Semtex begrijpt de zoomfunctie

In plaats van te klagen, kun je beter je tijd en energie gebruiken om je skills te verbeteren. Bij sommige mensen gaat dat vanzelf. Bij mij niet. Ik moet dat tegen mezelf zeggen.

Feit blijft dat het gebrek aan sigaretten in mijn maagstreek blijft knagen. De sigaret was een vriend, hij was er altijd. Als steun, als troost. Als warmte, als afleiding.

De sigaret vormde ook een kader. Voordat je ergens aan begon, rookte je een sigaret. En als je ermee klaar was, rookte je weer een sigaret. Zo werd elke klus ingebed tussen twee sigaretten.

Uiteindelijk bestond de dag uit niet meer dan een verzameling door sigaretten ingekaderde te verrichten handelingen.

Klusje klaar? Roken maar.

"Zelfkastijding," zei ze.
Niemand heeft het over gezondheid, wat voor ze pleit.

Die zelfkastijding, daar kan ik me wel aan vasthouden. Zelfkastijding verhoogt het incasseringsvermogen. Of dat zo gezond is, is een ander verhaal.

Het nut van een goed gebit

deze dus

Dan het goede nieuws: van de 1000 die er zijn gemaakt heb ik nummer 547.

Genummerd en gesigneerd door de baas zelf. Dus er gebeuren heus wel leuke dingen. Maar is het ook nodig?

Ander voorbeeld. Ik stop met roken en krijg vervolgens last van mijn keel. Dat is grappig. Het is niet leuk, het is ironie.

Ik mailde naar Kim dat ik het moeilijkste van deze poging om te stoppen met roken vind dat iedereen in de boeken van Murakami rookt. En dan vooral de meisjes. Het is een mooi gezicht als een vrouw een sigaret opsteekt.

Het zien van mensen die roken is moeilijk als je zelf probeert te stoppen. Maar omdat ik niemand meer zie is dat voor mij niet moeilijk. In plaats van mensen te ontmoeten ben ik boeken gaan lezen. Je leest en je visualiseert. Japanse meisjes met sigaretjes. Het is om gek van te worden. Murakami to the rescue.

Op bladzijde 279 van De jacht op het verloren schaap (11e druk - 2011) geeft de hoofdpersoon de drie pakjes sigaretten die hij nog bezit, weg. "Ik ben gestopt met roken," zegt hij erbij. En op bladzijde 283 lezen we hem denken: "... er zat niets anders op dan de tanden op elkaar te zetten."

Dát heb ik nodig.

Who's afraid of Oriental Girls?

Op de tweede verdieping lag Jihyun op de grond. Als je geblesseerd bent dan kan je niet mee doen.

Ik stond erbij en ik keek ernaar. Daarna liep ik rechtdoor naar de toiletten en waste mijn handen.

Toen ik terugkwam, was Jihyun opgestaan. Ze had haar rechtervoet tegen de trapleuning gezet en strekte haar rechterbeen. Met beide handen pakte ze haar rechtervoet en ze bracht haar neus naar haar knie.

Rek- en strekoefeningen helpen blessures voorkomen.

The downward spiral

Mijn leidinggevende vroeg me of ik overspannen ben. Dat deed ze nadat ze daarvoor aan me had gevraagd of het wel goed met me gaat. Terwijl ik nadacht over een gevat antwoord op haar vraag - insinuerende vragen veeg je met een grap uit een gesprek vandaan - vroeg ik me af of ze de vraag stelde uit bezorgdheid over mijn gezondheid of uit bezorgdheid over de gezondheid van de rest van de collega's die mijn gedrag niet meer trekken of die ik anderszins uit de roulatie dreig te schoppen. Zelf vind ik mijn gedrag wel meevallen. Mijn verbale incontinentie blijft aan de veilige kant van het toelaatbare en ik heb mijn handen of de achterwaartse kopstoot nog niet gebruikt.

(Mijn achterwaartse kopstoot is inmiddels berucht. Je loopt met een groepje mensen op een rijtje - zorg ervoor dat je vooraan of bijna vooraan loopt - en plotseling doe je een stap achteruit en je gooit je hoofd naar achteren. Als een rij vallende dominosteentjes botsen de mensen achter je tegen elkaar aan. Bloedneuzen en consternatie alom, hilariteit voor jezelf. Mensen zouden sowieso meer tijd voor zichzelf moeten hebben.)

Overspannen? Alsof er geen belangrijkere zaken zijn. Is Y de mooiste nu Bernadette is vertrokken? Of is Y slechts een obsessie die bij elk bijvoeglijk naamwoord de overtreffende trap krijgt toebedeeld? Mensen worden meer eigenschappen toegedicht dan waarop ze volgens het geconstateerde superlatief recht hebben. Is Y echt wel de liefste, leukste, slimste, stoerste en geilste die hier rondloopt? Of is Y slechts iemand die me aan iemand anders doet denken, aan iemand waarop ze erg lijkt, aan iemand van vroeger, toen het leven nog overzichtelijk en zonder problemen was en de mensen nog vrij en aantrekkelijk waren? Om met het laatste te eindigen: de geilste? Nee.

Vrouwen met twee kinderen kun je een hoop dingen noemen, maar geil is het gezeul met die twee sirenes per definitie niet.

Als ik niets zeg worden mensen zenuwachtig. Ze vragen zich af wat ik denk en de gelaatsuitdrukking die mijn zwijgen begeleidt impliceert weinig goeds. Ze hechten waarde aan wat ik zeg, althans, zo heb ik dat de afgelopen jaren ervaren. Een andere ervaring die ik heb opgedaan, niet alleen de afgelopen jaren maar eigenlijk al mijn hele leven, is dat ik beter kan zwijgen. Goed luisteren, juist interpreteren en afrondend concluderen is niet aan iedereen besteed. Het gebrek aan nuance in mijn uitlatingen jaagt mensen de gordijnen in en met mensen die in gordijnen gaan hangen valt geen normaal gesprek te voeren. Zulke mensen horen in een dierentuin, of in een circus. Dan kunnen ze vrijuit klimmen en zwieren, totdat ze een keer misgrijpen, vallen en hun nek breken.

Ik praat en iemand anders breekt zijn nek. Iets dat te mooi is om waar te zijn, is dat ook.

Toen de stilte te lang duurde en ik nog niets gevat had verzonnen begon ik lukraak te praten. Ik gaf een onsamenhangend lang antwoord waarbij mijn stem steeds zwakker werd. Ik bleef evenwel doorpraten - ik maak graag mijn verhaal af, een verhaal zonder afloop is als een verkrachting zonder orgasme: je hebt je punt gemaakt maar niemand incluis jijzelf weet eigenlijk meer waarom - en mijn stem werd zachter en zachter. Voordat ik was uitgesproken was mijn stem volledig verdwenen. Mijn mond bewoog wel maar er kwam geen geluid meer uit. Als je goed luisterde dan hoorde je, heel ver weg, misschien wat gekraak en gebrom. Maar wie luistert er tegenwoordig nog echt goed? Zonder stem kun je praten als een man op een brug, gehoord en begrepen worden zal je niet.

Declameren of herhalen wat anderen zeggen in maximaal 140 tekens, dat is effectief communiceren in het tweede decennium van de 21e eeuw.

Terwijl ik mijn antwoord fulmineerde nam de leidinggevende steeds een andere houding aan. Ze leunde naar voren, dan weer naar achteren, steunde op haar ellebogen, zat dan weer met haar armen over elkaar, strekte haar benen onder tafel en strekte ze daarna onder de stoel waarop ze zat. Dat alles bleef zich maar herhalen. Was ze zenuwachtig? Schrok ze van mijn verhaal? Of, beter, schrok ze van mij? Of moest ze gewoon nodig naar de wc? De lichaamshouding vertelt veel over de gesprekspartner c.q. toehoorder - niet alle lichaamshoudingen en ook niet altijd maar meestal kan je er wel informatie uit destilleren. Open of afstandelijk, begripvol of afwijzend, opgewonden of frigide, je haalt er altijd wel iets uit. Maar nu niet. Aan de bewegingen tegenover me was geen touw vast te knopen.

Dat vond zij waarschijnlijk van mijn antwoord. Of van mij. Dat kan ik dan nog wel begrijpen. Ik begrijp er zelf ook steeds minder van.

Een Russische hoer

Olga is nieuw in de stad.
"Ze is mooier dan Mayumi," zegt de Thai.
Olga kent hier niemand en ze moet nieuwe mensen leren kennen.
"En ze spreekt goed Nederlands."
De Thai heeft mij hiervoor uitverkoren. Een opmerkelijke keuze, gezien de omvang van mijn sociale contacten.

Doordat de naam van Mayumi valt ben ik even in de war.
"Je overvalt me," zeg ik.
"Kan je om zes uur vanavond?" negeert de Thai mijn opmerking, "ze heeft vanavond tijd."
"Zes uur vanavond," zeg ik.
"Ik drink één drankje mee en daarna moeten jullie maar zien. Ze heeft een kamer vlakbij."

In een bruin café onder het WTC wacht ik ze op.
"Ze is helemaal niet mooier dan Mayumi," zeg ik tegen niemand in het bijzonder.
"Het is hier te rumoerig," zegt de Thai, "we gaan naar het café hiernaast, daar kunnen we praten."
In een rumoerig café valt het niet op als je tegen jezelf praat. De Thai draait zich om en loopt naar het café hiernaast. Olga, die achter haar staat, blijft staan en geeft me een slap handje. Met haar witte gezicht en rode haar lijkt ze een beetje op Krissie.

Krissie kwam ik maandag tegen toen ze op weg was naar de nieuwjaarsreceptie. Ze droeg hoge laarzen en een zwart shirt met ter hoogte van haar borstjes grote fluorescerende letters erop. Daardoor word je blik eerst naar de letters op het shirt getrokken, daarna pas kijk je naar haar gezicht. Sommige meisjes hebben die bevestiging nodig.
"Kom je ook naar het feest?" vroeg Krissie.
"Nee," zei ik.

In het café hiernaast is meer personeel dan klant. We gaan zitten op lage, ongemakkelijke stoelen. De Thai en Olga bestellen een prosecco, ik bestel een biertje. Ik zit met mijn rug naar de zaal en kijk tegen een koeling aan van twee meter breed. De koeling is gevuld met flessen wijn en champagne, elk plateau in de koeling geeft een andere temperatuur aan. Een hoerenkast van pretentieuze druiven.

Olga vertelt over haar nieuwe werk en over haar oude werk en over haar studie en hoe ze aan haar kamer is gekomen. Ik snap niets van de verhalen maar ze spreekt wel vlekkeloos Nederlands.
"Hoe lang ben je al in Nederland?" vraag ik.
"Negen jaar," zegt Olga.
Dat is grappig. Lina, de Chinese van afgelopen zomer, was hier ook negen jaar en toonde dezelfde beheersing van onze taal. Het verschil is echter dat je het bij Lina verwacht, een universitair geschoolde Chinees die met een Nederlander trouwt, niet bij een Russische die hier ooit is binnengekomen om een jaar op een HBO rond te hangen.

Ik complimenteer Olga met haar kennis van de Nederlandse taal.
"Zo moeilijk is het niet," zegt Olga, "alleen d en dt vind ik wel moeilijk."
"Daar heeft heel Nederland last van," zeg ik.
Olga vraagt wat voor werk ik doe.
"Ik werk op het actuariaat."
Ze kijkt me aan alsof ze naar een aquarium zonder vissen erin kijkt. Omdat ze niet reageert ga ik maar verder.
"Ik houd me bezig met de voorzieningen, die heb je nodig voor de bepaling van de solvabiliteit. Solvabiliteit is de mate waarin je als bedrijf aan je financiële verplichtingen kunt voldoen."
Olga telt nog steeds de vissen in het aquarium.

Ik heb er een hekel aan om over mijn werk te praten. Als barkeeper was dat een stuk makkelijker.
"Ik ben barkeeper."
"Oh wat leuk. Waar?"
Naam van de kroeg.
"Dan kom ik zaterdag bij je langs. Is dat goed?"
Barkeeper is zo makkelijk.

Ik wenste Krissie veel plezier en liep naar de koffiemachines. Daar stond Melanie. Ze had zich omgekleed. Een blouse met glittertjes, zwart rokje, glimmende panty en hakken.
"Is dat je danspakje?" vroeg ik.
"Ja," zei Melanie, "kom je ook dansen?"
Wat een nieuwjaarsreceptie is voor het management, is een dansfeest voor de medewerkers.
"Ik heb mijn danspak niet bij me," antwoordde ik.
"Dat hoeft toch ook niet," zei Melanie.
"Maar ik heb wel mijn bedpak bij me."
"Je hebt niet eens een bed," zei Melanie.
Daar had ze gelijk in. Waarschijnlijk heeft zij thuis een danspaal.

Uit de tas van Olga flikkert licht op. Olga pakt haar telefoon uit haar tas en kijkt naar het scherm. Een telefoon is een school vissen waarvan er altijd wel eentje bijt. Olga gaat staan, pakt haar tas op en loopt naar de toiletten.
"Is het jouw type niet?" vraagt de Thai.
Ik drink mijn bier op.
"Gisteren droeg ze een heel kort rokje," zegt de Thai, "tot hier."
Met haar hand wijst ze hier aan.
"Die is negen jaar geleden niet hier gekomen om te studeren," zeg ik.
"Ze is net gescheiden," zegt de Thai.

Een meisje van de bediening loopt langs en pakt onze lege glazen. Doordat we zo laag zitten kijk ik recht in haar kruis. Ik houd helemaal niet van korte rokjes.
"Bestel nog maar wat voor jullie," zegt de Thai, "dan ga ik weg."
"Mag ik nog een biertje en een prosecco?" vraag ik aan het kruis.
Als Olga terugkomt van de toiletten trekt ze direct haar jas aan.

Het is niet de Thai maar Olga die na het eerste drankje weggaat.
"Ik moet nu gaan. Ik heb het zó druk en ik moet vanavond nog zó veel doen," zegt ze.
Ongevraagd vertelt ze wat ze vanavond dan allemaal nog moet doen. Weer snap ik niets van wat ze zegt. Zij had het al gezien.

Assepoester

Toen ze binnenkwam vroeg ze direct: "Waar is jouw slaapkamer?"
Ik wees naar een openstaande deur.
Ze liep de kamer in, dook op het bed en vroeg: "Mag ik blijven slapen?"

Kerstmis is een familiefeest.

"Vroeger had ik ook zulk lang haar," zei ik toen we aan tafel zaten.
Ze keek naar de blonde sprieten op mijn hoofd. Het was moeilijk voor te stellen.
"Je bent lelijk," zei ze.

De waarheid mag gezegd worden, maar het hoeft niet.

Maya

Nog eentje, en dan is het afgelopen met de boeken. Het is hier een funeral procession en geen boekenclub.

Het is weer die tijd van het jaar dat de jaarlijstjes je om de oren vliegen. Ik doe daarom ook maar wat uitspraken.

Ondanks alle Murakami's die ik las, is mijn favoriete boek van dit jaar Tirza. Tirza is uit 2006 maar dat doet er niet toe, ik las het pas afgelopen zomer.

Zo is de beste plaat die ik dit jaar hoorde van Lee Jung Hwa uit 1969, de beste film die ik zag Tokyo.sora uit 2002 (een mozaïekvertelling a la Strawberry Shortcakes) en is de beste winter van het jaar de winter van 2003.

Ik durf zelfs te stellen dat 2003 het beste jaar van mijn leven zal zijn.

Misschien moet ik een log bijhouden, dan had ik kunnen teruglezen waarom ik denk dat het zo is. Exen worden steeds lelijker naarmate de tijd verstrijkt, depressies daarentegen alleen maar mooier.

Problem, teacher?

Nee, dan Murakami.

In die merkwaardig gecompliceerde staat van hopeloosheid verspeelde ik diverse maanden zonder één stap in een nieuwe richting te zetten.

Ik had de afgelopen maanden mijn baan en de huur kunnen opzeggen en naar de Filipijnen kunnen vliegen om daar in de zoveelste overstroming te verdrinken. Ik had me kunnen inschrijven op de VU voor een studie waar je later geen zak aan hebt. Ook had ik de afgelopen maanden in bed kunnen blijven liggen - ware het niet dat ik al een jaar zonder bed slaap en dat schijnt slecht voor je rug te zijn - het zou toch geen verschil maken.

Ik had de afgelopen maanden minstens drie studieboeken kunnen samenvatten, uittrekselen en uit mijn hoofd leren. En dan had ik in januari de bijbehorende examens kunnen doen.

In plaats daarvan verkoos ik boeken te lezen.

Een Murakami, een ander boek, daarna weer een Murakami en daarna weer een ander boek en dan weer een Murakami en dan weer een ander boek etcebla. Zo bracht ik de afgelopen maanden door.

Om mijn concentratievermogen terug te vinden. Om mijn fantasie te prikkelen. Om weg te dromen. Om het zinloos surfen te stoppen. Hoewel zinloos, nog steeds vind ik wekelijks wel een download die op repeat gaat. Misschien om het gevoel weer terug te krijgen dat ik vroeger had als ik met een nieuwe voorraad de bibliotheek verliet.

‘Ik wil met je naar bed,’ zei ik.
‘Goed hoor,’ glimlachte ze.

Ik drijf niet mee op de hype die nu al een jaar rondwaart, Kim kocht vijf jaar geleden al Hard Boiled Wonderland voor me, nota bene vanwege de foto op de omslag. En dan nog durven beweren dat uiterlijk er niet toe doet.


quotes uit De jacht op het verloren schaap - Haruki Murakami

Shine on

De roodharige draagt een glimmende oranje broek. Ik loop in een rondje om haar heen en neem haar van alle kanten op.
"Ik heb ook een rode maar die glimt niet zo," zegt ze.
Ik mag hem even aanraken. Een collega bekijkt ons tafereel.
"Hij mag dat. Dat vindt hij fijn," zegt de oranje broek.

'Laat mij eerst komen,' fluisterde ze, op een toontje waarin een bevel verborgen zat. 'Met je mond. Daarna kun je gemakkelijker in me binnendringen. Nog niet klaarkomen. Ik vind het fijn om te worden geïrrigeerd.'

Eronder draagt ze laarzen waarop mijn vriendinnen in de beslotenheid van de slaapkamer nog niet durven lopen. Kim liep laatst ook al op van die dingen. De meisjes verdwijnen, de milfen verschijnen. Het is mijn tweede erectie van de dag. Mijn eerste erectie kreeg ik in de metro.

'Nu moet je in me komen,' fluisterde ze met hetzelfde bazige stemmetje. Ze was nauw, trok samen, verzette zich, kreunde, totdat het me eindelijk lukte. Ik had het gevoel dat mijn geslacht werd gebroken door dat kloppende inwendige dat het wurgde. Maar het was een verrukkelijke pijn, een duizeling waarin ik bevend wegzonk. Ik kwam vrijwel meteen klaar.'

En dat op je nuchtere maag. Het stormt en regent, over irrigeren gesproken, en ik neem de metro. In de trein en in de metro heb ik altijd een boek bij me. Dit boek kreeg ik in Noord in mijn handen gedrukt. Ik moest het lezen. Gehoorzaam als ik ben lees ik het boek.

'Je komt te snel,' las mevrouw Arlette me de les, terwijl ze aan mijn haar trok, 'je moet leren je in te houden als je me wilt laten genieten.'

"Wat doe je vrijdag?" vraagt de roodharige.
Ik heb geen plannen voor vrijdag. Ik was van plan om vrijdag naar Noord te gaan maar Noord krijgt al visite. Ik heb het niet zo op visite. Je weet nooit wanneer ze weggaan en wat ze achterlaten als ze eenmaal weggaan. De laatste visite bijvoorbeeld bleef vijf jaar en liet twee kinderen achter.

Ook daarom koesterde ik wrok tegen Kuriko. Door haar waren de illusies, die het leven tot iets meer maken dan een aaneenschakeling van routinematige handelingen, voor mij uitgedoofd. Af en toe voelde ik me een oude man.

Het is een slecht geschreven boek. Een origineel onderwerp of een spannend gegeven betekent niet dat je je kritische oog moet sluiten. Ik sluit mijn kritische oog nooit. Haal de laarzen van de voeten en je houdt twee stinkende en zwetende klompen vlees over.

'We zijn het volmaakte paar: de sadiste en de masochist.'

quotes uit Het ongrijpbare meisje - Mario Vargas Llosa

Betaald