Properties

De barkeeper ziet onze hoofden door het raam en heeft de fles al in zijn handen wanneer ik bestel. Ik vraag er een leeg espressokopje bij en gebied hem het te vullen. Hij schuift het kopje en de twee glaasjes naar ons toe, ik schuif het kopje terug. "Espresso mag toch wel?" Ik til het kopje op om het aan te reiken terwijl zijn hand naar voren schiet om het kopje op te pakken. Een gedeelte van de inhoud klettert op de bar. Het tweede rondje espresso zal ons door hem worden aangeboden. Ik houd mijn handen de volgende keer thuis.

De overgang is oké maar voldoet niet aan de verwachtingen. Hoe volwassen je ook bent, hoeveel ervaring je ook hebt, valkuilen zijn en blijven er altijd. Ze zijn vergeten dat ze hier niet in een speeltuin zitten, ze zitten hier om hun hypotheken af te lossen. Sommige zijn zelfs al met de tweede hypotheek bezig, al moeten ze dat thuis nog wel even vertellen. "Schat, we moeten praten." Wanneer je met je beste vriend naar bed gaat dan ben je een vriend kwijt geraakt. In een sportschool reageer je af wat je thuis niet kwijt kunt. Schuldgevoel bijvoorbeeld.

Voor het eerst sinds de verjaring, drink ik. De familie Bodemloosvat is weer binnen. Het is carnaval en PSV speelt, we hebben de hele bar voor onszelf. We bespreken de line-up van Werchter en het prijskaartje dat eraan vast zit geklonken. Alsof ze in België pas dit jaar de euro invoeren, verhoogt de organisatie de toegangsprijs met 20%. Rare jongens, die Belgen. Het zal een retro editie worden. De meisjes achter de bar zoeken contact en komen bij ons staan. Achter de bar mogen ze niet meer roken, tussen ons in staan ze veilig en we geven ze onze sigaretten. Zestien Jaar vraagt hoe oud ik ben. "Drie espresso." Als ze klaar zijn met werken komen ze bij ons zitten en we voeren hen dronken. Onder werktijd mogen ze ook al niet meer drinken. De volgende stap is een volledig alcoholloze en rookvrije horeca. "Ik woon hier twee minuten lopen vandaan."

Het gedroomde team vertoont scheuren, nu al. Veertig uur per week naast iemand zitten is iets anders dan één keer per week samen lunchen. Ik schik me in mijn rol, natuurlijk, maar ik ga verder wel mijn eigen gang. Het afreageren op onze werkgever is gewijzigd in het afreageren op elkaar, onhandelbare gezinssituaties worden geprojecteerd op de collega’s op de werkvloer. Het loopt niet zoals we hadden gepland, en dus? Niet gaan lopen zeiken, accepteren en doorgaan. Ik had het ook graag anders gezien maar ik heb geduld. Ik ben geen bezit. Vriendschap is, eenmaal uit zijn verband getrokken, een valkuil die mensen niet willen zien. Alleen de prijs is anders.

Of wij ook op het feest komen, de Stam bestaat vijf jaar en er wordt grof uitgepakt. Natuurlijk komen we naar het feest. Zo hoort het, alles aanpakken om maar een feestje te kunnen bouwen, zeker met de adem van de grijpgrage projectontwikkelaars in je nek. Projectontwikkelaars die, voordat je het in de gaten hebt, onze hangplek opkopen, restylen en uiteindelijk plat zullen gooien. Vernieuwing is niet altijd verbetering, soms is het vervangen van een leertje voldoende. Bij mij tenminste wel. De barkeeper gaat diskjockey spelen. Dat is minder, de keren dat we hier onder schoonmaaktijd zaten waren muzikaal gezien niet het hoogtepunt. "Lekker drinken, altijd gezellig." Ja, met ons is het altijd gezellig, dat is waar, maar dat komt omdat wij wel bij onze leest blijven. Misschien kan hij de Bibiblues draaien, ik moet mijn handen weer eens laten wapperen. En anders kan ik altijd nog glazenophaler gaan spelen, die schoen zet ik blindelings in elkaar.

Ik heb afgeleerd op anderen te rekenen om te overleven, het is altijd nog goed gekomen. Het zal goed voor me zijn als het eens een keer fout zou gaan, ik zou ervan kunnen leren. Berlijn is een mooie stad om in te wonen, om in te leven, zestig jaar geleden zouden ze mijn kop hebben kaalgeschoren. Ik heb geen gezin, dat zal het zijn. Geen hypotheek trouwens ook. Eigenaren met hun woekerhuizen. Al lang afgeschreven verzamelingen steen en cement die om onbegrijpelijke reden toch steeds meer waard blijken te worden. Rembrandt heeft het cement zeker geschilderd.

Om zes uur ’s avonds sta ik in het rookhok, één sigaret verwijderd van het dagelijks opschonen van de mailinbox. Gestructureerd blijven werken, ook in onoverzichtelijke periodes. "Bier?" Het is een bekende stem. Mensen kunnen daas worden in onoverzichtelijke situaties. Gewoon, bij één beginnen, daarna doe je nummer twee. Het is net als met dronken worden, na afloop begrijp je elkaar. "Is goed. Zeven uur in de Stam." Het is een bijkomend voordeel van de promotie, we werken weer op dezelfde verdieping. Hij is mijn vriend niet, hij is mijn drinkebroer. Drank verbroedert. Ik ga niet naar een sportschool, ik ga naar de kroeg.

Jonge honden zijn vaak het ongeduldigst, als laatst gearriveerde ben ik de jonge hond. Nog een uit zijn verband getrokken woord, sla de datingsites er maar op na. Jonge hond van vijftig z.k.m. vrolijke vrouw tot veertig jaar. Het werkelijke verdraaid in omgekeerd evenredige proporties van het wenselijke. Nee, nakomelingetje. Alleenstaande gepensioneerde penis wil graag nog een keer seks, of mislukte levensgenieter staat met lege handen en zoekt een gat voor bij zijn graf. Dat moet er staan. De hypocrisie van de wel met erfgenamen voorziene zijn op de vrijdagavondborrels het ergst, de alomtegenwoordige verrotting van de getrouwde witte wijnmaffia met hun rechtgetrokken smoelen. Allebei getrouwd, ze hebben een match! Fuck your way to the top is uit, niets blijft meer geheim. Zeker niet nu ik hier ben komen werken. Kennis moet je delen, van elkaars vrienden blijf je met je poten af. Vaseline is ook goed voor je nagelriemen.

Zestien Jaar begrijpt het, de barkeeper zet drie espresso neer. Drank om te vergeten, zij om te verzachten. "Mijn ouders zijn heel modern." Dan hoop ik wel voor je dat je moeder haar handen thuis kan houden.

Narrenmat

"Vind je het een leuk meisje?"

Nooit eerder stelde een vrouwelijke teamleider mij deze vraag. En al helemaal niet per mail. Met mannelijke teamleiders bespreek je de borsten, vrouwelijke teamleiders streel je over hun zwangere buik. Bij de koffiecorner doe je informeel, via de mail doe je geheimzinnig.

Valt het zo op? Dat ik praat, überhaupt iets zeg? Ik praat tegen haar zodat ze zich op haar gemak kan voelen, nieuwe medewerkers zijn gespannen, onzeker over de bedrijfscultuur. Wat kan wel en wat mag niet. Ze ziet er goed verzorgd uit. Geen make-up, strakke shirtjes. Wegens plaatsgebrek op haar eigen team is ze vandaag bij ons komen zitten. Ze maakt een geheim van noch haar poriën noch haar vlees. Ik leg mijn pen neer, de berekening schuif ik opzij, even een moment rust, zij ploetert zichzelf door een stapel post. Ik draai mijn stoel een kwartslag en vraag hoe ze heet. Ze kijkt even op en antwoordt, dan buigt ze zich weer over de papierwinkel op haar bureau. Ik vraag waar ze woont.

De oude generatie die is afgekocht en nu geniet van een verkapt prepensioen heeft niet meer de tijd gehad de kennis over te dragen. Busladingen uitzendkrachten wegen niet op tegen dertig jaar trouwe dienst. Niet de industriële revolutie en ook niet de automatiseringsgolf kunnen tornen aan het feit dat er altijd werk is dat door mensen moet worden gedaan. De berekeningen die we maken zal een computer nooit kunnen volgen, om nog maar te zwijgen over de inhoud van de naar binnen gereden bussen. De groep schoolverlaters is misschien sneller met computers, eigenschappen als begrip, kennis en logica zijn ver te zoeken. Wat zouden ze op hun C.V. hebben staan, de behaalde highscores bij het online gamen? Waarschijnlijk praten ze elkaar op die manier in bed, om daar verder te spelen.

We hebben een match. In haar woonplaats weet ik een concertzaaltje waar ik toevallig op internet tegen aan ben gelopen. Ik volgde de tournee van een stelletje Japans ongeregeld en ze blijken daar op te treden, in één of andere jeugdsociëteit. De route er naartoe ligt uitgeprint, klaar voor vertrek. Ik vertel over het bandje en vraag of ze de sociëteit misschien kent. "Ja, ze hebben daar vaak van die soort muziek." Die soort? Ze spreekt het uit alsof het een besmettelijke ziekte is. "Er komen daar allemaal van die langharige figuren in zwarte kleren." Het is dat mijn haar eraf is en ik, sinds de promotie, hier niet meer in zwarte shirts met provocerende teksten erop in de rondte loop. Haar pastelkleurige shirtjes zal je er inderdaad niet snel tegen komen, maar zulke bossen met krullen heb ik er wel degelijk gezien, bij die soort muziek.

Tijdens de lunch schuif ik aan bij de jongens van haar team. Ze bespreken de meisjes van de nieuwe lichting, gedrochten waarmee het werk niet echt gemotiveerder wordt opgepakt. Achter een bar werken lekkere meisjes, in een boekenwinkel werken leuke meisjes en op een kantoor werken lelijke meisjes. Ik noem haar naam en zeg dat zij wel mooi is. De jongen naast me houdt zijn hand ter hoogte van zijn keel, de palm van zijn hand naar beneden gedraaid. "Vanaf hier dan." Gelach alom. Stereotiepe voetbalsupporters, als de tieten maar groot genoeg zijn. Ik heb ze ook zien hangen, daar kan zij niets aan doen, ik trouwens ook niet. Ik vind haar kop juist wel mooi. Grote, donkere, onzekere ogen, het gezicht omringd door een bos zwarte krullen, krullen die halverwege haar rug eindigen. Als het haar nat is en ze kamt het uit dan zou het tot aan haar kont kunnen komen.

Afgestudeerd in een moeilijk woord, iets met onhandelbare kinderen. Ze heeft er het postuur voor, al is het daar verstandiger haar hakken thuis te laten. Niet elke titel garandeert direct een baan in het afstudeergebied. "Het is een soort van maatschappelijk werk en dat is allemaal wegbezuinigd." Logisch dat je hier gehakt en in pantalon naar binnen bent gelopen, iedereen kan dit leren, alleen niet iedereen begrijpt het. Ik begrijp zelf ook af en toe niet wat ik aan het doen ben, ik weet ondertussen wel het - alles onder controle - gezicht te tonen, om te laten zien dat ik juist dat wel begrijp. Zet twee mensen voor een altaar en ze zullen het aangeleerde antwoord geven, de betekenis van wat ze precies zeggen, dat snappen ze zelf ook niet helemaal.

Wat doe je dan gewoonlijk in het weekend - is het logische vervolg. "Sporten." Dit weekend zeker voor het eerst. Die calorieën moeten toch ergens vandaan komen, het verschil tussen aanleg en aangelegd. Onder haar neus zitten zwarte haartjes, problematische bikinilijn. Daarna noemt ze wat namen op waarvan ik denk dat het discotheken zijn. Uit, goed voor u. "Omdat ze er R&B draaien." Yeah. Ik pak mijn pen en draai mijn stoel weer een kwartslag terug. Het samen scheren zit er dus niet in. Het scherm zegt dat ik nieuwe post heb ontvangen.

"Nee, niet leuk." Vanavond maar weer eens een computerspelletje gaan doen.

Niagara (7)

De webcam doet het niet eens, Windows weigert de software in zoverre dat er wordt geadviseerd niet te installeren. Dat doe ik dus wel maar daarna kan de camera niet worden gevonden. Oké, dan niet. Als ik de thee uit de keuken haal springt de keukenlamp. Hij gaat lekker. De kachel is gemaakt, dat dan weer wel. De douchekop werkt ook, nu alleen de lekkage en de kranen nog. De opzichter komt eerst kijken of het vervangen van de kranen voor vergoeding in aanmerking komt, aldus de telefoongeit van de woningverhuur. Geitje, ik wil een nieuwe kraan, of jullie of ikzelf dat ding betalen interesseert me niet. Waarschijnlijk beginnen de meeste anderen die bellen meteen te zeiken over geld. De vier blauwe enveloppen die zijn binnengekomen zijn voor mij de enige zeikers om geld en degene waar ik de grootste hekel aan heb. In februari mag je alvast een voorschot gaan betalen op de verwachte overflow. Ik heb het geld nog niet eens verdiend maar ze willen het wel nu al hebben. Dat mensen soms een bom op overheidsinstanties willen gooien is mij volstrekt duidelijk. Vorig jaar kreeg ik zelfs een herberekening over 2003. Weer een kast opgeruimd, jongens? Vier keer de verjaardag gevierd in vijf dagen. Overkill? Nee. Het was geweldig. Alleen van de laatste avond betwijfel ik de gevolgen, verder alles oké. Bahrein was alweer gevlogen, ik vertelde dat ik jaloers was. Over anderhalve week naar Hassan’s Angels in de Kleine Komedie, dan zullen we het zien. Het fotomodel was lichtelijk misplaatst, na de uitnodiging had ik al spijt van mijn woorden. Misplaatste euforie. Haar moeder blijkt dezelfde gave als Bahrein te hebben. Ik bied mezelf meteen aan maar dan blijkt het niet meer praktiserend te zijn. Jammer, ze zou het toch gaan vragen. Lief meisje dat van meisjes houdt. Bodemloos bier en jutter, ik ben teveel schaamte verloren. De tijd dat ik me netjes gedroeg staat te haaks op het huidige gedrag, ik haat middenwegen. Links of rechts, zwart of wit. Klaar, niets er tussenin. De scheidingen van de werelden is goed bevallen, het beste cadeau was het cadeau van vorig jaar, een ingeloste belofte. Alsof er geen jaar is gepasseerd. Ze zitten naast elkaar, ik er tegenover. Dit beeld, voor een hele avond. Kijk maar naar ons, kijk maar goed, we zijn er voor jou. Er waren geen knoflookolijven, het enig smetje. Bij de koffie rookten we alledrie een sigaar. Ik voorzie een nieuwe verslaving. De polaroids belandden in mijn jaszak, ’s nachts mailde ik ze terug en naar de rest van de wereld. Getuigen, nog meer moet ik er hebben, kijk mee met ons, kijk wat ik heb meegemaakt. Ik woon op de bovenste verdieping, er is een plat dak. Ik zou het er vanaf kunnen schreeuwen. Joy plaatste op mijn verjaardag een nieuwe podcast die ik vanavond beluisterde. Het moet zo zijn. Ik heb hem drie keer achter elkaar beluisterd, overigens nadat ik vanavond eerst Kill Bill 1 & 2 in één keer heb bekeken. Klasse film, hij had nooit in tweeën mogen worden geknipt, het eind te klef, had van mij bloederiger gemogen. Overkill Bill. Kan ik ze teruggeven wanneer we naar Hassan & co gaan. Een fles jenever en een fles jägermeister die ik liever in de fabriek had laten staan. Thuis drink ik geen alcohol. Nog niet dat is. Misschien lekker bij een sigaar. Mooi fotoboek en wat bonnen, het is goed allemaal. Sem junior deed wat ik verwachtte, alleen stonken er ook meiden in die dat juist niet hadden moeten doen. Ik schat mensen te hoog in, merk ik trouwens op de werkvloer ook al. Ik heb er die gemaild en het uitgelegd, een reply: ze slikken alles wat je schrijft. Zelfmoord dan maar, ze zullen zich niet eens realiseren dat je dan niet meer kunt publiceren. De mensen waren dit jaar het cadeau. Time had gelijk met het benoemen van het onbepaalde You tot persoon van het jaar. Typisch dat ik er pas een jaar later gebruik van maak. Het voelt een beetje als de festivaldip waar ik in de zomer altijd in terecht kom en verdrink. Wanneer de alcohol is uitgewerkt en ik weer nuchter ga nadenken zie ik de gaten weer in de juiste proporties. En zoals ik veel eet en veel drink is dit ook veel gat. De logs zullen eind deze maand weer uit mijn vingers stromen, als ik het verleden weer in de tegenwoordige tijd beschrijf en de pijn van de afterparty der gaten zijn hoogtepunt bereikt.

Glaciatie

Ja, ik ook niet van jou. Het pak draagt weer een pak en lacht haar nicotineloze tanden bloot. De dagbijeenkomst van internetredacteuren is eigenlijk bedoeld om te netwerken, we moeten elkaar beter leren kennen. Strak en glimmend, kerst was een maand geleden, weet je. Ze begint over mijn ribben. Het kan verkeren, niet onthouden worden door de geleverde kwaliteit maar door een dronkemansval waarbij het fietsstuur niet meewerkte. Ik heb iets met sturen, die van de auto gaf ook al niet mee. Ik ben ervan overtuigd dat ze de column heeft gelezen. "Van hém? Jeetje!" Een jaar op planeet vreemdgaan gewoond, deze rijzende ster gaat helaas aan je voorbij. Je staat of valt met mensen waar je iets mee hebt.

Er valt weinig te netwerken, in een doos eieren zit meer leven. Ik win de Intranetquiz en krijg als prijs een headset en een webcam. Als ik mijn smoel niet wil laten zien dan zorgen zij er wel voor. Ken je klant, om te beginnen bij het eigen personeel. Niets te vieren en het eerste cadeau is binnen. Ana moet lachen wanneer ik het ‘s avonds vertel. Ik sta op en haal nog een shot. De netwerkdag wordt stereotiep afgerond met een borrel. Met tegenzin op mijn voorhoofd breng ik de prijs naar mijn afdeling, met een webcam rondlopen op een borrel vergroot mijn geloofwaardigheid niet echt. "Je had al verteld dat je veel op het internet zit." Dus, doos?

En toch, ze moet ook een verhaal hebben, ik wil weten waar die houding vandaan komt, waarom marketingkutjes altijd zo leeghoofdig over komen. Ergens moet er iets zitten. Eind vorig jaar deelde ik een tafel met een aantal van hen. De vrouw die thuis twaalf katten hield was de leukste en had het beste verhaal. Ze was niet van marketing en leefde partnerloos, haar hele leven al. De leeghoofdjes vertelden over hun huwelijk, met een collega, inderdaad. Hoe ik dat weet? Of ik hem misschien ken? Nee, ik ken geen collega’s. Specialisten winnen het altijd. Niche en specialisme zijn unique selling points. SM is een spelletje voor mensen die hun gevoelens niet onder controle hebben, daarom hebben ze de controle van een ander nodig, de ander die zegt hoe ze zich mogen voelen. Ik wil je niet kennen.

Op de afdeling kom ik als geroepen, iets dat over twee maanden een vader en een moeder heeft houdt de tijdelijke woning dusdanig bezig dat er van gerechtvaardigde afwezigheid sprake is. Ik zeg natuurlijk geen nee en ruil de pakken in voor de studentjes van de avondploeg. De enige Nederlandse is meteen de lelijkste. Er treedt een verschuiving op binnen mijn blikveld. Met nog een half uur te gaan bewijzen spontaniteit en draadloze telefonie hun waarde, anderhalf uur later zit ik op gemelde tijd en plaats op de juiste borrel, een borrel zonder netwerk. Een afgelebberd bord ijs staat midden op de tafel als de bewijslast van een calorieënprobleem. "Ja! We gaan cammen!"

Ana gaat vroeg naar bed, het fotomodel kijkt later theedrinkend toe hoe ik dronken word. Het duurt lang voordat de alcohol het belerende onderwijstoontje uit mijn woorden haalt. Terwijl zij de auto zoeken bespreek ik digitaal het aantal gangen van het kerstmenu, het diner met mijn zelfgekozen familie. Kerst is een familiefeest. Het bord ijs is het voorgerecht.

Niagara (6)

Natuurlijk is hij grof maar dat is het leven ook. Jammer dat de verkeerde er in stinkt, dat verdient ze niet. Ik mail haar nog wel een keer. Aan de andere kant, haar blonde haren verloochenen zich ook niet. Aardige meid, absoluut. Ik maak het nog wel een keer goed. Het leukst vind ik nog dat publiek dat nooit reageert nu wel van zich laat horen, al blijken de sites waarnaar de namen doorklikken nu ook niet echt uitnodigend en uitdagend genoeg voor een tweede bezoek. Eens te meer blijkt het belang van goed en rustig lezen, er worden teveel en te snel conclusies getrokken. Herlezend is de vertaling snel gemaakt, niet voor niets staat erboven de symboliek genoemd. Another fifhteen minutes of fame, ik heb me doodgelachen vandaag. Ik zat op een andere afdeling om wat externen te begeleiden. Vond ik ze de eerste keer dat ik ze ontmoette nog wel enige intelligentie uitstralen, vandaag is het honderdtachtig graden gedraaid. Wat een domboos. En de hele dag lullen, lullen en lullen. Ga verdomme aan het werk, uitzuigers. Het Chineesje vond ik eerst nog wel leuk, nu stoort haar gehinnik me na een ochtend vragen beantwoorden. Ze loopt wel uit zichzelf naar me toe, dat pleit dan nog in haar voordeel. Moet ze misschien in haar vrije tijd ook eens wat vaker gaan doen, opstaan en stukjes lopen. Waarom hebben de Chineesjes die ik de laatste tijd ontmoet allemaal vetribbels? Het is hier geen America for god’s sake. Ze heeft een met bammetjes gevuld broodtrommeltje bij zich. Oer-Hollands en onbegrijpelijk. Voorlopig houd ik mezelf gedeisd en gaat het spelletje door, kan ik me ondertussen rustig concentreren op volgende week. Want dat er wat gaat gebeuren staat vast, ik weet alleen nog niet wat. Het rooksignaal is afgegeven, slechts de vertaling laat op zich wachten. De journalistieke vier w’s, wie wat waar en waarom moeten nog worden ingevuld. Verder binnenlands nieuws. Ik heb de desktop gewijzigd en er dus een nieuwe obsessie voor in de plaats gekregen, of beter, erbij gekregen want zij blijft mijn hoop op verandering. Niet per se met haar, dat is eigenlijk onmogelijk, wel is ze jong genoeg om me mee te nemen in een stuk van haar leven, als katalysator, als richtingaanwijzer, misschien wel als stuur. Zaak is on speaking terms te blijven, hoewel we na een jaar speachless zo de draad weer op blijken te kunnen pakken. Jammer dat je jezelf niet kunt zien zoals anderen je zien. Wat is mijn unique selling point? In gezelschap vraag je niet om complimenten, complimenten krijg je. Of je vraagt en krijgt te horen wat je nu juist precies niet wilt horen. In de nacht van zondag op maandag ontvang ik er weer één, nu geheel in het Spaans. Ik spreek geen Spaans maar klanken verwoorden ook. Later die week liet ik het lezen en het werd vertaald. Ik had het goed begrepen. Ondertussen dwaal ik toch af naar nieuw blond voer. Ze blijkt ouder dan ik vermoedde, voorbij het pedofiele niveau. Waarom is zo’n meid alleen? Dat zouden ze zich ook van mij af kunnen vragen. Drie katten en een hond, dat is minder, ik ben allergisch voor katten. Nieuw huis, nieuwe baan, tijd om te stoppen met feesten. Iedereen heeft breekpunten, voor onwetenden onbegrijpelijke keerpunten in de levens van anderen, voor henzelf niet meer dan een logische stap in de verdere ontwikkeling. Met wat voor mongool zal ze ooit hebben samengewoond? Waarom is hij vertrokken? Waarom is zij vertrokken kun je ook vragen. Niemand in mijn omgeving begreep het vertrek van mijn bedgenote. Ook niet toen we jaren daarna nog steeds hetzelfde leven leidden, enig verschil waren de twee huizen in tegenstelling tot de het ervoor gehanteerde ene huis. Via een vriend die ik anderhalf jaar geleden voor het laatst sprak en waarmee ik vrijdag in het Patronaat had afgesproken hoorde ik dat ze was gaan samenwonen. Een verhuiskaart kon er niet meer af. Gooide ik zelf vorig jaar de deur dicht, snoeihard overigens, zij heeft de deur nu op slot gedraaid. Poppetje gezien, kastje gesloten.

Comic sans black

Voeg mij toe als vriend. Op hyves, op lastfm, op de messenger, op de weblogs. Online heb je overal vrienden, netwerken schieten als paddestoelen uit de grond. Ze gedijen goed bij het gebrek aan winter en deze overdaad aan herfst. Het woord vrienden volgt de jaargetijden in betekenisloosheid, niet meer dan het duiden van een tijdperk, verworden tot een geuzenaam uit vroeger tijden.

"Kom je ook, ik verveel me." We zitten er met twaalf aanwezigen. Dat was vroeger wel anders. Huidige onvrede veroorzaakt een bedrieglijk verlangen naar eerder beleefd geluk. Vroeger is niet per se beter, vroeger was anders. Honderd aanwezigen was geen uitzondering, honderd aanwezigen is het technische maximum. Niet iedereen heeft de mogelijkheid om de stad in te gaan op zoek naar contact, gebonden, om wat voor reden dan ook. Nooit naar vragen, je moet niet teveel willen weten. Kennis heeft soms een averechtse werking, het brengt je slechts verder van het einddoel. Gemeenschappelijke interesse’s? Niet nodig. Laten we ons samen gaan vervelen, dan zijn we niet meer alleen. De verveling is gemeenschappelijkheid genoeg.

De plannen voor mijn verjaardag kan ik even snel afschrijven als dat ik ze bedacht. Verplichte aanwezigheid bij een avondschool staat tapas en wijn in de weg, ik heb mijn sollicitatie eraan opgehangen. Plannen maken, stel jezelf een beloning in het vooruitzicht, een veel gehoord advies van de pseudopsycho’s waarvan ik weet dat ze het beste met me voorhebben. Maakte ik eerder nooit plannen vanwege schimmige verantwoordelijkheden, nu komt het monster van verplichtingen alsnog om de hoek kijken en zet me terug op mijn plaats. Werk heeft het altijd gewonnen van vrienden. Werk heeft het altijd gewonnen van mezelf.

Er ligt een gat waarvan ik niet weet hoe het op te vullen. Het is niet het gemis van de kroeg zelf, kroegen en haar bezoekers zijn inwisselbaar, in de horeca heb je kennissen, geen jaargetijden. Het is het gat van de reuring, er gebeurt iets en je hoeft er zelf niets voor te doen. Het jezelf laten vermaken in plaats van jezelf té vermaken. Het is de reden dat ik het achter een bar zo prettig vond, de beste plaats waar een toeschouwer zich maar kan bevinden. Kijken naar en meeleven met de levens van anderen, de anderen altijd in een roes van alcohol zodat remmingen verdwijnen en ze meer van zichzelf laten zien dan dat ze nuchter zouden doen. En dan ’s nachts, na het werk, aan de stamtafel met een borrel, mezelf realiseren dat mijn leven nog niet zo beperkt is, bevestigd door wat die avond aan mijn geestesoog voorbij is getrokken.

Iedereen houdt de schijn op. Wat laat je zien? Wat willen ze zien? Zorg dat je er leuk uitziet, dan vinden ze je vast wel aardig. Schijn bedriegt. De zwangeren vallen met bakken tegelijk uit de hemel, het vrouwzijn teruggebracht tot haar essentie van ontvangen en uitspugen. Zoeken is zinloos, je loopt ergens tegenaan. Wanneer je bent bijgekomen van de klap vervolg je de weg. Iedereen bedriegt. Maak van de nood een deugd, trek het negatieve naar jezelf toe. Ik schaf mijn verjaardag af, het zal niet meer gevierd worden. Je bent jezelf geen verantwoording schuldig, zorg voor een schoon geweten.

Breng structuur aan, sta op tijd op, nog een fijn advies. Het eerste dat ik doe in mijn weekend is de dag en de nacht omdraaien. Natuurlijk kom ik ook. "Ben je nieuw hier?" Nee, ancien. Terug van de weg kwijt geweest.

Het toeven tussen de twaalf aanwezigen is niet anders. De relatie is daar, het huis is daar, je noemt jezelf gesetteld. Is dit het dan? Ja, dat is het dan. Huisje, boompje, beestje. Man, baan, huis. Niet zeiken en gaan leven. Dit is het. De mens is een ontevreden instituut en altijd op zoek naar meer en beter. Meer is er niet. Beter is er niet. Ja, je kunt mij bellen natuurlijk. Je kunt me toevoegen aan je vrienden.

Niagara (5)

Wennen, op maandagavond weer onderwijs volgen. Ik had liever de woensdagavond maar democratisch besluit leverde de maandag. Dan ben je er maar van af, zoiets. Het bizarre is dat van de acht newbies die ik twee maanden terug opleidde er hier ook vier zijn komen zitten. Kindjes, zouden jullie niet eerst eens een tijdje gaan werken? Kom maar terug als je een brief zonder spelfouten kunt afleveren, een brief waaruit duidelijk wordt dat je weet waarover je praat. Vooralsnog is jullie enig gepraat het gezeik over het eten in het bedrijfsrestaurant, de tegenwerking bij het vrije dagen opnemen, jullie aanloopschalen en de verplichte overwerkacties. Klote verwende jeugd. Waarom dat zo is? Omdat ik het zeg. Ja, zo zou je het ook kunnen doen en het is niet echt fout maar het is ook niet goed en daarom moet je het doen zoals ik zeg dat het moet. Moeilijk hè, gezag? Zeker nooit een corrigerende tik ontvangen, thuis? Altijd gelijk gekregen zeker, dan waren je ouders tenminste van het gezeik af. Probleem is dat je hier met mij te maken hebt en ik zeik gewoon door. Ja, dat is ook papier maar niet het juiste papier. Ja, dat is een brief maar niet de goede brief. Ja, dat is een excelsheet maar niet het juiste excelsheet. Ja, dat is een berekening maar niet de juiste berekening. Waarom niet? Omdat je niet kunt rekenen. Je kunt knopjes indrukken maar knopjes indrukken op een rekenmachine is geen rekenen. Knopjes indrukken is een mobiele telefoon, knopjes indrukken is multiple choice. Knopjes indrukken is raden, gokken, niet weten. En ik weet. Daarom leidde ik jullie op en ondanks het een week lang uitdragen van één en dezelfde boodschap is er geen moer van blijven hangen. Ja, we hebben internet hier maar dat is om bedrijfsgerelateerde zaken op te zoeken, niet om te kijken hoe laat je trein vanavond vertraging heeft. Ja, we hebben stroom hier maar dat is voor onze apparatuur, niet om je mobiele telefoon op te laden. Kun je trouwens even het geluid van dat voornoemde apparaatje uitzetten? Het lijkt hier wel een gokhal met al dat gepiep. Je komt hier om te werken, niet om te telefoneren. Je moet toch bereikbaar zijn? Waarom? Om te horen dat je moeder er nog zo’n gedrocht net als jij heeft uitgepoept? O, je hebt een vriendin. Het meisje dat nu je broertje ligt te ontmaagden noem jij je vriendin? Of ik altijd zo grof ben? Nee hoor, gewoon, alleen wanneer ik zin heb. Er is een postloper uitgeschopt, misschien kun je daar solliciteren, nee, je hoeft je diploma’s niet te laten zien, je leert er werken, precies wat je uit je schoolboekjes niet hebt geleerd. Je leert er brieven in enveloppen doen. Nee, die gaan er niet vanzelf in. Kijk maar goed, dat kun je zien hoe een brief eruit ziet. Of je een voorschot kunt krijgen? Ja, eindelijk kan ik met ja antwoorden. Ik geef je een voorschot op het niet verlengen van je contract.

Niagara (4)

Zondagnacht sms. Wat doet die therapeut met haar? ’s Avonds de nieuwjaarsborrel. Vier uur ’s middags is ook ’s avonds. De eerste vliegt naar binnen, de tweede ook. Bij de derde wordt er tegen me gesproken. Bij de vierde volgen de nieuwjaarszoenen. Het is acht januari en ik besluit oud en nieuw te gaan vieren. Mijn computer staat nog aan. Zaterdag de 26e blijkt vrijdag de 26e te zijn en dat geeft problemen. Dan gaan we toch met ons tweeën? Ja, dat zouden we kunnen doen. Just like the ol’ days. Met twee man geeft minder problemen. Directiesecretaresse één ruilt met directiesecretaresse twee. Ik heb met mindere goden gesprekken gevoerd. De jongen van het geluid ken ik ook, met nummer twee daal ik af naar de kelder om illegaal te gaan roken. Ze heeft een zoontje van vier jaar oud en drinkt rode wijn. Nog eentje dan. Ze draagt een om onbegrijpelijke reden modieuze driekwart broek. Met laarzen, dat dan weer wel. Ik selecteer ze erop. De om wel begrijpelijke redenen lesbische keek me verrast aan toen ik het zei. Welke dan? Dat kon ik niet uitleggen, je moet erbij zijn. Van Japan schuif ik door naar de voormalige Sovjet-Unie. Meisjes met een vrouwenblik, krachtig, op een andere manier ongenaakbaar dan de Oosterse schonen. Meer armoede, minder eten, pezige lichamen. Geleefde, verweerde koppen. Bij de Jappen zie je nooit of ze dichter bij de twintig of bij de veertig zitten. In de kroeg zat ik er hooguit twee jaar naast. Het meisje van de catering draagt een zwart pak. Ze is mooi. Ik raak haar aan en zeg wat ik denk. Open communicatie. Ze kleurt. Hoe heet je? Geen leuke naam, een naam die meisjes op chatboxen aannemen, je kunt er leuke woordspelingen mee maken. Zou ze een computer hebben? Leidinggevend kijkt me misprijzend aan. Dat doe je toch niet? Waarom niet? In het rookhok staat vier keer een ton per jaar. Dat is exclusief auto en chauffeur. De twee kutjes erbij ken ik. Ze kijken me betrapt aan. Ik kijk ze weg en blijf over met vier ton exclusief. Ik neem de lege glazen mee terug naar de bar. Weer die misprijzende blik. Ik krijg de drang zijn bezoek aan de tandarts te vervroegen. Gered door vriendje van. Ik vraag hoe het met háár is. Hij is nog niet eerder zo gelukkig geweest. Dat is mooi en we proosten. Met de laatste ronde glazen lopen we naar onze werkplek om onze jassen op te halen. Ik laat ze mijn website zien en zet de computer uit. Surrogaat werkt met Doof. Daar gaan we weer. Wanneer ik overstap op de Jack Daniels komt er spuug mee bij mijn bestelling. De begeleider ontbreekt en ik ga in de fout. Ik ben nu dronken, laten we een keer nuchter afspreken. Dat vindt ze goed. Ik mail je morgen. Nee, ik mail jou wel. De volgende dag is niet goed. Ik heb niet gemaild. Weer eentje met een trauma erbij. Ik voel geen schaamte meer. Is dit de oplossing afstand te creëren? Ik begrijp niet wat ze ooit in me hebben gezien. Waarschijnlijk vragen zij dat zichzelf nu ook af. We gaan als laatste weg. Alweer. Alleen de hoek van de bar waar wij staan moet nog worden schoongemaakt, Surrogaat is al bezig met de kassa. Ladderzat. Leuk meisje voor je. Bij de Burger King drinken we koffie. Nee, teveel vlees, te weinig pijn. Hoeveel krijg je van me? Vooroordelen stijgen met de dronkenschap, grenzen vervagen omgekeerd evenredig. Laat maar zitten.

Niagara (3)

De eerste drank van het jaar. Dronken mensen zijn ook mensen. Ik wacht van half zeven tot zeven, om half zeven hadden we afgesproken. De barkeeper herkent me. Zeven uur is drie jäger verder. Ik ben al dronken wanneer ze binnenkomt. Gelukkig nieuwjaar en bla. Aan de bar staat een alcoholica die hetzelfde drinkt als ik. Glimt de vitrinekast al? Ik ben mijn 06 vergeten mee te nemen, ik had haast vanochtend. Ik heb mijn baard eraf gehaald, geschoren word ik serieuzer genomen. Zij, die mij ooit inwerkten, vertel ik nu het slechte nieuws. Ergens heb ik iets goed gedaan, maar wat weet ik niet. Niet getrouwd, dat waarschijnlijk. Geen hypotheek, geen kruipend ongedierte. Moeder van een tweeling komt naar de hoek van de bar. We zoenen. Een zinloos gesprek volgt. "Ze komt vanwege jou." Omdat ik vrij ben, of omdat ik leuk ben? "Ze vindt je leuk." Ik haar niet. Nog twee bier. En een jäger. En voor jou ook. Hij zet er drie neer. Ik gooi er twee naar binnen. Het is 2007.

Niagara (2)

Op oudejaarsdag heb ik uitgeslapen tot vier uur ’s middags. Kill Bill 1 & 2 lagen klaar voor de avond. Ik wil geen jaaroverzichten zien. Van te lang slapen kun je hoofdpijn krijgen. Bij de ochtendkoffie at ik twee appelflappen, ik had geen oliebollen. Om vijf uur ging de telefoon en ik nam op wat ik anders nooit doe. Ze ging naar een feest in Hoofddorp en haar opa was dood. We zouden elkaar volgend jaar wel weerzien. Het terugbrengen van de dvd’s heeft geen haast. Gister zou ik de dvd-speler aansluiten maar toen besloot ik dat vandaag maar te doen. Om zes uur heb ik eieren met spek gemaakt. Tijdens het bakken stak ik mijn hand op naar de dochter van de buurman die langsliep. Mijn vader heb ik nu zes jaar niet gesproken. Na het ontbijten belde ik met tegenzin mijn moeder. Gedurende de hele avond hoorde ik het geluid van sirene’s. Op het moment van jaarwisseling stond ik mijn afwas te doen. Het gasfornuis glimt nu weer. Ik zette Slayer op en draaide net zo lang aan de volumeknop totdat ik het geluid van het vuurwerk niet meer hoorde. Om half één liep ik de galerij op maar er was niemand buiten. Toen heb ik weer koffie gezet en nog twee appelflappen opgewarmd. Op web streep log werden om 00.00 uur drie berichten gelogd, op blogger, livejournal, punt en wordpress heb ik niet gekeken. Binnen een half uur ontvang ik twee keer een bericht met eenzelfde tekst. Het is de enige overeenkomst met vorig jaar. Ik houd me in en stuur niets terug. De dvd-speler staat nog steeds onuitgepakt op de bank. Ik heb geen haast.