Weerwaarschuwing

De hoofdpersoon in de nachtfilm op het tweede televisiekanaal leek op Janine. Janine haar fiets stond vanochtend niet in de fietsenkelder. Toen ik had ingelogd op het bedrijfsnetwerk zag ik dat ze wel online was. Net zoals Spijkerrokje, Fatima, Krissie en Nattelie. De moderne interne chatbox als stalkerroom. Ik belde de hindoe terug.
"Ik ga je slaan," zei ze.
Ik liet een stilte vallen.
"Nou oké, dan kom ik wel."

Het duurde zeker een uur voordat de hindoe er zou zijn. In de tussentijd dacht ik na over de afgelopen weken, schreef een log, haalde koffie voor iedereen die zich niet had laten afschrikken door de aangekondigde sneeuwstorm, ging naar de wc terwijl ik niet moest, at een appel, las wat stukken op internet en verwijderde tot slot het log. Het schrijven ervan volstaat. Publiekelijk bekentenissen etaleren is aandachtshoertje spelen en dat moet je lekker thuis doen.

In een column in de Groene las ik dat meisjes hun mobiel associëren met het 'in contact staan met anderen', waarbij oxytocine zou vrijkomen, een belangrijk hormoon en neurotransmitter, dat positieve gevoelens van vertrouwen en geborgenheid teweegbrengt. Dus als een meisje tijdens een afspraakje steeds op haar mobiel kijkt, dan weet je waaraan het jou ontbreekt. Sociale media is niet sociaal maar digitaal. Digitaal vertrouwd, sociaal onaangepast. Vroeger noemden ze dat psycho's.

Toen de hindoe was gearriveerd en zich had geïnstalleerd - ze had haar laarzen uitgetrokken - ging ik naast haar zitten en we gingen verder waar we gisterenavond waren gebleven.
"Mijn sokken zijn nat geworden."
Ik hield mijn goedkope grappen voor me.

Op twitter maakte singlemoeder de wereld deelgenoot van de geboorte van haar tweede kind. Ze vertelde erbij dat het leven nog nooit zo mooi is geweest. Haar logs over de schijnbaar eindeloze stroom ziekenhuisbezoeken om maar zwanger te geraken staan niet meer online - over publieke bekentenissen gesproken. In onze studententijd hebben we een paar keer samen geslapen. Toen bestonden er nog geen mobiele telefoons, je pikte geborgenheid op in de kroeg.

De afgelopen weken zijn we 's avonds en in het weekend aan het werk. Ik werk er een maand en er wordt een forse fout uit het verleden blootgelegd - er is geen causaal verband maar desondanks is het wel uitermate grappig.
"Ik doe dit wel, ga jij maar schrijven," zei de hindoe even later.
Het schoot duidelijk niet op. Ik ging achter mijn eigen bureau zitten en begon aan de notitie voor de directie.

“Kom je bij me zitten?” vroeg Spijkerrokje tijdens lunchtijd in het restaurant.
Spijkerrokje was vandaag zwart leren rokje. Hoezo weerwaarschuwing? Leer is opwindend. Andere mensen vinden Sinterklaas, Lady Gaga, een grensrechter of kinderen van drie jaar oud opwindend. Over smaak valt niet te twisten, net zomin als over de correlatie met intelligentie.
"Hoe is het op je nieuwe afdeling?" vroeg Spijkerrokje.

Positief aan de nieuwe afdeling is dat het onderdeel van de fabriek wordt bemand door een totaal ander slag mensen dan het onderdeel dat ik achter me heb gelaten. Het is verbazingwekkend hoe binnen één bedrijf zulke verschillende culturen kunnen bestaan. En ik ken verschillende soorten mensen maar een type als de hindoe heb ik nooit eerder ontmoet. De laatste tijd heb ik last van erotische dromen en dat is duidelijk haar schuld. Soms kijk ik naar haar nagels, soms naar haar borstjes. Ze draagt felgekleurde nagellak, passend bij haar topjes. Dat is erom vragen. Om niet in de valkuil van een premature lofzang te vallen laat ik het daar voorlopig bij. Want ooit zullen we elkaar mijden - uiteindelijk brouilleer ik met iedereen - en zal ook zij niet meer zijn dan de melding 'online' in de chatbox.

"Wil je mijn sinterklaasfoto's zien?"
Voordat ik had kunnen antwoorden duwde Spijkerrokje haar Blackberry al onder mijn neus.

De film was afgelopen. Het was een mooie film, met een vertrouwd open einde. Niet alles hoeft verklaard te worden. Aan Janine denkend kroop ik in bed. Eén sneeuwbuitje en ze laten de fiets staan en vluchten in het openbaar vervoer. Eenzijdige liefde kan verstikkend zijn, evenzo geldt dat voor de liefdeloosheid van de andere partij. De sigaret is een neurotransmitter. Een geconcentreerd fenomeen, gebaseerd op vage motivatie.

Prioriteren

Het is een misverstand te veronderstellen dat verrechtsing een gevolg is van jaloezie. Je kunt niet jaloers zijn op een paartje dat stelselmatig aan het infuus van de staat hangt.

Verrechtsing groeit bij onrechtvaardigheid. Het gevoel van onrechtvaardigheid ontstaat als er een blauwe envelop wordt bezorgd. Of je maar even wilt betalen - als voorheffing op de naheffing van de definitieve heffing op de correctie van de voorheffing op het geschatte inkomen van het volgend jaar.

Je hebt het nog niet eens verdiend, maar je mag wel alvast de belasting betalen, en een jaar vooruit alstublieft. Sterker, je moet betalen – als je niet geconfronteerd wilt worden met de wettelijke invorderingsrente. De vaderlandse blauwe enveloppenbrigade krijgt steeds meer de trekjes van een notoir incassobureau.

Er zijn mensen die niet hoeven te betalen. Bij hen werkt het andersom. Als je geen geld en geen huis hebt dan krijg je een huis en dan krijg je geld. We zijn een beschaafd land en volgens de universele rechten van de mens heeft iedereen recht op informatie. Informatie betekent: waar krijg ik een huis en waar krijg ik geld?

Als je niet kan werken omdat je een probleem hebt met gezag - los van het feit dat je een hekel hebt aan opstaan en een voorkeur hebt voor een joint in plaats van ontbijt - dan verwacht de Nederlandse staat niet dat je werkt. Een stempeltje ongeschikt op je voorhuid en je bent verzekerd van een leven lang wekkerloos betaald bestaan.

Onder het genot van een biertje (accijns € 0,08) zei een vriendin: Wees blij dat je belasting moet betalen, want dat betekent dat je het kan betalen. Met andere woorden: wees blij dat je moet poepen want dat betekent dat je het kan. Ik hoop dat later de meisjes in het verzorgingstehuis er ook zo blij mee zijn.

Leuker kunnen we het niet maken, wel makkelijker. Makkelijker kunnen we het zeker maken. Privatiseren is een feest. Een Europese aanbesteding en er kunnen weer dertigduizend ambtenaren worden afgeboekt. Bezuinigen is prioriteren.

Ik ben niet jaloers op de bijstandsrukkers, op de psychisch gestoorde bewoners van de WIA, op semi-intellectuele profiteurs en ander ongewassen kunstzinnig tuig. Want wat is erger: het geluid van de wekker ’s morgens vroeg of de lucht van degene die ernaast ligt?

Mes en vork

De Chinese draak is vrolijk, wijs, vriendelijk en hulpvaardig. Over het karakter van de Koreaanse draak is geen informatie beschikbaar. De Koreaanse draak herken je aan het uiterlijk vertoon – mits ze zich vertoont.

Toonbaar was het beeld, ze stond zelfvoldaan gespiegeld te zijn in het evenzo vlekkeloze raam. Het beeld was minutieus schoongemaakt en verlost van vijftien jaar rookaanslag glommen haar barbieborsten je tegemoet. In tegenstelling tot wat de speelgoedfabrikant denkt houden niet alle mannen van grote borsten. Het beeld, een vintage pin-up ding dat ik vijftien jaar geleden kocht op de Zwarte Markt in Beverwijk, was nu niet meer bruin - maar zo blank als een tietenloze Japanse plank.

Na de ontsmetting kreeg het beeld tijdelijk een plek op de bovenste plank van de boekenplank die tijdelijk tegen de verste muur in de korte poot van de L-vormige woonkamer aanstond waarvan de drie onderliggende planken tijdelijk werden bevuild door studiemateriaal dat zijn tijdelijke dienst had bewezen.

Als er iets is dat een tijdelijke functie heeft dan is het wel studiemateriaal. Studieboeken van morgen zijn sinds gisteren achterhaald en wat anderen al weten haal je nooit meer in – wat overigens geen reden is om te stoppen met studeren. Verouderde kennis is ook kennis en van het verleden valt nog genoeg te leren. Nog steeds wordt er zonder condooms geneukt, om maar wat te noemen. Nog steeds wordt er geneukt, om nog maar eens wat te noemen. Ze hebben het nog steeds niet geleerd.

Het beeld stond op de boekenplank omdat het toch ergens moest staan, de oude woonplaats van het beeld bestond niet meer. En als het beeld op de grond zou staan zou ik het omver kunnen lopen, met alle gevolgen vandien. Het overjarig studiemateriaal kon ik ook nergens anders kwijt. De enig logische bestemming was de vuilcontainer maar dat was me een stap te ver - je kunt te ver gaan. Eens opgedane kennis zal uiteindelijk vanzelf vergaan.

Geen barbieborsten voor mij, liever Hindoestaanse kerriekorrels, Koreaanse mandarijntjes en Japanse planken. Hindoestanen maken de lekkerste roti, is mij verteld. Stelliger: hun roti is beter dan die van de Suri en van de Creolen. Ik weet niet of het waar is en waar die wijsheid vandaan komt, maar ik heb geen aanleiding om aan de integriteit van de boodschapper te twijfelen. In de huidige maatschappij is integriteit een groot goed, helaas al te vaak gestoeld op de siliconeninhoud van haar vertegenwoordiger. Stelligheid zegt meer over de voorkeur dan over het intellect. Stellige uitspraken moet je wantrouwen, net zoals mannen die met poppen spelen.

Een lekkere roti is meer dan ruimhartig met kruiden strooien. Kruiden zijn geen ingrediënten, kruiden is geen koken. Eten gaat ook over presentatie, over uitstraling, over intrinsiek gecombineerd met excentriek, over de schil en in de schaal. Een grote hoeveelheid is niet per definitie goed – zie de Suri-borsten en billen. Overdaad schaadt, met name in de hart- en schaamstreek. Stalin heeft gezegd: A single death is a tragedy, a million deaths is a statistic. Ik wist niet dat Stalin engels sprak.

Ook wist ik niet dat de belading van de boekenplank niet de juiste was. Was ik een goed belader geweest dan had ik wel in de havens gewerkt. ‘Eten als een bootwerker’ past wel bij me, zoals ‘eten als een boot en niet werken’ bij de roti-eters past. De zwaartekracht deed zijn ding. De boekenplank kantelde en landde met een knal op de vloer in de korte poot van de L-vormige woonkamer. Studieboeken, mappen, collegedictaten en examens waaierden uit over de grond, het beeld dook er bovenop, brak haar nek en versplinterde, sommige delen van de voormalige pin-up rolden naar de woonkamer toe waarvan de glimmende borstenpartij aan mijn voeten tot stilstand kwam.

Come to daddy, baby.

De boekenplank zelf mankeerde niets. Een robuust erfstuk uit de tijd dat er kwaliteitsmeubels werden gemaakt, ambachtsmensen hun vak verstonden en je trouwde met het meisje uit hetzelfde dorp dat met rood aangelopen wangen in het kerkkoor zong. Kleuren zijn een afleidingsmanoeuvre - echte vrouwen gebruiken geen make-up. Door het geroer met hun handen in de kerrie zijn de vingers van Hindoestaantjes geler dan die van de gemiddelde roker. Dat is dan weer het voordeel van een bruine huid. Heb je hun tandvlees weleens gezien?

Ik heb me laten vertellen dat achter het woeste, met agressieve kleuren beschilderd masker van de Koreaanse draak een engelengezichtje schuilt. En als je goed kijkt dan zie je dat de scherpe klauwen – meer een gevaar voor het eigen lijf dan voor de omgeving - eigenlijk lief gelakte nageltjes zijn.

Human Nature

Afgelopen lente was ik in een art gallery.

De ingelijste foto's gingen voor een paar maandsalarissen over de toonbank. Flabbergasted vergat ik toen het boek van Araki te kopen.

Als hij ooit weer eens komt koop ik een ingelijste foto. Staat vast heel mooi op de witte muur.

Akai Hana

Het afstruinen van het web, op zoek naar mooie plaatjes, is voorbij. Het afstruinen van het web is überhaupt voorbij.

Verstrooiing is versplintering. Er is teveel en er is teveel rotzooi.

Ik eindig steeds waar ik ooit ben begonnen. Dan ben je het waard om in de boekenkast te staan.

Daar komt bij dat ik natuurlijk wel een cadeau heb verdiend. En afscheidscadeaus koop je beter zelf.

Schade

Nieuwe medewerkers krijgen een bloemetje. Zo breek je het ijs, zorg je ervoor dat nieuwe werknemers zich welkom voelen en maak je het gezellig op de afdeling want bloemen staan gezellig.

Het was een gezellige eerste werkdag.

Werknemers die weg gaan krijgen iets - als ze iets teruggeven. Een normaal mens trakteert op zijn laatste werkdag en krijgt daarvoor een ansichtkaart met verwensingen en een verplicht cadeau terug. Ik trakteerde niet op mijn laatste werkdag.

De laatste twee maanden werkte ik op een leegstaande vleugel in het gebouw. De laatste dag deed ik dat niet anders. Ik gun mijn oude team een ziekte tussen hun benen maar die kan ik ze niet geven.

Gelukkig kreeg ik daardoor ook niets terug.

Zo lang geslachtszieken bij elkaar blijven is de rest van de wereld veilig.

It's like a movie, it doesn't move me (2)

"Ga je mee naar de Uitkijk?" vroeg ik aan Fatima.
Op haar LinkedIn staat dat ze van arthouse cinema houdt.
"Wat is dat, de Uitkijk?" vroeg Fatima.
"Dat is een bioscoop."
Er staan wel meer pretenties op het internet.
"Oh. Wat draait er dan?"
"Een film."

Tikkertje spelen

Ze zit in de regen.

De deur blijft gesloten, de bodem van de fles komt in zicht. Kijk mij eens dramatisch passief zijn - en dat heet dan expressief.

Ze houdt van mannen die niet van haar houden. Ze insinueert wat er had kunnen gebeuren, overdrijft wat er niet is gebeurd en vermijdt op die manier te vertellen wat er werkelijk is gebeurd.

Als je echt naar binnen wilt dan forceer je de deur. Dat is passie, dat is expressie. In alcoholdampen zitten wachten is zwelgen in slachtofferschap.

Je zou het liefde kunnen noemen, zo'n primitieve daad, maar zelfs het intrappen van de deur is dramaturgisch niets anders dan het symbool van de megalomane egoïst - de illusie dat ze op jou zitten te wachten. 

Het heeft niets met liefde te maken. Verlangen, een hunkering misschien, maar noem het geen liefde. De mening van de ander is niet van belang. Je dringt jezelf op, letterlijk.

Neem mij, ik ben ervoor gemaakt.

Ze besluit actie te ondernemen. Moet ik het een ezel kwalijk nemen als hij mij schopt? Ze staat op, veegt de druppels van haar gezicht en loopt naar de deur.

Ze opent de deur van de koelkast, pakt een volgende fles en gaat weer zitten. Genoeg actie voor de avond. Een lege fles is de zekerheid van een warm lichaam.

Als de ander naar jou had verlangd dan had je wel een sleutel gehad. Maar je hebt zijn sleutel niet, je weet niet hoe je bij hem naar binnen moet. En daarom zit je maar te wachten, buiten, in je zelfgeconstrueerde regenwolk.

Een tip voor de volgende keer als je gaat zitten wachten: Doe lippenstift op, trek een rokje en hoge hakken aan. Er lopen genoeg mannen langs die het liefde noemen.

En neem gerust nog een fles, het kleurt je leugens. Een kleurtje kunnen we wel gebruiken, met al die regen.

Hello/Goodbye (2)

Geduld is training in beschaving. Ik heb een nieuwe baan.

Gefeliciteerd