Een Russische hoer

Olga is nieuw in de stad.
"Ze is mooier dan Mayumi," zegt de Thai.
Olga kent hier niemand en ze moet nieuwe mensen leren kennen.
"En ze spreekt goed Nederlands."
De Thai heeft mij hiervoor uitverkoren. Een opmerkelijke keuze, gezien de omvang van mijn sociale contacten.

Doordat de naam van Mayumi valt ben ik even in de war.
"Je overvalt me," zeg ik.
"Kan je om zes uur vanavond?" negeert de Thai mijn opmerking, "ze heeft vanavond tijd."
"Zes uur vanavond," zeg ik.
"Ik drink één drankje mee en daarna moeten jullie maar zien. Ze heeft een kamer vlakbij."

In een bruin café onder het WTC wacht ik ze op.
"Ze is helemaal niet mooier dan Mayumi," zeg ik tegen niemand in het bijzonder.
"Het is hier te rumoerig," zegt de Thai, "we gaan naar het café hiernaast, daar kunnen we praten."
In een rumoerig café valt het niet op als je tegen jezelf praat. De Thai draait zich om en loopt naar het café hiernaast. Olga, die achter haar staat, blijft staan en geeft me een slap handje. Met haar witte gezicht en rode haar lijkt ze een beetje op Krissie.

Krissie kwam ik maandag tegen toen ze op weg was naar de nieuwjaarsreceptie. Ze droeg hoge laarzen en een zwart shirt met ter hoogte van haar borstjes grote fluorescerende letters erop. Daardoor word je blik eerst naar de letters op het shirt getrokken, daarna pas kijk je naar haar gezicht. Sommige meisjes hebben die bevestiging nodig.
"Kom je ook naar het feest?" vroeg Krissie.
"Nee," zei ik.

In het café hiernaast is meer personeel dan klant. We gaan zitten op lage, ongemakkelijke stoelen. De Thai en Olga bestellen een prosecco, ik bestel een biertje. Ik zit met mijn rug naar de zaal en kijk tegen een koeling aan van twee meter breed. De koeling is gevuld met flessen wijn en champagne, elk plateau in de koeling geeft een andere temperatuur aan. Een hoerenkast van pretentieuze druiven.

Olga vertelt over haar nieuwe werk en over haar oude werk en over haar studie en hoe ze aan haar kamer is gekomen. Ik snap niets van de verhalen maar ze spreekt wel vlekkeloos Nederlands.
"Hoe lang ben je al in Nederland?" vraag ik.
"Negen jaar," zegt Olga.
Dat is grappig. Lina, de Chinese van afgelopen zomer, was hier ook negen jaar en toonde dezelfde beheersing van onze taal. Het verschil is echter dat je het bij Lina verwacht, een universitair geschoolde Chinees die met een Nederlander trouwt, niet bij een Russische die hier ooit is binnengekomen om een jaar op een HBO rond te hangen.

Ik complimenteer Olga met haar kennis van de Nederlandse taal.
"Zo moeilijk is het niet," zegt Olga, "alleen d en dt vind ik wel moeilijk."
"Daar heeft heel Nederland last van," zeg ik.
Olga vraagt wat voor werk ik doe.
"Ik werk op het actuariaat."
Ze kijkt me aan alsof ze naar een aquarium zonder vissen erin kijkt. Omdat ze niet reageert ga ik maar verder.
"Ik houd me bezig met de voorzieningen, die heb je nodig voor de bepaling van de solvabiliteit. Solvabiliteit is de mate waarin je als bedrijf aan je financiële verplichtingen kunt voldoen."
Olga telt nog steeds de vissen in het aquarium.

Ik heb er een hekel aan om over mijn werk te praten. Als barkeeper was dat een stuk makkelijker.
"Ik ben barkeeper."
"Oh wat leuk. Waar?"
Naam van de kroeg.
"Dan kom ik zaterdag bij je langs. Is dat goed?"
Barkeeper is zo makkelijk.

Ik wenste Krissie veel plezier en liep naar de koffiemachines. Daar stond Melanie. Ze had zich omgekleed. Een blouse met glittertjes, zwart rokje, glimmende panty en hakken.
"Is dat je danspakje?" vroeg ik.
"Ja," zei Melanie, "kom je ook dansen?"
Wat een nieuwjaarsreceptie is voor het management, is een dansfeest voor de medewerkers.
"Ik heb mijn danspak niet bij me," antwoordde ik.
"Dat hoeft toch ook niet," zei Melanie.
"Maar ik heb wel mijn bedpak bij me."
"Je hebt niet eens een bed," zei Melanie.
Daar had ze gelijk in. Waarschijnlijk heeft zij thuis een danspaal.

Uit de tas van Olga flikkert licht op. Olga pakt haar telefoon uit haar tas en kijkt naar het scherm. Een telefoon is een school vissen waarvan er altijd wel eentje bijt. Olga gaat staan, pakt haar tas op en loopt naar de toiletten.
"Is het jouw type niet?" vraagt de Thai.
Ik drink mijn bier op.
"Gisteren droeg ze een heel kort rokje," zegt de Thai, "tot hier."
Met haar hand wijst ze hier aan.
"Die is negen jaar geleden niet hier gekomen om te studeren," zeg ik.
"Ze is net gescheiden," zegt de Thai.

Een meisje van de bediening loopt langs en pakt onze lege glazen. Doordat we zo laag zitten kijk ik recht in haar kruis. Ik houd helemaal niet van korte rokjes.
"Bestel nog maar wat voor jullie," zegt de Thai, "dan ga ik weg."
"Mag ik nog een biertje en een prosecco?" vraag ik aan het kruis.
Als Olga terugkomt van de toiletten trekt ze direct haar jas aan.

Het is niet de Thai maar Olga die na het eerste drankje weggaat.
"Ik moet nu gaan. Ik heb het zó druk en ik moet vanavond nog zó veel doen," zegt ze.
Ongevraagd vertelt ze wat ze vanavond dan allemaal nog moet doen. Weer snap ik niets van wat ze zegt. Zij had het al gezien.

Assepoester

Toen ze binnenkwam vroeg ze direct: "Waar is jouw slaapkamer?"
Ik wees naar een openstaande deur.
Ze liep de kamer in, dook op het bed en vroeg: "Mag ik blijven slapen?"

Kerstmis is een familiefeest.

"Vroeger had ik ook zulk lang haar," zei ik toen we aan tafel zaten.
Ze keek naar de blonde sprieten op mijn hoofd. Het was moeilijk voor te stellen.
"Je bent lelijk," zei ze.

De waarheid mag gezegd worden, maar het hoeft niet.

Maya

Nog eentje, en dan is het afgelopen met de boeken. Het is hier een funeral procession en geen boekenclub.

Het is weer die tijd van het jaar dat de jaarlijstjes je om de oren vliegen. Ik doe daarom ook maar wat uitspraken.

Ondanks alle Murakami's die ik las, is mijn favoriete boek van dit jaar Tirza. Tirza is uit 2006 maar dat doet er niet toe, ik las het pas afgelopen zomer.

Zo is de beste plaat die ik dit jaar hoorde van Lee Jung Hwa uit 1969, de beste film die ik zag Tokyo.sora uit 2002 (een mozaïekvertelling a la Strawberry Shortcakes) en is de beste winter van het jaar de winter van 2003.

Ik durf zelfs te stellen dat 2003 het beste jaar van mijn leven zal zijn.

Misschien moet ik een log bijhouden, dan had ik kunnen teruglezen waarom ik denk dat het zo is. Exen worden steeds lelijker naarmate de tijd verstrijkt, depressies daarentegen alleen maar mooier.

Problem, teacher?

Nee, dan Murakami.

In die merkwaardig gecompliceerde staat van hopeloosheid verspeelde ik diverse maanden zonder één stap in een nieuwe richting te zetten.

Ik had de afgelopen maanden mijn baan en de huur kunnen opzeggen en naar de Filipijnen kunnen vliegen om daar in de zoveelste overstroming te verdrinken. Ik had me kunnen inschrijven op de VU voor een studie waar je later geen zak aan hebt. Ook had ik de afgelopen maanden in bed kunnen blijven liggen - ware het niet dat ik al een jaar zonder bed slaap en dat schijnt slecht voor je rug te zijn - het zou toch geen verschil maken.

Ik had de afgelopen maanden minstens drie studieboeken kunnen samenvatten, uittrekselen en uit mijn hoofd leren. En dan had ik in januari de bijbehorende examens kunnen doen.

In plaats daarvan verkoos ik boeken te lezen.

Een Murakami, een ander boek, daarna weer een Murakami en daarna weer een ander boek en dan weer een Murakami en dan weer een ander boek etcebla. Zo bracht ik de afgelopen maanden door.

Om mijn concentratievermogen terug te vinden. Om mijn fantasie te prikkelen. Om weg te dromen. Om het zinloos surfen te stoppen. Hoewel zinloos, nog steeds vind ik wekelijks wel een download die op repeat gaat. Misschien om het gevoel weer terug te krijgen dat ik vroeger had als ik met een nieuwe voorraad de bibliotheek verliet.

‘Ik wil met je naar bed,’ zei ik.
‘Goed hoor,’ glimlachte ze.

Ik drijf niet mee op de hype die nu al een jaar rondwaart, Kim kocht vijf jaar geleden al Hard Boiled Wonderland voor me, nota bene vanwege de foto op de omslag. En dan nog durven beweren dat uiterlijk er niet toe doet.


quotes uit De jacht op het verloren schaap - Haruki Murakami

Shine on

De roodharige draagt een glimmende oranje broek. Ik loop in een rondje om haar heen en neem haar van alle kanten op.
"Ik heb ook een rode maar die glimt niet zo," zegt ze.
Ik mag hem even aanraken. Een collega bekijkt ons tafereel.
"Hij mag dat. Dat vindt hij fijn," zegt de oranje broek.

'Laat mij eerst komen,' fluisterde ze, op een toontje waarin een bevel verborgen zat. 'Met je mond. Daarna kun je gemakkelijker in me binnendringen. Nog niet klaarkomen. Ik vind het fijn om te worden geïrrigeerd.'

Eronder draagt ze laarzen waarop mijn vriendinnen in de beslotenheid van de slaapkamer nog niet durven lopen. Kim liep laatst ook al op van die dingen. De meisjes verdwijnen, de milfen verschijnen. Het is mijn tweede erectie van de dag. Mijn eerste erectie kreeg ik in de metro.

'Nu moet je in me komen,' fluisterde ze met hetzelfde bazige stemmetje. Ze was nauw, trok samen, verzette zich, kreunde, totdat het me eindelijk lukte. Ik had het gevoel dat mijn geslacht werd gebroken door dat kloppende inwendige dat het wurgde. Maar het was een verrukkelijke pijn, een duizeling waarin ik bevend wegzonk. Ik kwam vrijwel meteen klaar.'

En dat op je nuchtere maag. Het stormt en regent, over irrigeren gesproken, en ik neem de metro. In de trein en in de metro heb ik altijd een boek bij me. Dit boek kreeg ik in Noord in mijn handen gedrukt. Ik moest het lezen. Gehoorzaam als ik ben lees ik het boek.

'Je komt te snel,' las mevrouw Arlette me de les, terwijl ze aan mijn haar trok, 'je moet leren je in te houden als je me wilt laten genieten.'

"Wat doe je vrijdag?" vraagt de roodharige.
Ik heb geen plannen voor vrijdag. Ik was van plan om vrijdag naar Noord te gaan maar Noord krijgt al visite. Ik heb het niet zo op visite. Je weet nooit wanneer ze weggaan en wat ze achterlaten als ze eenmaal weggaan. De laatste visite bijvoorbeeld bleef vijf jaar en liet twee kinderen achter.

Ook daarom koesterde ik wrok tegen Kuriko. Door haar waren de illusies, die het leven tot iets meer maken dan een aaneenschakeling van routinematige handelingen, voor mij uitgedoofd. Af en toe voelde ik me een oude man.

Het is een slecht geschreven boek. Een origineel onderwerp of een spannend gegeven betekent niet dat je je kritische oog moet sluiten. Ik sluit mijn kritische oog nooit. Haal de laarzen van de voeten en je houdt twee stinkende en zwetende klompen vlees over.

'We zijn het volmaakte paar: de sadiste en de masochist.'

quotes uit Het ongrijpbare meisje - Mario Vargas Llosa

Betaald

Aftakeling

Hysterie was altijd mijn grootste angst. Je begint niets tegen mensen die met een hysterische aanval hun ongenoegen kenbaar maken. Maar er was geen hysterie.

Drie jaar was ik niet bij mijn tandarts geweest. Mijn moeder woont tussen de tandarts en het treinstation in. Om een ontmoeting uit te sluiten liep ik met een omweg bij de tandarts vandaan naar het treinstation. Dat is het lot tarten.

Er was een korte shock. Er werd getrild. Er kwamen tranen. Samen met de naschokken duurde het geheel niet meer dan een paar minuten. In die periode zoog ik aan een sigaret en genoot ik van een stralende najaarszon. Daarna ontstond iets dat zowaar leek op een gesprek.

Bijna drie jaar nu heb ik niets van me laten horen. Ik reageer niet op brieven, ik reageer niet op de telefoon. Daar heb ik zo mijn redenen voor. Dat is vrij pijnlijk voor een ouder. Zeker omdat mijn broer hetzelfde heeft gedaan. Met hem heb ik overigens ook geen contact, laat dat duidelijk zijn.

Ik houd van duidelijkheid. Behalve bij meisjes. Ik houd van warrige meisjes.

De tandarts aanschouwde drie jaar koffie- en nicotineaanslag. Routinehandelingen kun je met een gerust hart aan mij overlaten. Hij maakte twee röntgenfoto's.
"Je tandvlees is hard achteruitgegaan de afgelopen jaren," zei de tandarts.
Hij schreef een verwijsbrief voor een specialist.
"Ik loop erop," zei ik.

Vijftien minuten lang stond ik schrap voor de escalatie, maar het escaleerde niet. De psychiaters hebben goed werk verricht, dacht ik bij mezelf. De pillen werken ook goed, zei mijn moeder erbij.
"Ga je echt niet even mee?" vroeg ze.
"Nee," zei ik.
Verwachtingen moet je in de kiem smoren. Samen met de verwachting verdwijnt de hoop.

Het laatste middagmaal

"Ben je alleen?" vraagt spijkerrokje.
Ik sta bij de kassa, zij sluit achter me aan.
"Ja, en ook eenzaam," zeg ik.

Het is de laatste dag van Bernadette. Hoe ik dat weet doet niet er toe, net zomin als dat het leven er toe doet.

"Ik heb twintig minuten voor je," zegt spijkerrokje.
Twintig minuten is genoeg om iemand voor de rest van zijn leven te tekenen.

De caissière wenst me eet smakelijk.
"Dank je, jij ook," zeg ik tegen de caissière.
Vorige week zag ik de caissière zonder de verplichte bedrijfskleding, in privétenue.

Terwijl spijkerrokje afrekent haal ik drinken. Karnemelk voor haar, melk voor mezelf. Melk en karnemelk zijn gratis, net zoals verveling en haat. Ze worden ook vaak in één adem genoemd - haat ontstaat waar de verveling toeslaat.

Huisvredebreuk

Er vloog een vogeltje door het kleine raam aan de balkonkant van mijn huis naar binnen. Dat raam staat altijd open. Desondanks had ik het vogeltje geen toestemming gegeven om mijn huis te betreden. Het vogeltje ging op de vensterbank zitten.
"Ga weg, vogeltje," zei ik.

Het vogeltje liep de gehele lengte van de vensterbank af terwijl het met zijn snaveltje tegen het grote raam aantikte. Het vogeltje had een gele buik en een blauwe kop. Ik ging naar google. Google zei dat het een koolmees was.
"Ga weg, koolmees," zei ik.

Het maakte geen indruk. De ingang weet iedereen te vinden, maar de uitgang ho maar. Ik deed de balkondeur open. In plaats van het balkon op te lopen, liep de koolmees de lengte van de vensterbank in omgekeerde richting terug. Het zat weer waar het was begonnen.

"Luister koolmees," zei ik, "iedereen is eenzaam en iedereen zoekt een beetje warmte maar je kunt niet zomaar een willekeurig huis binnenvliegen in de hoop daar de winter door te brengen. Daarbij ben je mijn type niet. Dáár is het gat van de balkondeur."

Ik wees naar de balkondeur. De koolmees keek me aan. Doof was het dus niet, al heb ik geen idee waar de oren van een koolmees zitten. Ik zag ze in elk geval niet. De koolmees verroerde zich niet. Eigenlijk was dit een klus voor de animalcops maar die hebben we niet in Amstelveen.

Ik liep naar de keuken en keerde terug met een handdoek. Een onbekende koolmees pak je niet zomaar met je blote handen aan. Voordat je het in de gaten hebt word je beloond met een overdraagbare ziekte. Met beide handen vormde ik een holletje in de handdoek en ik pakte de koolmees op. De koolmees stribbelde niet tegen. Een echt sletje.

Met het pakketje in mijn handen liep ik naar het balkon. Daar opende ik mijn handen. De handdoek opende mee en viel aan weerszijden over mijn beide armen.
"En nu wegwezen," zei ik.

Zonder op of om te kijken vloog de koolmees weg. Er kon geen bedankje van af.

They're coming to take me away