervoor zijn reeds afspraken gemaakt om vanuit de tweede lijn beleidsvisies op te volgen en is de complexiteit van deze ontwikkelingstrajecten gegarandeerd.

Ze ruikt lekker. Heel erg lekker. Nog meer dan voor geluid ben ik gevoelig voor geur. Ze zet een bekertje heet water neer. Ik ruik aan de rand van het bekertje op de plek waar haar hand het bekertje heeft vastgehouden. Haar geur hangt rond het bekertje zoals de zon je lichaam omarmt na een frisse duik in het water. De nieuwe wereld is niet beter dan de oude. Ik word zelf een steeds slechtere versie van mijn vorige ik.

Faith

Haar arm komt los van het lichaam. De hand vlak, de vingers licht gebogen. Een handreiking vermomd als beweging.

Onopvallend, zoals in het voorbijgaan een blik wordt gewisseld die anderen ontgaat. Een liefkozing zonder gevolgen.

Ook ik beweeg de arm. De hand gebogen, de vingers vlak.

We naderen.

Overeenstemming, een elektrische schok die gevaarlijk wordt naarmate hij langer voortduurt.

Haar hand daalt, mijn hand stijgt. Bevestigingsdrang.

En we missen allebei.

Zero

Na negen maanden, I kid you not, kom ik erachter dat er een borreldislist is. Dat is niet het probleem. Integendeel. Er blijkt dus weldegelijk een groepje collega’s te zijn dat regelmatig gaat borrelen. Er wordt een mail verstuurd en er wordt geborreld. Zo simpel kan het zijn (en zo simpel is het ook).

Sinds mijn komst hier beklaag ik mezelf over het gebrek aan gezamenlijke bierconsumptie. Ik zie het niet of ik wil het niet zien - ongeveer net zoiets als met de werkzaamheden die mij zijn toebedeeld.

Ik vraag aan de officier van dienst of ik op de dislist mag. 'Tuurlijk mag dat,' zegt de officier. Dat is ook niet het probleem. Ik krijg de dislist onder ogen. Dan zie ik het probleem. 

Iedereen staat erop. Iedereen die hier ooit een bureau heeft aangeraakt staat erop. Trainees, ex-collega’s, teamleiders, managers, zelfs de nieuwe geraffineerde overbetaalde kutsnol staat erop. Iedereen die ook maar iets te maken heeft of heeft gehad met de verdieping waar wij ons salaris bij elkaar schrapen staat erop. Iedereen. Behalve ik.

Dat is het probleem.

De conclusie is duidelijk: Er wordt mij niets verteld. Niets over de werkzaamheden, niets over de systemen, niets over verbanden tussen de input en output en niets over borrels. Niets, nul komma nul, njiente, noppes, nada, nothing, nichts.

Zoek het zelf maar uit.

Is het omdat ik stink? Of is het omdat ze bang voor me zijn? Zijn ze bang voor mij vanwege hun eigen stank? De strategische positionering van organisatieadviesbureaus. Of, in normaal Nederlands: Practise what you preach.