Aftakeling

Hysterie was altijd mijn grootste angst. Je begint niets tegen mensen die met een hysterische aanval hun ongenoegen kenbaar maken. Maar er was geen hysterie.

Drie jaar was ik niet bij mijn tandarts geweest. Mijn moeder woont tussen de tandarts en het treinstation in. Om een ontmoeting uit te sluiten liep ik met een omweg bij de tandarts vandaan naar het treinstation. Dat is het lot tarten.

Er was een korte shock. Er werd getrild. Er kwamen tranen. Samen met de naschokken duurde het geheel niet meer dan een paar minuten. In die periode zoog ik aan een sigaret en genoot ik van een stralende najaarszon. Daarna ontstond iets dat zowaar leek op een gesprek.

Bijna drie jaar nu heb ik niets van me laten horen. Ik reageer niet op brieven, ik reageer niet op de telefoon. Daar heb ik zo mijn redenen voor. Dat is vrij pijnlijk voor een ouder. Zeker omdat mijn broer hetzelfde heeft gedaan. Met hem heb ik overigens ook geen contact, laat dat duidelijk zijn.

Ik houd van duidelijkheid. Behalve bij meisjes. Ik houd van warrige meisjes.

De tandarts aanschouwde drie jaar koffie- en nicotineaanslag. Routinehandelingen kun je met een gerust hart aan mij overlaten. Hij maakte twee röntgenfoto's.
"Je tandvlees is hard achteruitgegaan de afgelopen jaren," zei de tandarts.
Hij schreef een verwijsbrief voor een specialist.
"Ik loop erop," zei ik.

Vijftien minuten lang stond ik schrap voor de escalatie, maar het escaleerde niet. De psychiaters hebben goed werk verricht, dacht ik bij mezelf. De pillen werken ook goed, zei mijn moeder erbij.
"Ga je echt niet even mee?" vroeg ze.
"Nee," zei ik.
Verwachtingen moet je in de kiem smoren. Samen met de verwachting verdwijnt de hoop.

Het laatste middagmaal

"Ben je alleen?" vraagt spijkerrokje.
Ik sta bij de kassa, zij sluit achter me aan.
"Ja, en ook eenzaam," zeg ik.

Het is de laatste dag van Bernadette. Hoe ik dat weet doet niet er toe, net zomin als dat het leven er toe doet.

"Ik heb twintig minuten voor je," zegt spijkerrokje.
Twintig minuten is genoeg om iemand voor de rest van zijn leven te tekenen.

De caissière wenst me eet smakelijk.
"Dank je, jij ook," zeg ik tegen de caissière.
Vorige week zag ik de caissière zonder de verplichte bedrijfskleding, in privétenue.

Terwijl spijkerrokje afrekent haal ik drinken. Karnemelk voor haar, melk voor mezelf. Melk en karnemelk zijn gratis, net zoals verveling en haat. Ze worden ook vaak in één adem genoemd - haat ontstaat waar de verveling toeslaat.

Huisvredebreuk

Er vloog een vogeltje door het kleine raam aan de balkonkant van mijn huis naar binnen. Dat raam staat altijd open. Desondanks had ik het vogeltje geen toestemming gegeven om mijn huis te betreden. Het vogeltje ging op de vensterbank zitten.
"Ga weg, vogeltje," zei ik.

Het vogeltje liep de gehele lengte van de vensterbank af terwijl het met zijn snaveltje tegen het grote raam aantikte. Het vogeltje had een gele buik en een blauwe kop. Ik ging naar google. Google zei dat het een koolmees was.
"Ga weg, koolmees," zei ik.

Het maakte geen indruk. De ingang weet iedereen te vinden, maar de uitgang ho maar. Ik deed de balkondeur open. In plaats van het balkon op te lopen, liep de koolmees de lengte van de vensterbank in omgekeerde richting terug. Het zat weer waar het was begonnen.

"Luister koolmees," zei ik, "iedereen is eenzaam en iedereen zoekt een beetje warmte maar je kunt niet zomaar een willekeurig huis binnenvliegen in de hoop daar de winter door te brengen. Daarbij ben je mijn type niet. Dáár is het gat van de balkondeur."

Ik wees naar de balkondeur. De koolmees keek me aan. Doof was het dus niet, al heb ik geen idee waar de oren van een koolmees zitten. Ik zag ze in elk geval niet. De koolmees verroerde zich niet. Eigenlijk was dit een klus voor de animalcops maar die hebben we niet in Amstelveen.

Ik liep naar de keuken en keerde terug met een handdoek. Een onbekende koolmees pak je niet zomaar met je blote handen aan. Voordat je het in de gaten hebt word je beloond met een overdraagbare ziekte. Met beide handen vormde ik een holletje in de handdoek en ik pakte de koolmees op. De koolmees stribbelde niet tegen. Een echt sletje.

Met het pakketje in mijn handen liep ik naar het balkon. Daar opende ik mijn handen. De handdoek opende mee en viel aan weerszijden over mijn beide armen.
"En nu wegwezen," zei ik.

Zonder op of om te kijken vloog de koolmees weg. Er kon geen bedankje van af.

They're coming to take me away

Nestdrang

Het laatste weekend van oktober gaat de zomertijd over in de wintertijd. De klok wordt een uur teruggezet en je kunt een uur langer slapen - als je dat zou ambiëren. Je kunt ook een uur minder slapen, naar buiten gaan en de tuin winterklaar maken of je slaapt dezelfde tijd als je gewend bent omdat de kinderen naar de wc moeten.

De wintertijd is de originele, echte tijd; de zomertijd is gemanipuleerde tijd. De zomertijd is ooit ingevoerd om het aanwezige daglicht beter te laten overeenstemmen met de tijd dat mensen wakker zijn. Of het beoogde energiebesparend effect daarvan in de huidige 24-uurs-interneteconomie realistisch is, is discutabel.

In het laatste weekend van oktober 2011 slaap ik een uur langer en ik droom over Sheng - of ik droomde over Sheng en ik sliep een uur langer, daarover zijn de geleerden het niet eens.

De meeste dromen zijn krankzinnige films. Je wordt wakker en er valt geen touw vast te knopen aan wat je daarvoor hebt meegemaakt. Je ligt in bed, dat is prettig, maar verder? Waar is de droom gebleven? Hoe loopt het af? En hoe laat is het eigenlijk? Automatisch kijk je naar de wekker, omdat je dat altijd doet als je wakker wordt.

Eerder heb ik verteld dat ik met Sheng liefde heb gemaakt. Dat is niet waar. Toen ik Sheng leuk vond, vond Sheng mij niet leuk en toen Sheng mij leuk vond, vond ik Sheng niet leuk. Verliefd en verlegen, teveel drank en te vet. Uiterlijke oneffenheden verdwijnen omgekeerd evenredig met de mate van alcoholconsumptie. Dronkaards spreken geen waarheid maar literaire vrijheid.

Sommige dromen herhalen zich. Ik herken omgevingen, situaties en omstandigheden zonder ze ooit in het echte leven te hebben meegemaakt. Terugkerende elementen uit mijn onderbewustzijn zijn het studentenhuis, een lift zonder wanden, de vrije val en verdrinken. Ook ex-vriendinnen hebben de neiging mijn dromen te ontsieren. Het is een gezellige boel daar, in mijn onderbewustzijn.

Sheng sprak. Ik kon haar stem horen. Ze hield mijn gezicht vast met beide handen. Ze sprak zacht zonder te fluisteren en duidelijk. Haar haar was kort, net als toen, terwijl ze het tegenwoordig lang draagt. Ik zei niets terug en we zwegen. Ze had de condities geformuleerd, haar eisen waaronder de liefde kon worden gemaakt. Daarna duwde ze mij van zich af, rolde naar de zijkant van het bed en stond op.

In het laatste weekend van oktober wordt de manipulatie van de daglichtbeleving gecorrigeerd. Het afwezige daglicht stemt weer overeen met de tijd dat de mens wordt geacht te slapen. In de nacht van zaterdag 29 oktober op zondag 30 oktober slaap ik een uur langer en ik droom. Mijn dromen zijn dermate realistisch dat ik in mijn dromen bijvoorbeeld naar de wc moet - en ga. In films zie je zelden tot nooit iemand naar de wc gaan. Maar films zijn dan ook gemanipuleerd. Dromen zitten dichter bij de wintertijd.

Follow me

Op Utrecht-Centraal kwam ik de broek van Kim tegen. Zonder pumps maar met laarzen ditmaal – zonder Koreaanse maar met Thaise inhoud.

Sommige mensen volgen de beurskoersen, anderen volgen twitteraars.

Ik volg broeken de trein in.

Met de kennis van nu

De nacht van drie op vier oktober was er een van de slapeloze soort. De vertrouwde onruststoker, de nacht van zondag op maandag, werd verruild voor de nacht van maandag op dinsdag.

Om de tijd te doden schreef ik een virtueel log. Je moet toch wat.

Gewoonlijk gaat slapeloosheid gepaard met herinneringen. Beter is het om de herinneringen te bundelen. Overzicht creëert rust.

Nooit eerder had ik het gevoel dat ik het zo goed verwoordde. Nooit eerder waren de oneliners zo krachtig, treffend en tijdloos. Nooit eerder vloeiden alinea's en levens zo vlekkeloos in elkaar over.

Frustratie over de nacht sloeg om in euforie over de geschiedenis.

Uiteindelijk moet ik in slaap zijn gevallen, want ik werd wakker. Vlak voordat de wekker de ochtend aankondigde.

Van het log kon ik me niets meer herinneren.

Collateral damage

Wat je bezit, kun je verliezen. Je geheugen, je vrouw, je harde schijf, je bent ze kwijt voordat je het in het gaten hebt.

Maar ook wat je niet bezit, kun je verliezen. Wilde haren en dierbaren zitten niet in je broekzak maar verdwijnen als je even met je ogen knippert. Ze doen dit vaak samen, niet meer dierbaar zonder wild haar.

Dierbaarheid heeft de bedrieglijkheid van verse vis in de brandende zon. Het glimt verleidelijk maar als je dichterbij komt, begint het onomkeerbaar te stinken.

Toenadering slecht muren die je beter had kunnen laten staan.

Do you want company, sir?

Je kunt de auto pakken en naar familie rijden. Of je kunt iemand bellen, een bekende die in de buurt woont, en vragen of je daar de avond mag doorbrengen.

Er wonen vier collega´s in de buurt, een collega is min of meer een bekende.

Je kunt de straat op gaan, zoals veel buren in paniek deden. Een gemeenschappelijk probleem brengt mensen samen. Je kunt ook alle kaarsen en waxinelichtjes die je hebt tevoorschijn halen, wat ik deed.

Ik raakte niet in paniek maar trof zorgvuldig voorbereidingen. Het schemerde, over een uur zou het donker zijn. Hoe lang zou het duren? Ik had geen idee.

Tijdens de voorbereidingen begon ik me te verheugen op de avond. Het zou een zinvolle avond worden.

Een boek, stilte, rust, op het geroezemoes van de mensen buiten na. En een keertje vroeg naar bed. De kaarsen in de woonkamer gaven voldoende licht om bij te lezen. Het leek kerst, maar dan zonder kaarten en boom. De woning zag er zowaar gezellig uit.

Na tien bladzijden was de stroomstoring voorbij. Ik zette de computer aan en bekeek de schade.

Te laat doofde ik de kaarsen. Weer een verloren avond.

Flat Earth News

Er gebeurt niets en er gaat niets gebeuren. Dat is al jaren zo en dat zal ook jaren zo blijven. Toch hangt er iets in de lucht, iets onheilspellend. Het voelt als de misplaatste voorbode als je een weg oversteekt. Je weet dat je niet wordt aangereden want je kijkt naar links en naar rechts en weer naar links, en toch blijft het gevoel dat je kunt worden aangereden.

De grootte van de ringen in de oren van Sabrina neemt toe naarmate de week vordert. Op maandag en dinsdag ringetjes die ook in de neus niet misstaan, op woensdag iets grotere die een normaal mens om zijn vinger doet en op donderdag grote zilveren ringen die je eerder ziet op plaatsen waarvoor je er moet betalen. Op vrijdag werkt Sabrina niet en doet ze iets anders, waarschijnlijk uithijgen en de overige schade herstellen.

Kim draagt schoenen die ik normaliter zie op websites waarvan ik liever niet zeg dat ik ze bezoek. De kleur van het schoeisel is in overeenstemming met de broek die ze erboven draagt, beschaafd en onopvallend. Ik was me er niet van bewust dat de schoenen in deze kleur te krijgen zijn, maar tegenwoordig is natuurlijk alles leverbaar. De onderkant van de broek hangt juist boven de enkel, voor de finesse moet je moeite doen. Mijn geoefend oog ziet het maar voor de rest van de wereld is ze veilig. Ze moet nog wel even oefenen in het lopen. Haar klassieke houding gaat verloren in haar pogingen op de been te blijven. De ironie, beter draag je deze schoenen liggend.

Eigenlijk haat ik Sabrina. Ik haat Sabrina omdat ze zo perfect is. Sabrina kan alles. En alles dat ze doet ziet er zo simpel uit, alsof het haar totaal geen moeite kost. Haar vingers dansen over het toetsenbord. De toetsen worden niet ingedrukt, ze worden gestreeld. In no time worden lege documenten en rekensheets gevuld - gevuld door Sabrina's strelingen. Het geluid van Sabrina's dansende vingers is een geluid dat niemand anders uit een toetsenbord haalt. Het is een opwindend geluid. Onder Sabrina's vingers verandert het toetsenbord in de soundcloud van een pornofilm.

Bernadette loopt op schoenen die je juist bij Kim zou verwachten. Het zijn open schoentjes met een klein hakje en er loopt een smal bandje over de wreef. Waar het bandje met de schoen verbonden is zit een minuscule gesp, het verfijnd klassieke waar Kim patent op heeft. Bij Kim bevordert het haar uitstraling, bij Bernadette daarentegen is het zaaddodend. De schoentjes zijn rood en dat is het enige dat recht doet aan Bernadette’s stoere zijn. Het verfijnde vloekt met haar robuuste vrouwelijkheid. Sterke vrouwen vloeken niet. Boven de rode schoentjes draagt ze een witte skinny jeans, daar weer boven een donkerblauw synthetisch shirt met A-lijn. Shirts met A-lijn zijn uitgevonden voor meisjes met weinig borst en veel heup. Ook bij Bernadette heeft het vertekend zelfbeeld toegeslagen.

Sabrina heeft lang haar. Het leuke van meisjes met lang haar is, is dat ze gedachteloos met hun vingers met hun haar spelen. Ze draaien krulletjes, ze trekken het strak en houden het onder hun neus of ze draaien het om hun neus heen of ze stoppen het in hun mond. Soms gaan beide handen tegelijk naar de hals, schuiven door naar de nek en veroorzaken met een synchrone achterwaartse beweging een waterval van haren. Die beweging bewijst de erotische lading van de hals. En dan weet ik meteen welke dag van de week het is.

Het is jammer dat niemand meer over verliefdheid spreekt. Vroeger spraken we over verliefdheid, want het was spannend en onbekend, je wist niet wat er gebeurde. Nu zwijgen we over verliefdheid. Om het spannend te houden, omdat het niet bekend mag worden. Want als je verliefdheid openbaart is de spanning eraf. Omdat je weet wat er gaat gebeuren.