Theater

In de nieuwe zaal is een bijeenkomst. Ik ga naar de bijeenkomst. De collega’s gaan niet, maar ik ga wel. Misschien leer ik op deze manier nieuwe mensen kennen. Het is een mooie, nieuwe zaal. Nieuw is niet per definitie mooi, maar wel schoon. In België is schoon hetzelfde als mooi. Bij de ingang van de zaal krijg ik een flesje water aangereikt. Dat heeft een collega bijvoorbeeld nog nooit gedaan.

Ik kom binnen in het midden van de zaal, zowel horizontaal als verticaal gezien. Er gaan rijen stoelen omhoog en er gaan rijen stoelen omlaag. Er staan stoelen links en er staan stoelen rechts. De zaal loopt omhoog als in een amfitheater, de stoelenrijen zijn hoger geplaatst naarmate je verder naar achteren zit. Het presentatiegedeelte is op gelijke hoogte met de onderste rij. De ingang van de zaal lijkt op iemand met een gaatje in zijn achterhoofd waardoor de mieren naar binnen lopen.

Ik ben een mier en ik volg de andere mieren. Het bovenste deel van de zaal is gevuld met mensen, op het stuk beneden zit bijna niemand. Van bovenaf gezien kijk ik op de voorgevel van Iris. Iris zit halverwege beneden, aan de zijkant tegen de muur. Ik loop naar Iris.
"Niemand durft naast me te zitten," zegt Iris.

Iris is een mier die andere mieren opdrachten geeft. Ik ben niet bang voor hoger geplaatsten. Angst is iets voor mensen die wat te verliezen hebben. Ik ga naast Iris zitten. Als je de zaal overziet lijken we op een stelletje dat zich heeft afgezonderd van de rest.

Iris is een stoere chick. Ik associeer me graag met stoer en chicks.
"Was jij niet met zwangerschapsverlof?" vraag ik aan Iris.
Boven haar knie zitten twee gaten in haar jeans. Ze ruikt naar sigarettenrook.
"Nee, ik heb geen kind," zegt Iris, "dat is die ander."

Zwanger is niet stoer. Zwanger is maatje meer en sigaretje minder. Ik vraag me af wie die ander is. Is er nog een Iris?

Dat vindt Iris genoeg conversatie. De rest van de voorstelling doet ze er het zwijgen toe. In principe is dat geen probleem. Als afgezonderd stelletje hoef je niet te praten. De voorstelling is begonnen.

Van die dingen (3)

There will be blood (5)

Drie jaar lang haalde ze twee verschillende kleur haar uit het doucheputje. Toen was het genoeg. Sheng vertrok uit het door het samen met haar hunkyboy ingerichte bovenmodale huurappartement. Dat noem ik een goed begin van de lente.

De lente is een zwaar overschat jaargetijde. Eén zonnestraal breekt door en kutjes springen open zoals de knoppen van de bloemen. Mensen verwarren zon met temperatuur. Eén zwaluw maakt nog geen zomer.

Ongewassen lakens zijn een motief om het bed te vermijden. Ironisch genoeg is het gebrek aan vieze lakens de aanleiding voor Shengs vertrek. Ook een dertigplus Chinees met smetvrees heeft behoeften.
"De liefde was voorbij," zei ze.
De doos deed het niet meer.

Een andere doos doet het dan weer wel.

Nog een nadeel van de lente, het ongedierte verlaat de schuilplaats. Zonder zich te wassen, zonder de aangekoekte winterlaag te verwijderen. Ze doen geen moeite om het te verbergen. Ze koketteren ermee, ze paraderen als de hoofdact op het podium van andermans feest. De lucht van arrogantie - een gebrek aan reflectie - overstijgt de etensgeur uit de keuken, wat mijn eigenrecht vaardigt.

Nonchalant is hip, met een pak verhul je de smerigheid eronder. Ongewassen is armoedig en gebrek aan respect voor het publiek. Bezitterig legt hij zijn arm om haar middel, zoals een zwerver dat doet bij zijn hond.

Sheng kwam niet meer klaar. Feitelijk was het niet genoeg - het was juist te weinig.

Ik eet wat de pot schaft. Terwijl ik eet kijk ik naar het toneelstukje dat wordt opgevoerd. Witte wijndrinkers zijn schijnheilige alcoholisten. Het is het noodlot. Ik stuur Sheng een bericht.
"Hoe oud ben je intussen?" stuurt ze terug.

De opportunist dweept met de eerste zonnestraal. De lente oogt fris, vrolijk, fruitig en frivool. Dag in dag uit schone lakens gaat vervelen. Opportunisten zien mogelijkheden en laken hun beperkingen. Dat is enerzijds hun aantrekkelijkheid, anderzijds is het een gegronde reden om ze te mijden.

Een flikflooiend stel verdrink je, bij voorkeur aan elkaar vastgeketend, zodat ze kunnen genieten van elkaars doodstrijd. Samen doodgaan is net alsof je samen klaarkomt.

Opportunisme is gedrag, domheid is een gen. Binnenshuis bloeien geen bloemen, kiemen ontzieken in het volle buitenlicht.

Ik doe of mijn neus bloedt. Uiteindelijk bloedt het vanzelf dood.

Fail Accompli

In de woonkamer staat een bank. Driekwart jaar stond er niets en nu staat er een bank. Een nieuwe bank. Een robuuste, tabacco african lederen bank. De oplevering ging niet zonder slag of stoot, maar hij staat – en net zoals bij een one night stand is dat waarom het gaat.

Een week nadat we koffie hebben gedronken doen we het gesprek opnieuw. Officieel. Ditmaal draagt ze niet het zwart-wit geruit rokje, in plaats daarvan stemmig zwart van teen tot topje. Er is nog een verschil. Ze is met haar tweeën - waarschijnlijk om fraude en seks te voorkomen.
"Het is de omgekeerde wereld," zegt meisje nummer twee.

Met de gebundelde drie delen van 1q84 ga ik liggen. Een stoel is om op te zitten, een bank is om op te liggen - net zoals ramkoers en opblaaspoppen. 1q84 is de doorbraak van Murakami naar de massa. Daaruit had ik de conclusie kunnen trekken.

De modern ingerichte vergaderfaciliteit beoogt efficiënt gebruik van beschikbare middelen en tijd. De tafel is hoog, de benen zijn lang. Wordt dit de begrafenis van mijn kantoorcarrière? Bij een overlijden zou men zich verplicht vrolijk moeten kleden. Ik draag een schone trui. Ik draag de hele winter een trui, daarna gooi ik hem weg. Overlijden is bevrijding.

Aan de hand van een Japans mantelpakje wandelen we in het Tokio van 1984. Het is redelijk gezellig. Totdat we bij pagina 64 komen. Daar gaat Murakami in de fout. Zonder rechtvaardiging door handeling of perspectief verandert de tegenwoordige tijd in verleden tijd. Het mantelpakje is wordt het mantelpakje was. Ik herlees de pagina’s ervoor, de pagina’s erna, maar het is fout. Echt fout. Weg consensus, weg geloofwaardigheid.

Het geruite rokje houdt van Italiaan. Het tweede meisje, dertig jaar oud maar gezegend met jeugdpuistjes, houdt van Antilliaan. Er zijn meer meisjes die daar last van hebben - en dan voornamelijk waar ze na afloop last van hebben. Is er één die niet is achter gebleven met herpes, vitaminegebrek en kinderen?

Over neger gesproken. In het bedrijfsrestaurant staat Janine. Ik loop langs, kijk haar aan en zeg eet smakelijk. Janine kijkt naar de muur achter me en zegt niets. Ze knippert niet eens met haar ogen. Marketing is negeren van mensen die jou willen. Je aandacht gaat uit naar de mensen die je niet willen. Ik hoop op baarmoederhalskanker, maar een aanrijding tijdens het fietsen zou ook al leuk zijn.

Er staan meer storende elementen in het boek. Zo is er sprake van half twaalf ’s middags en van nachtelijk uitzicht om zeven uur ’s avonds. Vertaalfouten of interpretatiefouten? Magisch realisme mag vervreemdend en surrealistisch zijn, als het maar stijlvast gebeurt. 1q84 is overvloedig en diffuus, Murakami verslikt zich in breedsprakigheid met taedieus resultaat. Dag lees- en leefplezier.

Ik laat de Japanse in het mantelpak los en sluit het boek. Fouten zijn overkomelijk, het feit dat mij zoiets opvalt niet. Er zijn meer boeken, ik zet de televisie aan.

Ook dat is overlijden. Het ene moment wordt je genaaid, het volgende moment zit je zelf achter de machine. Ik zit in verleden tijd. Ik loop achter Jeugdpuistje aan naar de afdeling waar ik ooit begon. Het is vertrouwd. De mensen, de kasten en de bureaus. Oud-collega’s heten me welkom. Ik ken hier mij plaats, ik heb er een rol. Jeugdpuistje laat de werkzaamheden zien die ik ga verrichten. Ik krijg een erectie.
"Denk er goed over na," zegt Jeugdpuistje.

Kunstschaatsen Olympische winterspelen 2014. Yuna Kim haalt zilver, de Koreanen dienen een klacht in. Mao Asada gaat onderuit. Verplichte kür, einde carrière.
"I’m only human and humans fail," zegt de Japanse na afloop.

Jeugdpuistje ruikt naar goedkoop parfum. Ik kende mijn plaats, ik had er een rol. Niet terug van weggeweest maar opgestaan is plaatsje vergaan.

Een woonkamer zonder bank is als een raam zonder gordijnen: van slapen komt er niet veel. De woonkamer ademt leer, de bank ligt goed. De gordijnen kunnen dicht. Ik denk er nog even over na.

Extern toezicht op cumulatieve regressie van ontbindingsfactoren

Personen kunnen op je zenuwen werken. Kunnen zenuwen op je darmen werken? Of is een gevoelige anus slechts het gevolg van een bacteriële infectie en moet ik het aanrecht beter schoonmaken?

Ze draagt een zwart-wit geruit rokje. Daarboven een zwart shirtje, eronder zwarte panty’s en zwarte pumps.
"Ik heb geen bankpasje bij me," zegt ze.
Dat betekent dat ik de koffie betaal.

Uiterlijke kenmerken leiden af en - helaas - tot vooroordelen. Ik denk bijvoorbeeld niet dat ze kan schaken. Als je het rokje uitspreidt op het aanrecht dan heb je een schaakbord.

Stress leidt tot maagzweer. Tegenwoordig moet je blij zijn dat je een baan hebt. Of een baan al dan niet leuk is, is niet van belang. Van de maag is het twaalf meter darm tot aan de uitgang.

De wereld is ziek, het bedrijf waar ik werk is ziek en zelf ben ik ook niet goed bij mijn hoofd. Maar wat is de diagnose? De juiste diagnose? Symptomen zijn geen ziekten - maar slechts kenmerken daarvan. Van te weinig koffie krijg je hoofdpijn, van te veel alcohol krijg je hoofdpijn en als je tegen een muur aanloopt krijg je hoofdpijn.

Ze heeft een vacature geplaatst, daarom drink ik koffie met haar. Of ze leuk is, is niet van belang.

Wat is oorzaak en wat is gevolg? Wat is aangeleerd, wat is aangepraat en wat heb ik er zelf bij verzonnen?
"Misschien is het de midlife crisis," zegt ze.

Misschien zie ik te weinig rokjes. Ik heb maandenlang op de computer geschaakt - totdat ik hoofdpijn kreeg.

There will be blood (4)

Jacqueline trekt het truitje strak. Er zijn geen sporen van babyresten. Ze schuift iets opzij want ik sta te dichtbij.
"Hé," zegt Jacqueline.

Strakke riemen, gebruikt om de veroordeelde te fixeren, kunnen de circulatie belemmeren en hiermee voorkomen dat het narcosemiddel de hersenen bereikt.

Het is een mooie winterse dag. De zon schijnt volop, er staat hoegenaamd geen wind. Alleen de temperatuur indiceert dat je in Nederland bent. Mijn ballen liggen op tafel.
"Goed zo," zegt de trainee.

"Dat was in 2008," zegt Jacqueline.

De stem van Jacqueline is niet meer hees. Misschien is ze gestopt met roken - vanwege het kindje. Misschien is ze gestopt met volleybal - vanwege het kindje. Geen volleybal, geen biertjes drinken.
"Misschien wil ik later wel naar Amsterdam," zegt Jacqueline.

In 2008 lachten de mensen en lachte het leven. Er was tijd. Er waren kroegen. Er was rook en er was drank. Er waren roze wolken zonder confrontaties met obligaat dagelijks leven. En er was werk. Bevalt het je niet? Voor jou tien andere werkgevers.

Jacqueline rookte Marlboro light. Later bietste ze mijn Camels. Bijna alle meisjes rookten Marlboro light. Logisch, de Volkswagen Golf is de meest gestolen auto want het is de meest verkochte auto. Stoppen met kopen is niet gelijk aan stoppen met roken.

Op het pakje sigaretten staat: ‘Rokers sterven jonger’. Jonger dan wie? Jonger dan Noord-Koreanen? Jonger dan vluchtelingen uit Syrië? Jonger dan voedselbankiers? Waarom is alle informatie halfbakken? Hoe moeilijk is het om duidelijk te zijn?

Jacqueline ging naar de Caribbean. Er was tenslotte werk genoeg. Ze kwam terug. Een dikke buik is duidelijk. Bevallen doe je beter in Nederland.

Bij executie door ophanging breekt de nek. Tevens wordt het ruggenmerg onderbroken waardoor onmiddellijk een verlamming van het gehele lichaam - inclusief de ademhalingsspieren - optreedt.

Jacqueline lachte ook. Dat weet ik omdat ik het heb opgeschreven.

"En?" vraagt de trainee.
Ik berg mijn ballen weer op. Ik mag een kop koffie komen drinken - een empathische manier om nee te zeggen. Resultaten uit het verleden bieden geen garanties voor het heden. De afgewezen eenling wordt een verongelijkte kluizenaar.

Een nieuwe winter, hetzelfde geluid. Hoe moeilijk is het om mijn naam te zeggen?

Hij die, getuige van het ogenblikkelijk levensgevaar waarin een ander verkeert, nalaat deze die hulp te verlenen of te verschaffen die hij hem, zonder gevaar voor zichzelf of anderen redelijkerwijs te kunnen duchten, verlenen of verschaffen kan, wordt, indien de dood van de hulpbehoevende volgt, gestraft.

Iedereen moet dood.

Gelukkig gaat iedereen dood.

Kiem

Je gulp staat open, iedereen lacht je toe en niemand zegt iets.

Ik vind het maar een stelletje idioten. Misschien vinden ze mij ook wel een idioot. Zo kijken ze naar me. Wie heeft die idioot hier binnengelaten, met zijn gulp die openstaat?

Ze beschikken over informatie waarover ik zelf geen beschikking heb. Zó kijken ze, met díe blik. Je veter is los, ze zien dat, maar ze zeggen niets. Ze wachten totdat je erover struikelt. Dan is er weer iets om te lachen.

"Zelfs hij snapt dat."
Hij wordt aangewezen. Die hij ben ik. Ik ben derde persoon enkelvoud.

Op een speciale webshop kan het personeel tegen gunstige condities een smartphone aanschaffen. Gunstige condities. Doekoe, denk je dan.

De getoonde prijzen op de speciale webshop zijn exclusief bijkomende kosten. Tel je die kosten erbij op dan zijn de condities minder gunstig dan de lingerie van Doetsen Kroes in het bijgeleverd filmpje doet vermoeden.

Ze denken zeker dat ik gek ben.

Toen ik nog dronk weet ik mijn paranoia aan de drank. Ik heb in tijden niet gedronken. De drank versterkt de paranoia misschien, maar om iets te kunnen versterken moet het substantieel aanwezig zijn.

Chi Boem

Het pak yoghurt gaat terug naar waar ze vandaan kwam. Op haar oude afdeling 'was toevallig een vacature'.

"Ze heeft meer ballen dan jij," zegt de trainee, "zij gaat gewoon terug."
Daar heeft ze een punt.

De trainee heeft ook ballen. Grote ballen. De trainee is de enige die oprecht geïnteresseerd vraagt naar mijn doen en verlaten.

We lunchen samen. De rest van de collega’s heeft het te druk met belangrijk om tijd te besteden aan zoiets banaals als eten. Ik heb ook belangrijk maar ik wacht op te laat. De jaarlijkse beoordeling komt eraan. Je moet ze munitie geven, anders gaan ze uit zichzelf schieten.

Verderop zit Janine. Terwijl de trainee praat kijk ik naar Janine. Ik hou niet van grote ballen.

Kamerplant was uitgenodigd op de bruiloft van Janine. Ze liet een foto van de tweede mooiste dag van het leven van Janine zien.
"Sorry dat ik het zeg maar het is écht een leuke vent," zei ze daarover.

Geen wereldschokkend logmateriaal maar zo is de cirkel rond en kan ik mijn aandacht op andere zaken richten. Werk schept voorwaardelijke verbanden. Verslavingen zijn onvoorwaardelijk.

Palliatieve sedatie

Er waait wind en het KMNI adviseert binnen te blijven als je niet echt naar buiten hoeft. Het is een advies uit de categorie draai de gaskraan dicht als je met vakantie gaat. Je moet áltijd binnen blijven als je niet echt naar buiten hoeft. En plak de kieren bij ramen en deuren af als je de gaskraan opendraait.

Een deel van het personeel gaat tijdens de lunch naar buiten en wandelt een rondje om het bedrijfsgebouw. Het andere deel van het personeel sluit achteraan in de rij voor het moderne want van uitbestede catering voorziene bedrijfsrestaurant. Je kunt het te dure voedsel van het van uitbestede catering voorziene bedrijfsrestaurant mijden door thuis klaargemaakte boterhammen mee te nemen en op te eten of je eet niet en gaat tijdens de lunch buiten een stukje wandelen.

Omdat het KNMI zegt dat er wind waait sluit het deel van het personeel dat tijdens de lunch naar buiten gaat om een rondje om het bedrijfsgebouw te wandelen achteraan in de rij voor het van uitbestede catering voorziene bedrijfsrestaurant. Waar dien je een klacht in over de klachtenprocedure?

Op de Herengracht waait een boom om en valt bovenop een voorbijganger. Na tevergeefs reanimatiewerk overlijdt de voorbijganger, een Duitse toerist. Een duidelijk geval van dood door schuld. De boom krijgt de doodstraf, het vonnis wijst executoir de brandstapel aan. Geen grappen over Duitsers en gas. Nederlanders wijzen graag een schuldige aan. Naming and shaming - wijzen, duiden en hangen - raakt ingeburgerd. Dat zouden meer mensen moeten doen - raken en inburgeren.

Het pak yoghurt gaat niet flaneren rond het bedrijfsgebouw. Het waait en het aura dat haar werkzaamheden camoufleert zou kunnen wegwaaien. Ze doet de oordopjes uit die haar intelligentie vrijwaren van verbale indrukken van minderwaardig kaliber en vraagt of ze mag aansluiten. Dat mag. Niemand wil worden buitengesloten en al helemaal niet met deze wind.

Op de Ceintuurbaan waait een boom om en valt op een auto. In de auto zit een man. Eerst is de man dood. Later blijkt de man toch niet dood. Dat levert een verrassing op voor zijn vrouw als hij thuiskomt. De kans dat je als mens onder een boom terechtkomt bij een storm is verwaarloosbaar klein. De kans dat een boom bij een storm op een auto valt is vele malen groter. De mens is intelligenter dan een auto, ondanks alle elektronica die erin zit verwerkt. Als een boom bij een storm op een auto valt waarin op dat moment iemand aanwezig is dan slaat de boom twee vliegen in één klap. Dat is efficiënt gebruik van de beschikbare middelen, zoals je bijvoorbeeld door samen te douchen gas bespaart.

Het pak yoghurt gaat tegenover me zitten. Van op afstand gezien lijkt het nog wat maar slechts gescheiden door de breedte van de moderne bedrijfskantinetafel - in combinazi met de bijpassende bank en stoelen zodanig ontwikkelt dat de kantoormedewerker niet te lang blijft zitten - valt op dat ze met name bij het uitdelen van de borsten en de schouders niet vooraan heeft gestaan. Gelukkig zijn haar heupen tijdens deze culinaire samenkomst niet zichtbaar. Dat is een pré, om ook maar eens iets positiefs te zeggen want verder zegt ze niet veel. Ze heeft er zichtbaar moeite mee.

Met uitzondering van wat materiële schade is er verder weinig aan de hand. Een storm in Azië of in Amerika veegt minstens een volledig dorp of stad van de kaart. Wij moeten genoegen nemen met een stilleven van het openbaar vervoer en de website van AT5 die plat ligt, om in het jargon te blijven. Eigenlijk is het gewoon zielig. Smeer een kwak schoensmeer op je gezicht en je bent een racist. Een zielig land met kleinzielige mensen. Politiek correcte draaikonten zijn gevaarlijker dan mensen die een traditioneel kinderfeestje willen vieren.

Ze moet een rot jeugd hebben gehad. Zonder borstgroei de middelbare schooltijd doorlopen is bemesten van seksloze puberteit. Maar echt beter wordt het natuurlijk niet als je op latere leeftijd balancerend op knieënverneukende pumps en zwaaiend met mobiele telefoons de coole madam uithangt terwijl de frigiditeit tussen je benen vandaan druipt. Hoeveel passiviteit moet een mens tentoonspreiden om dood te worden verklaard? Jammer dat er zoveel bomen zijn omgewaaid, ik had je graag geholpen met het touw. Blijf binnen als je niet naar buiten hoeft. Je moet doen waar je goed in bent, niet waarin je goed hoopt te worden.

Zalig zijn de onwetenden

Een strakke spijkerbroek met een leren jasje maakt nog geen rock ’n roll. Zeker niet als een sjaal volleerd gestyleerd rond de nek is gedrapeerd en de haren erboven reclametechnisch verantwoord een plekje op de schouders hebben gekregen.

De spijkerbroek is nieuw en ook het jasje is nieuw. Dat zie je aan alle kanten. We krijgen dan ook alle kanten te zien - nieuwe kleding moet je laten zien. Ze bekijkt zichzelf in de spiegeling van het raam - haar heupen en rondingen, de overdaad en het gebrek daaraan. Twintig graden Celsius is normaal in de herfst.

Als laatste binnenkomen en als eerste weggaan is ook normaal. De lunch is extern en duurt van twaalf tot twee en dat is ook normaal. Ze komt niet om te werken, ze gaat naar haar werkgever om te flaneren, om de mobiele telefoons op te laden, om de Starbucks coffee te drinken die ze op het station heeft gekocht en om de yoghurt op te eten die ze thuis in een plastic bak met vers fruit heeft vermengd. Ik vul de jaarlijkse enquête in die medewerkerstevredenheid peilt. Ik ben iets minder positief gestemd dan vorig jaar. Vorig jaar was een dieptepunt. 

Ze stopt oordopjes die zijn verbonden met één van de mobiele telefoons in haar oren. Ze bekijkt haar gezicht in de spiegeling van de mobiele telefoon. Ze doet haar kin een stukje naar beneden, waardoor ze de puntjes op haar voorhoofd ziet. Ze houdt de kin omhoog, zodat ze de inhoud van haar neusgaten ziet. Het hoofd helt over naar links en het hoofd helt over naar rechts. En dit alles zonder dat beide ogen het spiegelend scherm verlaten. Ongegeneerd. En als ze jou betrapt terwijl je ernaar kijkt krijg je een blik toegeworpen die zegt dat jij degene bent die zich moet schamen. Shame is the shadow of love, zegt PJ.

Ik begrijp het wel. De mens is ijdel. Dat wordt er van kinds af in geramd. Wat ben je al groot, wat ben je mooi. En wat heb je mooi haar. Draai eens een rondje, laat je nieuwe jurkje maar zien. Buiten bereik van het ouderlijk oog wordt de pirouette voor de spiegel herhaalt. IJdelheid wordt onzekerheid als bevestiging ontbreekt, waarna het accent op uiterlijk vertoon vergroot en een negatieve spiraal ontwaakt waaraan de spiegel en anorexia hun bestaansrecht ontlenen. Een vinger in je keel stoppen is als masturberen. Je speelt met jezelf.

Nieuwe kleding is opwindend, natuurlijk laat je je nieuwe kleding zien. Om te laten zien dat je originaliteit mist. Om te laten zien dat je persoonlijkheid mist. Om te laten zien dat je geen smaak hebt. Je bent nog altijd het meisje dat graag met poppen speelt. Door het afsluiten van je gehoor sluit je je af van de wereld. Natuurlijk sluit je je af van de wereld. Ouder en niets wijzer ben je zelf die pop geworden - nooit geleerd om met iemand anders te spelen.

Iemand moet lachen. Ik weet niet waarom, er is niets om te lachen. Het is lachen naar het woord, het is iemand die hardop haha zegt. Een driekwart legging is praktisch als je driekwart benen hebt. Bij het Lichtjesfeest vieren Hindoes de overwinning van de gelukzaligheid over de onwetendheid. Je kunt een breinaald in het ene oor naar binnen en via het andere oor naar buiten steken zónder de hersens te raken. In een aantal gevallen maakt dat geen verschil.