I told you so (4)

Sinds ik geen auto meer heb, kom ik er eigenlijk niet meer. Latex ging op de bagagedrager, en recentelijk haalde ik een nieuwe kraan voor de wasmachine.

"Kalk," zei Buurman.
De kraan ging niet open. Als ik nog meer kracht zou zetten dan zou de muur meedraaien. Op zich zou ik dan water uit de douche van de buren kunnen tappen maar op de lange termijn leek me dat geen wenselijke optie. Toen haalde ik Buurman erbij. In gezelschap verdwijnt mijn agressie.

"Kalk," herhaalde ik.
Samen keken we naar de kraan die gespiegeld werd in de glimmende tegels erachter.
"Kan ik daar iets aan doen?" vroeg ik.
"Nee, daar kan je niets aan doen," zei Buurman, "dat gebeurt gewoon."

De gereedschapskist ging open en professioneel ontmande Buurman de kraan. Ik stond erbij en keek ernaar. Ook de muur en de glimmende tegeltjes gaven geen krimp. Toen alle ingewanden op een rij lagen, werd het vonnis gestreken. Even later zat ik op de fiets, de kraan paste in mijn broek.

Ik ben ontwaakt uit de slachtofferrol. En als je geen slachtoffer bent, dan ben je dader. Ongewezen vonnissen zijn te vrezen.

Chinese thee is gratis (2)

"Staat u in deze rij?" vraagt de oude vrouw.
"Nee, ik hoor bij haar."
Ik wijs naar Jenny die staat te pinnen.
"Dat is veilig, met zo'n grote vent bij je," zegt de oude vrouw.
Dat hangt ervan af welke rij je kiest.

Aan de andere kant van de oude vrouw staat een marinier die - als hij zou willen - met één hand mijn nek breekt.
"Ik ben al een keer beroofd en ook al twee keer geskimmed. Veel mensen die ik ken durven niet meer te pinnen, ze halen hun geld op het postkantoor," vervolgt de oude vrouw.
"Klopt. Mijn moeder doet dat ook," zeg ik.
Ik zou me veiliger voelen bij de marinier - ik ken mezelf.
"Maar ze hebben niets van mijn rekening afgehaald, ik houd mijn pincode altijd goed verborgen," zegt de oude vrouw.
Vast in een oude sok.

Jenny is klaar. Onwillekeurig wrijf ik langs mijn nek.
"Sorry dat ik niet heb teruggemaild," zegt Jenny.
"Je moet niet denken dat je de enige bent," zeg ik.
Ik heb Kim ook gemaild.
"Nee, daar moet ik zeker niet aan denken," zegt Jenny.

We lopen een rondje door Hoog Chatarijne.
"Dim sum is net als tapas, maar dan Chinees," zegt Jenny.
Tapas is wijn, tapas is Ana - daar kan geen Chinees tegenop.
"Ik zal je foto's laten zien," zeg ik tegen Jenny.

We vinden de reden en gaan zitten.
"Wat wil je drinken?" vraagt Jenny.
"Thee. Chinese thee."
"Geen bier?"
Ik veeg met de mouw van mijn shirt mijn voorhoofd af.
"Verleidelijke gedachte."
Half één 's middags. Zweetdruppels lopen onder mijn shirt over mijn lichaam naar beneden.
"Ik wil eerst iets kouds," zegt Jenny, "het is zó warm."
Ik ben een zwemmer zonder zwembad.

De ober komt langs en vraagt iets.
"Of je gewoon bestek wil," vertaalt Jenny. "Of kun je met stokjes eten?"
"Ja," zeg ik.
Ik ben de enige blanke in het restaurant, in de ogen van de ober de laatste oermens.
"Ja," zegt Jenny in het Chinees tegen de ober.
De ober haalt de stokjes weg.
"Nee," zeg ik, "ik eet met stokjes."
"Nee," zegt Jenny in het Chinees tegen de ober.
Desnoods eet ik met mijn handen. Als ze een Neanderthaler willen dan zullen ze een Neanderthaler krijgen.

"Je houdt zeker niet van zoet?" vraagt Jenny.
Ze bestudeert de menukaart.
"Hoezo?"
"Ik zie je nooit snoepen op de afdeling."
Op de afdeling staan potten gevuld met drop en snoep en aangebroken verpakkingen met koek.
"Het is net zoals met drank. Als ik er eenmaal aan begin, dan kan ik niet meer stoppen."
De mens wordt geijkt aan wat zichtbaar is.

"Kies jij maar."
Een cliché in verzadigde relaties.
"Ze hebben rundermaag. Dat is een beetje taai, zoals inktvis," zegt Jenny.
Ik liet Ana ook altijd bestellen, maar toen kwam ik niet voor de tapas.
"Nee, geen orgaanvlees."
Toen Ana met een collega in onze vaste tapasbar zat, smste ze: "Het personeel vraagt waar jij bent!"
Personeel moet je altijd te vriend houden.
"En als ik het pas achteraf zeg, wat je hebt gegeten?"
Alsof ik achteraf zal zeggen: "Dat? Dat was een orgasme."
Misschien moet ik mijn vrienden beter kiezen.

Maart 2003 was een goed jaar

Uit de boedel van de overleden vader van een van mijn vrienden koos ik, na twee dagen slopen en sjouwen en de vraag of ik nog iets naar huis wilde meenemen, de scanner. Met een scanner kun je het verleden digitaliseren. Dat is best handig, in een digitaal tijdperk.

Ik had nog geen scanner, wel een verleden dat ik maar eens onder ogen moet komen. Ontwijken betekent niet dat het voorbij is.

Om mijn feestboek op te leuken en mezelf wat meer smoel te geven, ging ik op zoek naar foto's om te scannen en daarna te publiceren. In Oma´s antieke kast vond ik verzameld werk van het afgelopen decennium. Foto´s, toegangskaartjes, programmaboekjes, verhuisberichten en notitieblokjes van Heineken met 06-nummers en hotmailadressen.

Niet alles is bewaard. Je kunt niet alles bewaren. Je bewaart een deel, en dan maar hopen dat je, later, het goede deel hebt bewaard.

Bij die zoektocht vond ik ook een aantal foto's van mensen en momenten waaraan ik liever niet word herinnerd. Herinneringen gaan niet samen met het uitbannen van je sentimenten. Ik ban sentimenten uit omdat ik vasthoud aan dingen die voorbij zijn. En wat voorbij is, is geen feest.