Collateral damage

Wat je bezit, kun je verliezen. Je geheugen, je vrouw, je harde schijf, je bent ze kwijt voordat je het in het gaten hebt.

Maar ook wat je niet bezit, kun je verliezen. Wilde haren en dierbaren zitten niet in je broekzak maar verdwijnen als je even met je ogen knippert. Ze doen dit vaak samen, niet meer dierbaar zonder wild haar.

Dierbaarheid heeft de bedrieglijkheid van verse vis in de brandende zon. Het glimt verleidelijk maar als je dichterbij komt, begint het onomkeerbaar te stinken.

Toenadering slecht muren die je beter had kunnen laten staan.

Do you want company, sir?

Je kunt de auto pakken en naar familie rijden. Of je kunt iemand bellen, een bekende die in de buurt woont, en vragen of je daar de avond mag doorbrengen.

Er wonen vier collega´s in de buurt, een collega is min of meer een bekende.

Je kunt de straat op gaan, zoals veel buren in paniek deden. Een gemeenschappelijk probleem brengt mensen samen. Je kunt ook alle kaarsen en waxinelichtjes die je hebt tevoorschijn halen, wat ik deed.

Ik raakte niet in paniek maar trof zorgvuldig voorbereidingen. Het schemerde, over een uur zou het donker zijn. Hoe lang zou het duren? Ik had geen idee.

Tijdens de voorbereidingen begon ik me te verheugen op de avond. Het zou een zinvolle avond worden.

Een boek, stilte, rust, op het geroezemoes van de mensen buiten na. En een keertje vroeg naar bed. De kaarsen in de woonkamer gaven voldoende licht om bij te lezen. Het leek kerst, maar dan zonder kaarten en boom. De woning zag er zowaar gezellig uit.

Na tien bladzijden was de stroomstoring voorbij. Ik zette de computer aan en bekeek de schade.

Te laat doofde ik de kaarsen. Weer een verloren avond.

Flat Earth News

Er gebeurt niets en er gaat niets gebeuren. Dat is al jaren zo en dat zal ook jaren zo blijven. Toch hangt er iets in de lucht, iets onheilspellend. Het voelt als de misplaatste voorbode als je een weg oversteekt. Je weet dat je niet wordt aangereden want je kijkt naar links en naar rechts en weer naar links, en toch blijft het gevoel dat je kunt worden aangereden.

De grootte van de ringen in de oren van Sabrina neemt toe naarmate de week vordert. Op maandag en dinsdag ringetjes die ook in de neus niet misstaan, op woensdag iets grotere die een normaal mens om zijn vinger doet en op donderdag grote zilveren ringen die je eerder ziet op plaatsen waarvoor je er moet betalen. Op vrijdag werkt Sabrina niet en doet ze iets anders, waarschijnlijk uithijgen en de overige schade herstellen.

Kim draagt schoenen die ik normaliter zie op websites waarvan ik liever niet zeg dat ik ze bezoek. De kleur van het schoeisel is in overeenstemming met de broek die ze erboven draagt, beschaafd en onopvallend. Ik was me er niet van bewust dat de schoenen in deze kleur te krijgen zijn, maar tegenwoordig is natuurlijk alles leverbaar. De onderkant van de broek hangt juist boven de enkel, voor de finesse moet je moeite doen. Mijn geoefend oog ziet het maar voor de rest van de wereld is ze veilig. Ze moet nog wel even oefenen in het lopen. Haar klassieke houding gaat verloren in haar pogingen op de been te blijven. De ironie, beter draag je deze schoenen liggend.

Eigenlijk haat ik Sabrina. Ik haat Sabrina omdat ze zo perfect is. Sabrina kan alles. En alles dat ze doet ziet er zo simpel uit, alsof het haar totaal geen moeite kost. Haar vingers dansen over het toetsenbord. De toetsen worden niet ingedrukt, ze worden gestreeld. In no time worden lege documenten en rekensheets gevuld - gevuld door Sabrina's strelingen. Het geluid van Sabrina's dansende vingers is een geluid dat niemand anders uit een toetsenbord haalt. Het is een opwindend geluid. Onder Sabrina's vingers verandert het toetsenbord in de soundcloud van een pornofilm.

Bernadette loopt op schoenen die je juist bij Kim zou verwachten. Het zijn open schoentjes met een klein hakje en er loopt een smal bandje over de wreef. Waar het bandje met de schoen verbonden is zit een minuscule gesp, het verfijnd klassieke waar Kim patent op heeft. Bij Kim bevordert het haar uitstraling, bij Bernadette daarentegen is het zaaddodend. De schoentjes zijn rood en dat is het enige dat recht doet aan Bernadette’s stoere zijn. Het verfijnde vloekt met haar robuuste vrouwelijkheid. Sterke vrouwen vloeken niet. Boven de rode schoentjes draagt ze een witte skinny jeans, daar weer boven een donkerblauw synthetisch shirt met A-lijn. Shirts met A-lijn zijn uitgevonden voor meisjes met weinig borst en veel heup. Ook bij Bernadette heeft het vertekend zelfbeeld toegeslagen.

Sabrina heeft lang haar. Het leuke van meisjes met lang haar is, is dat ze gedachteloos met hun vingers met hun haar spelen. Ze draaien krulletjes, ze trekken het strak en houden het onder hun neus of ze draaien het om hun neus heen of ze stoppen het in hun mond. Soms gaan beide handen tegelijk naar de hals, schuiven door naar de nek en veroorzaken met een synchrone achterwaartse beweging een waterval van haren. Die beweging bewijst de erotische lading van de hals. En dan weet ik meteen welke dag van de week het is.

Het is jammer dat niemand meer over verliefdheid spreekt. Vroeger spraken we over verliefdheid, want het was spannend en onbekend, je wist niet wat er gebeurde. Nu zwijgen we over verliefdheid. Om het spannend te houden, omdat het niet bekend mag worden. Want als je verliefdheid openbaart is de spanning eraf. Omdat je weet wat er gaat gebeuren.

Radioactief materiaal (2)

Daarna

Daarna liep ik naar de boekenwinkel. Ik had niet gepland een boek te kopen, maar toen ik eenmaal in het winkelcentrum was kreeg ik die behoefte. Het is fijn om je behoefte zo snel te kunnen bevredigen.

"Is het een cadeautje?" vroeg het meisje achter de afrekenbalie.
"Nee," zei ik.
"O," zei ze, "is het voor uzelf?"
"Ja," zei ik.
Het bleef even stil.
"Om te lezen," voegde ik er toen maar aan toe.

Reflection

Als je niet schiet, dan kun je niet doden

Het is op het moment dat Janine opstaat van tafel, het dienblad pakt en zich omdraait als ze mij ziet zitten. Mijn mond zit vol met lunch. Ik doe mijn hand omhoog zoals je je hand opsteekt in het verkeer wanneer iemand je voorrang verleent.

De mond van Janine zegt hoi maar is leeg. Er komt geen geluid, er is geen tekst, er is alleen een blik. De blik in haar ogen is vervuld van een verbazingwekkende angst.

Waar is Janine bang voor? Of is de vraag voor wie?

Je kunt bang zijn omdat er ooit iets is gebeurd, een traumatische angst. Je kunt bang zijn omdat er iets gaat gebeuren, angst voor het onbekende. En je kunt bang zijn omdat je iets te verbergen hebt, iets waarover je je schuldig voelt en waarover je verantwoording verschuldigd bent als het uitkomt, de angst voor de confrontatie.

Heb ik Janine een trauma bezorgd? Of ga ik Janine een trauma bezorgen? Of confronteer ik Janine ergens mee? En waarmee dan?

Ze buigt haar hoofd zoals Japanners dat doen als ze wegloopt, de angst die uit haar ogen spoot blijft als een onweerswolk hangen aan de overkant van mijn tafel.

Ik stop meer lunch in mijn mond. Vijf jaar geleden zou ik er achteraan zijn gegaan. Maar het is geen vijf jaar geleden, het is heden. En dus doe ik niets.

No words/No thoughts (2)

Veertien jaar geen Swans en nu twee keer binnen een jaar. Oke, in die veertien jaar zag ik vier maal Gira solo maar Gira solo is geen Swans, Gira solo dat is Gira solo.

Helaas kwam ik bekenden tegen waardoor de noodzaak erover te gaan aandachtshoeren in een log is verdwenen.

Waarmee aangetoond dat bloggen is voor mensen die hun verhaal niet kwijt kunnen of mensen die niets te vertellen hebben.

Ramptoerisme

Op dinsdagavond ben ik voor het eerst sinds acht maanden in de kroeg. Om te vieren dat er weer een personeelslid zonder gerechtelijke procedure van de loonlijst verdwijnt biedt het management een afscheidsborrel aan. De Chinese moeder van het autistisch kind is eruit gewerkt. Er wordt gecommuniceerd dat ze weggaat, de waarheid is dat ze weg moet. Ik heb geen zin in deze borrel, er zit geen enkele collega bij waarmee ik een gesprek wens te voeren, maar omdat ik de Chinese te vriend wil te houden ga ik er heen.

Als ik om vijf uur naar de Omval loop besef ik dat ik geen idee heb wat ik de afgelopen acht maanden 's avonds heb gedaan. En dan zeggen ze dat drank je geheugen aantast.

"Kijk eens wie we daar hebben," roept het barmeisje.
"Ik kom voor de borrel van de Chinese," zeg ik.
Alsof ik een reden nodig heb om hier naar binnen te lopen. De andere barmeisjes komen bij me staan en we zoenen.
"Dat is lang geleden," zeggen ze om de beurt.
"Wat zijn jullie borstjes groot geworden," zeg ik.
Het barmeisje zet ongevraagd bier op de bar. Mijn collega's zijn er allemaal al, ze staan in een kring om de Chinese heen.
"Remco is weg. En op de afdeling waar ik nu werk ga ik geen nieuwe vrienden maken," leg ik ongevraagd mijn afwezigheid uit.
"Wat vind je niet leuk aan ze? Het ziet er toch gezellig uit?" zegt het barmeisje.
"Een groep mensen die staan te praten wekt al snel de indruk van gezelligheid en intimiteit. Als je beter kijkt dan zie je beleefdheid en oppervlakkigheid. Dat zou jij ondertussen mogen weten," zeg ik tegen het barmeisje.

Ik blijf met de barmeisjes praten totdat de plicht ze roept, daarna ga ik aan een tafel hangen achter de kring van mensen.
"Jij bent populair hier," hoor ik als ik langs de kring loop.
Een paar jaar lang zat ik hier elke dinsdagavond met Remco. Regelmaat is goed voor de mens.
"Hier wel."

Niemand is rouwig om het vertrek van de Chinese. Ze krijgt een minimale speech - bedankt voor alles, succes met het vinden van een nieuwe baan en misschien tot ziens - en een tas met cadeaus die zijn vergaard van moeizaam ingezameld geld. Iedereen praat over zichzelf, voornamelijk over geplande of reeds genoten vakanties, niemand praat over de Chinese en het gemak waarmee mensen naar buiten worden gewerkt. Voordat ze weggaat komt de Chinese bij me staan.

"Ik heb de indruk dat je bent overrompeld door het machtsvertoon van het management, je hebt het ze niet moeilijk gemaakt," zeg ik tegen haar.
"Ik kan er nu niet over praten," zegt de Chinese, "kom je snel bij ons eten?"
Mission accomplished.

Er is regen in aantocht en de meeste genodigden, inclusief het feestvarken zelf, vertrekken. Het is half negen en ik heb de hongerklop overleefd. Er blijven een slijmjurk en een jurkje bij de manager hangen, ik hang nog steeds aan de tafel achter wat een kring van mensen was. De kroeg voelt vertrouwd aan. Ik moet altijd weer wennen aan plaatsen die ooit vertrouwd waren en waar ik een tijd niet ben geweest, net zoals bij mensen die ooit vertrouwd waren en die ik een tijd niet heb gesproken of gezien. Alles is vreemd en de mensen zijn vreemdelingen geworden.

"Is dit alles nog?" vraagt de manager aan zijn twee toehoorders.
De jurken en hun doel zitten aan de koffie, ik blijf bier bestellen.
"En Erwin," zegt het jurkje en wijst naar mij.
De manager draait zich om. Het liefst zou hij mij dezelfde route laten lopen als die hij voor de Chinese heeft uitgestippeld, helaas voor hem werken mijn prestaties en examencijfers niet mee. Ik vermoed dat de slijmjurk het volgende slachtoffer wordt. De manager draait terug naar het jurkje, de slijmjurk begint tegen mij te praten.

Even later komt de regen met bakken tegelijk naar beneden. De koffie verandert in koppen thee, alleen ik blijf trouw aan de tap. De anderen wachten tot het droog wordt, ik wacht totdat er iemand in de fout gaat. Tegen tien uur vind ik het mooi geweest, deze mensen zijn te dom om in de fout te gaan.

Ik ben het drinken niet verleerd, dat is het leerpunt van vanavond. Nu dat geheugen nog.

Tien vrolijke verhalen (3)

Twee keer eerder heb ik een maand niets gelogd. Waarschijnlijk was ik verdwaald op het web en kon ik mijn eigen log niet meer vinden, of was ik verwaald in mijn huis en kon ik de computer niet meer vinden, of noopte een computercrash mij tot buitenechtelijke activiteiten en probeerde ik daar het leven te vinden.

Het was eenentwintig maart. Om half één stond ik achter Bernadette én Kim tegelijk bij de ingang van het restaurant. De Koreaanse verloor op makeup. Later op de afdeling zag ik een bekende kont: Na twee maanden niet-werkgerelateerde stage was Fatima weer terug. Libido is afhankelijk van degene die voor je staat.

Bij de Chinees zat een Barbara. Het gezicht van een Barbara herken je aan de oogopslag en aan de vorm van de lippen met de naar beneden gerichte mondhoeken. Ze droeg een rood overhemd, een gebleekte spijkerbroek en glimmende zwarte sneakers. De kleur van het overhemd vloekte bij het laatste restje leven in haar toch al niet zonnig gezicht.

Op de markt kwam ik een oud-collega tegen. Altijd als ik een vrije dag op neem loop ik een rondje over de markt. Toen ik haar leerde kennen vond ik haar wel aardig maar toen we moesten samenwerken niet meer.
"Jee, wat ben jij oud geworden zeg!" zei de oud-collega.
We vinden mensen niet aardig omdat ze ons de waarheid vertellen.

Bij de maandelijkse lunchafspraak met Kamerplant schoven twee collega’s aan.
"Je wilt niet alleen met me gezien worden," zei ik.
"Ha ha ha," deed Kamerplant.
De twee collega’s voerden het woord, ik zei niets. Buiten stond de Marokkaanse met de met dikke zwarte lijnen omrande ogen te roken. Ik beweer niet dat ik liever buiten was gaan staan, want ook daar zou ik niet spreken.

In de mailbox lag een uitnodiging voor een feest. Ik wees de uitnodiging af. Er waren examens, en studeren en feesten gaan niet samen – wel als je twintig jaar oud bent, niet als je boven de veertig zit. Boven de veertig moet je sowieso niet feesten, boven de veertig moet je beschouwen. Nadere beschouwing van de examens leerde dat ik beter had kunnen gaan feesten.

In Noord was het ook al geen feest dus we spraken af. Het is belangrijk dat je iets gemeenschappelijks hebt.

Ik pakte een boek uit de kast. Eerder hadden we over het boek gesproken.
"Mag ik die van je lenen?"
Doordeweekse avonden zullen op latere leeftijd alleen doordeweekse avonden zijn.
Dat is de beste zin uit het boek.

Op facebook vond ik foto's van Kim, opmerkelijk genoeg via mijn eigen Kim. Mijn relatie met Kim kenmerkt zich door een krankzinnige rode draad van toevalligheden. Dat ik haar mijn erfgenaam maak hoort daar niet bij, evenals het gebrek aan toekomstperspectief. Als je over de dood nadenkt denk je niet meer aan de toekomst.

We liepen naar de buurtturk voor bier, worst en sigaretten.
"Wil je nooit meer zulke mails sturen?"
"Het was vier uur ’s nachts."
In Norwegian Wood zegt Naoko het tegenovergestelde van wat ze eigenlijk wil te zeggen. Het lukt haar niet de juiste woorden te vinden.