Problem, teacher?

Nee, dan Murakami.

In die merkwaardig gecompliceerde staat van hopeloosheid verspeelde ik diverse maanden zonder één stap in een nieuwe richting te zetten.

Ik had de afgelopen maanden mijn baan en de huur kunnen opzeggen en naar de Filipijnen kunnen vliegen om daar in de zoveelste overstroming te verdrinken. Ik had me kunnen inschrijven op de VU voor een studie waar je later geen zak aan hebt. Ook had ik de afgelopen maanden in bed kunnen blijven liggen - ware het niet dat ik al een jaar zonder bed slaap en dat schijnt slecht voor je rug te zijn - het zou toch geen verschil maken.

Ik had de afgelopen maanden minstens drie studieboeken kunnen samenvatten, uittrekselen en uit mijn hoofd leren. En dan had ik in januari de bijbehorende examens kunnen doen.

In plaats daarvan verkoos ik boeken te lezen.

Een Murakami, een ander boek, daarna weer een Murakami en daarna weer een ander boek en dan weer een Murakami en dan weer een ander boek etcebla. Zo bracht ik de afgelopen maanden door.

Om mijn concentratievermogen terug te vinden. Om mijn fantasie te prikkelen. Om weg te dromen. Om het zinloos surfen te stoppen. Hoewel zinloos, nog steeds vind ik wekelijks wel een download die op repeat gaat. Misschien om het gevoel weer terug te krijgen dat ik vroeger had als ik met een nieuwe voorraad de bibliotheek verliet.

‘Ik wil met je naar bed,’ zei ik.
‘Goed hoor,’ glimlachte ze.

Ik drijf niet mee op de hype die nu al een jaar rondwaart, Kim kocht vijf jaar geleden al Hard Boiled Wonderland voor me, nota bene vanwege de foto op de omslag. En dan nog durven beweren dat uiterlijk er niet toe doet.


quotes uit De jacht op het verloren schaap - Haruki Murakami

Shine on

De roodharige draagt een glimmende oranje broek. Ik loop in een rondje om haar heen en neem haar van alle kanten op.
"Ik heb ook een rode maar die glimt niet zo," zegt ze.
Ik mag hem even aanraken. Een collega bekijkt ons tafereel.
"Hij mag dat. Dat vindt hij fijn," zegt de oranje broek.

'Laat mij eerst komen,' fluisterde ze, op een toontje waarin een bevel verborgen zat. 'Met je mond. Daarna kun je gemakkelijker in me binnendringen. Nog niet klaarkomen. Ik vind het fijn om te worden geïrrigeerd.'

Eronder draagt ze laarzen waarop mijn vriendinnen in de beslotenheid van de slaapkamer nog niet durven lopen. Kim liep laatst ook al op van die dingen. De meisjes verdwijnen, de milfen verschijnen. Het is mijn tweede erectie van de dag. Mijn eerste erectie kreeg ik in de metro.

'Nu moet je in me komen,' fluisterde ze met hetzelfde bazige stemmetje. Ze was nauw, trok samen, verzette zich, kreunde, totdat het me eindelijk lukte. Ik had het gevoel dat mijn geslacht werd gebroken door dat kloppende inwendige dat het wurgde. Maar het was een verrukkelijke pijn, een duizeling waarin ik bevend wegzonk. Ik kwam vrijwel meteen klaar.'

En dat op je nuchtere maag. Het stormt en regent, over irrigeren gesproken, en ik neem de metro. In de trein en in de metro heb ik altijd een boek bij me. Dit boek kreeg ik in Noord in mijn handen gedrukt. Ik moest het lezen. Gehoorzaam als ik ben lees ik het boek.

'Je komt te snel,' las mevrouw Arlette me de les, terwijl ze aan mijn haar trok, 'je moet leren je in te houden als je me wilt laten genieten.'

"Wat doe je vrijdag?" vraagt de roodharige.
Ik heb geen plannen voor vrijdag. Ik was van plan om vrijdag naar Noord te gaan maar Noord krijgt al visite. Ik heb het niet zo op visite. Je weet nooit wanneer ze weggaan en wat ze achterlaten als ze eenmaal weggaan. De laatste visite bijvoorbeeld bleef vijf jaar en liet twee kinderen achter.

Ook daarom koesterde ik wrok tegen Kuriko. Door haar waren de illusies, die het leven tot iets meer maken dan een aaneenschakeling van routinematige handelingen, voor mij uitgedoofd. Af en toe voelde ik me een oude man.

Het is een slecht geschreven boek. Een origineel onderwerp of een spannend gegeven betekent niet dat je je kritische oog moet sluiten. Ik sluit mijn kritische oog nooit. Haal de laarzen van de voeten en je houdt twee stinkende en zwetende klompen vlees over.

'We zijn het volmaakte paar: de sadiste en de masochist.'

quotes uit Het ongrijpbare meisje - Mario Vargas Llosa

Betaald

Aftakeling

Hysterie was altijd mijn grootste angst. Je begint niets tegen mensen die met een hysterische aanval hun ongenoegen kenbaar maken. Maar er was geen hysterie.

Drie jaar was ik niet bij mijn tandarts geweest. Mijn moeder woont tussen de tandarts en het treinstation in. Om een ontmoeting uit te sluiten liep ik met een omweg bij de tandarts vandaan naar het treinstation. Dat is het lot tarten.

Er was een korte shock. Er werd getrild. Er kwamen tranen. Samen met de naschokken duurde het geheel niet meer dan een paar minuten. In die periode zoog ik aan een sigaret en genoot ik van een stralende najaarszon. Daarna ontstond iets dat zowaar leek op een gesprek.

Bijna drie jaar nu heb ik niets van me laten horen. Ik reageer niet op brieven, ik reageer niet op de telefoon. Daar heb ik zo mijn redenen voor. Dat is vrij pijnlijk voor een ouder. Zeker omdat mijn broer hetzelfde heeft gedaan. Met hem heb ik overigens ook geen contact, laat dat duidelijk zijn.

Ik houd van duidelijkheid. Behalve bij meisjes. Ik houd van warrige meisjes.

De tandarts aanschouwde drie jaar koffie- en nicotineaanslag. Routinehandelingen kun je met een gerust hart aan mij overlaten. Hij maakte twee röntgenfoto's.
"Je tandvlees is hard achteruitgegaan de afgelopen jaren," zei de tandarts.
Hij schreef een verwijsbrief voor een specialist.
"Ik loop erop," zei ik.

Vijftien minuten lang stond ik schrap voor de escalatie, maar het escaleerde niet. De psychiaters hebben goed werk verricht, dacht ik bij mezelf. De pillen werken ook goed, zei mijn moeder erbij.
"Ga je echt niet even mee?" vroeg ze.
"Nee," zei ik.
Verwachtingen moet je in de kiem smoren. Samen met de verwachting verdwijnt de hoop.

Het laatste middagmaal

"Ben je alleen?" vraagt spijkerrokje.
Ik sta bij de kassa, zij sluit achter me aan.
"Ja, en ook eenzaam," zeg ik.

Het is de laatste dag van Bernadette. Hoe ik dat weet doet niet er toe, net zomin als dat het leven er toe doet.

"Ik heb twintig minuten voor je," zegt spijkerrokje.
Twintig minuten is genoeg om iemand voor de rest van zijn leven te tekenen.

De caissière wenst me eet smakelijk.
"Dank je, jij ook," zeg ik tegen de caissière.
Vorige week zag ik de caissière zonder de verplichte bedrijfskleding, in privétenue.

Terwijl spijkerrokje afrekent haal ik drinken. Karnemelk voor haar, melk voor mezelf. Melk en karnemelk zijn gratis, net zoals verveling en haat. Ze worden ook vaak in één adem genoemd - haat ontstaat waar de verveling toeslaat.

Huisvredebreuk

Er vloog een vogeltje door het kleine raam aan de balkonkant van mijn huis naar binnen. Dat raam staat altijd open. Desondanks had ik het vogeltje geen toestemming gegeven om mijn huis te betreden. Het vogeltje ging op de vensterbank zitten.
"Ga weg, vogeltje," zei ik.

Het vogeltje liep de gehele lengte van de vensterbank af terwijl het met zijn snaveltje tegen het grote raam aantikte. Het vogeltje had een gele buik en een blauwe kop. Ik ging naar google. Google zei dat het een koolmees was.
"Ga weg, koolmees," zei ik.

Het maakte geen indruk. De ingang weet iedereen te vinden, maar de uitgang ho maar. Ik deed de balkondeur open. In plaats van het balkon op te lopen, liep de koolmees de lengte van de vensterbank in omgekeerde richting terug. Het zat weer waar het was begonnen.

"Luister koolmees," zei ik, "iedereen is eenzaam en iedereen zoekt een beetje warmte maar je kunt niet zomaar een willekeurig huis binnenvliegen in de hoop daar de winter door te brengen. Daarbij ben je mijn type niet. Dáár is het gat van de balkondeur."

Ik wees naar de balkondeur. De koolmees keek me aan. Doof was het dus niet, al heb ik geen idee waar de oren van een koolmees zitten. Ik zag ze in elk geval niet. De koolmees verroerde zich niet. Eigenlijk was dit een klus voor de animalcops maar die hebben we niet in Amstelveen.

Ik liep naar de keuken en keerde terug met een handdoek. Een onbekende koolmees pak je niet zomaar met je blote handen aan. Voordat je het in de gaten hebt word je beloond met een overdraagbare ziekte. Met beide handen vormde ik een holletje in de handdoek en ik pakte de koolmees op. De koolmees stribbelde niet tegen. Een echt sletje.

Met het pakketje in mijn handen liep ik naar het balkon. Daar opende ik mijn handen. De handdoek opende mee en viel aan weerszijden over mijn beide armen.
"En nu wegwezen," zei ik.

Zonder op of om te kijken vloog de koolmees weg. Er kon geen bedankje van af.

They're coming to take me away

Nestdrang

Het laatste weekend van oktober gaat de zomertijd over in de wintertijd. De klok wordt een uur teruggezet en je kunt een uur langer slapen - als je dat zou ambiëren. Je kunt ook een uur minder slapen, naar buiten gaan en de tuin winterklaar maken of je slaapt dezelfde tijd als je gewend bent omdat de kinderen naar de wc moeten.

De wintertijd is de originele, echte tijd; de zomertijd is gemanipuleerde tijd. De zomertijd is ooit ingevoerd om het aanwezige daglicht beter te laten overeenstemmen met de tijd dat mensen wakker zijn. Of het beoogde energiebesparend effect daarvan in de huidige 24-uurs-interneteconomie realistisch is, is discutabel.

In het laatste weekend van oktober 2011 slaap ik een uur langer en ik droom over Sheng - of ik droomde over Sheng en ik sliep een uur langer, daarover zijn de geleerden het niet eens.

De meeste dromen zijn krankzinnige films. Je wordt wakker en er valt geen touw vast te knopen aan wat je daarvoor hebt meegemaakt. Je ligt in bed, dat is prettig, maar verder? Waar is de droom gebleven? Hoe loopt het af? En hoe laat is het eigenlijk? Automatisch kijk je naar de wekker, omdat je dat altijd doet als je wakker wordt.

Eerder heb ik verteld dat ik met Sheng liefde heb gemaakt. Dat is niet waar. Toen ik Sheng leuk vond, vond Sheng mij niet leuk en toen Sheng mij leuk vond, vond ik Sheng niet leuk. Verliefd en verlegen, teveel drank en te vet. Uiterlijke oneffenheden verdwijnen omgekeerd evenredig met de mate van alcoholconsumptie. Dronkaards spreken geen waarheid maar literaire vrijheid.

Sommige dromen herhalen zich. Ik herken omgevingen, situaties en omstandigheden zonder ze ooit in het echte leven te hebben meegemaakt. Terugkerende elementen uit mijn onderbewustzijn zijn het studentenhuis, een lift zonder wanden, de vrije val en verdrinken. Ook ex-vriendinnen hebben de neiging mijn dromen te ontsieren. Het is een gezellige boel daar, in mijn onderbewustzijn.

Sheng sprak. Ik kon haar stem horen. Ze hield mijn gezicht vast met beide handen. Ze sprak zacht zonder te fluisteren en duidelijk. Haar haar was kort, net als toen, terwijl ze het tegenwoordig lang draagt. Ik zei niets terug en we zwegen. Ze had de condities geformuleerd, haar eisen waaronder de liefde kon worden gemaakt. Daarna duwde ze mij van zich af, rolde naar de zijkant van het bed en stond op.

In het laatste weekend van oktober wordt de manipulatie van de daglichtbeleving gecorrigeerd. Het afwezige daglicht stemt weer overeen met de tijd dat de mens wordt geacht te slapen. In de nacht van zaterdag 29 oktober op zondag 30 oktober slaap ik een uur langer en ik droom. Mijn dromen zijn dermate realistisch dat ik in mijn dromen bijvoorbeeld naar de wc moet - en ga. In films zie je zelden tot nooit iemand naar de wc gaan. Maar films zijn dan ook gemanipuleerd. Dromen zitten dichter bij de wintertijd.

Follow me

Op Utrecht-Centraal kwam ik de broek van Kim tegen. Zonder pumps maar met laarzen ditmaal – zonder Koreaanse maar met Thaise inhoud.

Sommige mensen volgen de beurskoersen, anderen volgen twitteraars.

Ik volg broeken de trein in.

Met de kennis van nu

De nacht van drie op vier oktober was er een van de slapeloze soort. De vertrouwde onruststoker, de nacht van zondag op maandag, werd verruild voor de nacht van maandag op dinsdag.

Om de tijd te doden schreef ik een virtueel log. Je moet toch wat.

Gewoonlijk gaat slapeloosheid gepaard met herinneringen. Beter is het om de herinneringen te bundelen. Overzicht creëert rust.

Nooit eerder had ik het gevoel dat ik het zo goed verwoordde. Nooit eerder waren de oneliners zo krachtig, treffend en tijdloos. Nooit eerder vloeiden alinea's en levens zo vlekkeloos in elkaar over.

Frustratie over de nacht sloeg om in euforie over de geschiedenis.

Uiteindelijk moet ik in slaap zijn gevallen, want ik werd wakker. Vlak voordat de wekker de ochtend aankondigde.

Van het log kon ik me niets meer herinneren.