25 January 2013

Je bent zelf een cliffhanger

In het dagelijkse leven, als we werk daaronder verstaan, ben ik dus een aantal verdiepingen verplaatst. Dit even voor het overzicht. Overzicht is belangrijk, want dan weet je waar je staat. Zonder overzicht zou je kunnen verdwalen, door de bos bomen het niet meer zien zitten en in een ravijn storten. Dat is het allemaal niet waard.

Een collega die twintig verdiepingen en drie salarisschalen hoger zit, plaatste op facebook een foto van het uitzicht vanaf zijn werkplek. Je zag de Watergraafsmeer, Amsterdam-Oost, Zeeburg en Die Merminnetje. Wel zo overzichtelijk, maar ik heb het niet zo op hoge salarisschalen. Na jaren ploeteren heb je het eindelijk gemaakt en je hebt een plaats bovenin de toren. Je komt op je werk en je start facebook op. Dan ben je niet vierkant geslaagd maar ronduit mislukt.

Er schijnen vrouwen te zijn die het lekker vinden, zo’n hoge man. Ze trouwen op haar verzoek na gemeenschap in goederen.

De collega en ik hebben weinig contact. Maar zoals gezegd hebben we facebook. Op facebook onderhoud je contact met mensen waarmee je geen contact hebt.

Het is een mooie toren, dat mag ook gezegd, maar wel hoog. Erg hoog. Ik heb het niet zo op hoge torens, niet meer. Vroeger wel, maar nu niet meer. Ik krijg al last van hoogtevrees als ik naar filmpjes kijk van grote hoogtes, laat staan dat ik in werkelijkheid mijn sluitspier onder controle houd.

Youtube staat vol met filmpjes die zijn geschoten vanaf grote hoogte. Waaghalzen beklimmen bouwkranen en televisietorens, ze lopen langs minuscule bergrichels of kruipen zonder touwen langs een stuwdam omhoog. Vroeger steeg ik ook tot grote hoogte, maar dat was vroeger. Het verschil tussen de kindertijd en de volwassenheid is dat kinderen geen vroeger hebben.

Y schijnt bij het klimmen haar nieuwe vriend te hebben ontmoet. Klimmen is een manier om je vertrouwen in de mensen terug te krijgen, bijvoorbeeld nadat je bent bedrogen, mishandeld of gewoon voor slet bent uitgemaakt. Terwijl je klimt ben je gezekerd en iemand die beneden staat is je zekering. Daarop moet je maar vertrouwen en na het klimmen ben je dan genezen. Y zit ook op facebook maar ik heb geen contact met Y.

Om mezelf te laten lijden kijk ik naar de filmpjes die zijn geschoten vanaf grote hoogte. Tintelingen doortrekken mijn benen, mijn buik trekt samen en ik wil wegkijken. Maar ik kijk niet weg, ik kijk recht vooruit. Zelfs veilig achter het bureau, met beide voeten op de grond, begint mijn hoofd te draaien en het voelt alsof ik geen benen meer heb. Ik vind het onbegrijpelijk maar tegelijkertijd ook fascinerend. Plaatjes kijken, meer is het niet, en dan zo'n reactie kunnen oproepen. Solistische sadomasochistische spelletjes voor als vrouwen en kaarsen niet voorradig zijn.

Je verwacht dat hoogtevrees verdwijnt naarmate je ouder wordt, of op haar minst afzwakt. Je kweekt tenslotte eelt en je verwerft een hoger beleggings- en incasseringsvermogen. Jammer, maar helaas. In de praktijk verhevigen de angsten naarmate de leeftijd vordert. Het afstompen en afvlakken, de clichématige en gevoelsmatige ontwikkeling van de tekortkomingen, het is allemaal juist precies anders.

Hoogtevrees is geen ziekte, het is een begoocheling, je gaat er dan ook niet mee naar de dokter. Begoocheling is niet erg, driekwart van de wereld gelooft in geesten en loopt verdwaasd in het rond. Zo zei ik bijvoorbeeld tegen Y dat ze een slet was. Ze twijfelde tussen schreeuwen en slaan. Toen heb ik maar een knoop voor haar doorgehakt. Er is bij hoogtevrees maar één echt probleem.

Als je de top eenmaal hebt bereikt, dan is er maar één weg over.

16 January 2013

Mollusken

Het is de derde week van het jaar en ik vraag me af wat ik zal gaan doen. De eerste weken was ik nuttig, maar in het rapportageproces zijn we op een niveau beland dat echte mannen het werk moeten doen. Op de wc ben ik een echte man, maar daarop houdt het verder. Aan de lichaamstaal van de ingehuurde externen lees ik af dat zij hetzelfde denken – dat zij zich afvragen wat ik zal gaan doen. Laat ik maar een log schrijven, Kerst is ook alweer een tijdje voorbij.

Twee weken overwerken, de zaterdagen erbij. Zo begint de werkzame mens het nieuwe jaar. Het jaarwerk vloeit en de afdeling stroomt - over. De afdeling mist deadlines, aansluiting en lunches. Ik mis begeleiding, instructies en kennis. De afdeling werkt onverminderd voort, ik werk onvermeerderd mee. Teamgeest is ook maar een geest.

Toen we afgelopen zaterdag overwerkten ging ik naar het damestoilet. Een man een man, een woord een woord. De beveiliging zat beneden, ik zat met de hindoe boven, de rest van de overwerkers was naar huis. “Maak het niet te laat,” zei de leiding bij het weggaan, “maandag weer een dag.” Zondag is blijkbaar geen dag.

Buiten was het al weer donker, wat niet zo gek is in deze tijd van het jaar. Het zou pas raar zijn geweest als er rood licht naar binnen had geschenen, of als het toilet schoon was geweest. Damestoiletten zijn smeriger dan je op het eerste gehoor zou verwachten. Dat van die deplorabele staat bedenk ik niet zelf, ik heb het eerder gezien.

De hindoe deed intelligent, ik keek vriendelijk mee. Van meekijken kun je een hoop leren. Na verloop van tijd doe je gewoon precies hetzelfde als wat je hebt gezien. Half Nederland kijkt naar domme televisie en gedraagt zich net zo idioot als dat de mensen in de domme televisieprogramma’s doen.

Vroeger, toen ik nog haar en buikspieren had, werkte ik in kroegen waar het gebruikelijk was dat je zelf de wc’s schoonmaakte. Het schoonmaken van het damestoilet was meer werk dan het schoonmaken van de bar. Na een paar keer diep ademhalen de brandspuit erop, dat was de enige methode. En als de dames weg waren nog een keer.

Het is algemeen bekend dat vrouwen samen naar het toilet toe gaan. Ze kletsen even bij, doen hun ditje en hun datje en kunnen verder met het leven. Op het toilet bespreken ze zaken die de omgeving niet mag horen, worden oneffenheden weggewerkt die het daglicht niet mag zien. Het waarom van de rotzooi die ze achterlaten is evolutionair.

Als je geheimzinnige dingen doet, moet je de sporen wissen. Het gevaar van geheimzinnigheid is dat het vroeg of laat gaat lekken - verbaal of vaginaal. Een vrouw laat sporen na als een naaktslak op een zomerse dag.

Het is de derde week van het jaar en ik vraag me af wat ik zal gaan doen. Vrouwen komen al pratend met elkaar tot een oplossing, een man bedenkt dat zelf. Als je praat kun je niet schieten. Het moment voordat je de trekker overhaalt moet je je adem inhouden. Laat een klein beetje lucht los, stop met uitademen, wacht drie seconden en haal de trekker over. Blaas dan de resterende lucht uit.

10 January 2013

;-)